The Saboteur

Recensie | -

Nu we wat betreft het gamegeweld precies in het oog van de storm zitten, met de drukke novembermaand achter ons en het nog veel drukkere eerste kwartaal van het volgend jaar voor ons, is er een kans voor de wat kleinere titels om op te kunnen vallen. The Saboteur is een typisch voorbeeld van een game die alleen succes kan behalen door zich in het oog van de storm te nestelen.

In het op een waar verhaal gebaseerde The Saboteur neemt de speler de rol over van de Ier Sean Devlin. Sean steekt niet onder stoelen of banken waar hij vandaan komt: hij houdt van een alcoholische versnapering, spreekt met een sterk accent (Brad Pitt in Inglorious Basterds is er niks bij) en deelt waar nodig rake klappen uit. Om vage redenen heeft hij Ierland moeten verlaten en zoekt hij nu zijn heil in Parijs. Hier raakt hij verzeild in het racewereldje en wordt hij onderdeel van een kleine raceploeg. Ondanks de dreiging van een Duitse aanval heeft hij weinig last van de Nazi’s, totdat één van zijn vrienden wordt vermoord. De oorlog is uitgebroken en Parijs en zijn omgevingen worden nu beheerst door het strenge Naziregime. Sean besluit zich aan te sluiten bij de Franse verzetstrijders en gaat op pad om de praktijken van de bezetters te ondermijnen.

Hier duikt eigenlijk al direct het belangrijkste onderdeel op: het saboteren van de Nazi’s. Dit kun je praktisch gezien op twee manieren aanpakken: subtiel of met bruut geweld. Om eerlijk te zijn is eerstgenoemde methode veruit de leukste. Sean kan Nazi’s van achter besluipen om ze op stille wijze uit te schakelen, om vervolgens het uniform van de zojuist omgelegde Nazi over te nemen. Het aanbod aan outfits is enorm gevarieerd: Wehrmacht-, S.S.- en Gestapokledij behoren tot een grote lijst aan mogelijkheden. Deze uniformen kan hij gebruiken om streng bewaakte gebieden makkelijker binnen te komen. Makkelijker, maar alsnog niet eenvoudig. Ondanks dat Sean zich in volledige vermomming begeeft, lijken andere Nazi’s al bij het minste of geringste het gevoel te krijgen dat er iets niet pluis is. Rennen, springen en je binnen een straal van tien meter van een vijand begeven zijn allemaal zaken die je enorm verdacht maken. Dit is wat overdreven, aangezien het niet voor te stellen is dat de Duitsers elkaar destijds allemaal van gezicht kenden.

Wanneer onze cynische Ier ondanks alles toch zijn doelwit bereikt, is het bruutste element van het hele spel aan de beurt. Sean beschikt namelijk over een aantal flinke dynamietstaven, waarmee hij verschillende apparatuur, torens en voertuigen kan opblazen. Als hij deze ongezien ergens aan kan bevestigen en zich snel uit de voeten maakt, is het een vermakelijk schouwspel van ontploffingen. Overigens maakt het niet uit waar je een bom plant op het doelwit; een verkenningstoren kun je bijvoorbeeld verwoesten door het dynamiet aan de voet of juist aan de top van de toren te bevestigen. Er zijn daadwerkelijk honderden van deze Nazi-kampen over de hele spelwereld verspreid, van kleine checkpoints tot hele bruggen. Door gebouwen te beklimmen, wat simpel maar opvallend goed werkt, te sluipen en een vermomming aan te nemen is alles wel op subtiele wijze aan te pakken. Als een doelwit te goed bewaakt wordt, kun je de bezetters ook even afleiden door een eenzame Nazi af te schieten of een gastank te laten ontploffen. De bewakers zullen hun taak dan even laten voor wat het is om het gebeuren te onderzoeken.

