Jak and Daxter: The Lost Frontier

Iedereen heeft wel eens gehoord van legendarische komische duo’s als Laurel en Hardy, Bassie en Adriaan en Peppi en Kokki. Deze duo’s zijn haast onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zonder Adriaan is Bassie een té kindvriendelijke clown en zonder Bassie is Adriaan een werkloze acrobaat in een te strakke broek. Maar samen, samen zijn ze echt de shit. Zo is het ook in de gamewereld. Na het niet onverdienstelijke soloavontuur van Daxter, zijn Jak en hij eindelijk bij elkaar in The Lost Frontier, zoals het eigenlijk hoort.

Reden om te juichen is er voor de stoere puntoor en de harige grapjas helaas niet. De eco (het welbekende goedje dat steeds ter sprake komt in de serie) raakt namelijk op en hun wereld dreigt ten onder te gaan. Jak, Daxter en hun vriendin Keira reizen zodoende af naar het einde van wereld, de Brink, om nieuwe bronnen te vinden. Voor mensen die bekend zijn met de eerdere delen is het verhaal gesneden koek, maar mensen die nieuw zijn in het Jak & Daxter-universum zullen er maar weinig van snappen. Het is wel duidelijk wat je moet doen en waarom, maar wat dat eco nu precies is en doet is de vraag. Daar kom je pas achter naarmate je verder speelt. Erg hinderlijk is het niet, maar de ontwikkelaar had hier iets meer rekening mee kunnen houden om zo ook nieuwbakken spelers een warm welkom te bieden.

Ook al mocht je als nieuwe speler in het begin misschien moeite hebben met het verhaal, lachen doe je gegarandeerd met de twee aparte vrienden. Het weer genieten geblazen met de typische Jak- en vooral Daxter-humor in de tussenfilmpjes. De wisselwerking tussen de stoere held en de klunzige sidekick is gewoon perfect. Het introductiefilmpje – dat zich overigens elke keer afspeelt bij het starten van de game – zet gelijk de toon met Daxter die zijn eigen vliegtuig voorziet van een paar onnodige ventilatiegaten.

Het valt verder op dat The Lost Frontier niet alleen draait om het ouderwetse platformen. Je zult al vroeg in het spel in luchtgevechten verwikkeld raken. Deze zijn vaak intensief en met de solide besturing is het een genot om piraten neer te halen. Het ontwijken van vijandelijk vuur is echter wat minder, omdat je hiervoor de D-pad moet gebruiken terwijl je het vliegtuig bestuurt met de analoge stick. Verschrikkelijke consequenties heeft het niet – je vliegt niet snel ergens tegenaan – maar het veelvoudig wisselen tussen de analoge stick en het D-pad wekt irritatie op. Om het vliegen interessant te houden kun je de verschillende vliegtuigen die je op een gegeven moment tot de beschikking hebt, versterken met upgrades zoals een betere bepantsering of andere wapens. Zo is er een vliegtuig te bouwen naar eigen wens en voorkeur. Maar ook dit gaat na verloop van tijd vervelen en je merkt dat het vliegen op den duur toch wel eentonig is.

Maar Jak & Daxter staan dan ook niet bekend om hun vliegkunsten. Het blijft het leukst om al rennend en schietend de vijanden een lesje te leren. Erg veel tactiek komt er niet bij kijken, het is voornamelijk hollen of doodgaan. Het mikken met de Gunstaff, een soort staf waarop