Perks

Ze werden enorm populair dankzij Call of Duty 4 en we zien ze sindsdien steeds vaker terug: Perks. Ook in The Saboteur is het mogelijk om Perks vrij te spelen. Door aan bepaalde voorwaarden te voldoen, zoals het saboteren van tenminste tien torens, kun je op onderdelen als close combat, schieten en saboteren drie perks vrijspelen. Elk van deze perks levert Sean een voordeel op. Door de ene kan hij een nieuwe vechttechniek toepassen, terwijl de ander juist zijn maximale voorraad aan dynamiet vergroot.

Het opblazen van Nazi-doelwitten wordt niet enkel gedaan voor de eigen voldoening, ondanks dat dit wel het leukste is. Voor zijn verrichtingen wordt Sean namelijk beloond door de Franse verzetstrijders die hem op pad sturen. Sean is eigenlijk een manusje-van-alles en krijgt verschillende opdrachten die hij moet uitvoeren om zijn opdrachtgever tevreden te stellen. Door dit succesvol uit te voeren wordt hij op twee manieren beloond. De materiële beloning is de zogenaamde Contraband, waarmee gestolen goederen en smokkelwaar wordt bedoeld. Dit is het betaalmiddel om aan de broodnodige kogels, dynamietstaven en wapens te komen. Veel van deze spullen kan hij ook verkrijgen door eens flink de bezem door het Nazikamp te halen, maar de beste waren zijn alleen te verkrijgen bij verschillende handelaren.

De andere beloning uit zich in kleur. Dit klinkt misschien een beetje raar, maar Parijs is aan het begin van het verhaal volledig in het zwart-wit, op de opvallende rode kleur van de Nazi’s na. Wanneer Sean de overheersing van de vijand wat weet terug te brengen met zijn acties, keert langzamerhand de kleur terug in de stad. Hoewel dit weinig aan de gameplay toevoegt, zorgt het wel een voor een unieke, welgeplaatste sfeer. De sfeer wordt niet enkel door dit aspect neergezet; het oog voor dingen zoals broodkraampjes, strakke oldtimers en de typerende Duitse uitspraken (Befehl ist Befehl!) zorgt ervoor dat Parijs een sfeervol geheel is.

Het is daarom wel erg tegenstrijdig dat de game op veel andere vlakken onafgewerkt aanvoelt. Grafisch is het allemaal niet veel meer dan middelmatig te noemen. Vuur ziet er ontzettend nep uit, de wijze waarop dingen ineens verschijnen voelt zwaar onnatuurlijk aan en het overleven van een auto-explosie terwijl je op dat moment in datzelfde voertuig zit, is al net zo onrealistisch. Dit gebrek aan realisme uit zich ook in de intelligentie van de tegenstanders. Nazi’s weten soms letterlijk niet waar ze het moeten zoeken en maken nauwelijks gebruik van de omgeving. Het voelt simpelweg aan alsof Pandemic een sterke basis voor hun titel aan het neerzetten was en dat men er plots achter kwam dat er niet meer zoveel tijd meer beschikbaar was. Opvallend is dit niet, de studio heeft immers haar deuren intussen al moeten sluiten.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

The Saboteur rust op erg sterke fundamenten. De game kent veel elementen die enorm vermakelijk zijn of hadden kunnen zijn. Het saboteren is een nieuwe vorm van spelen die met open armen verwelkomd moet worden, want de potentie is duidelijk aanwezig. Daarnaast is Parijs dankzij het zwart-wit effect een sfeervolle plek waarin je graag rondloopt. Het is jammer dat de ongepolijste aspecten op veel fronten overheersen en echt afbreuk doen aan de game. Wie zich niet stoort aan een glitch hier en daar en de soms wat knullige vertoning, kan zich wel wagen aan dit ijzersterke concept. The Saboteur is namelijk een prima manier om de periode tussen het najaarsgeweld en de voorjaarsstorm te overbruggen.

7
  • Saboteren origineel en enorm vermakelijk
  • Gebruik van zwart-wit
  • Veel kleine sfeerbevorderende elementen
  • Voelt onafgewerkt aan op veel fronten
  • Tegenstanders zijn wat klungelig

Plaats een reactie


X
Lees meer over The Saboteur: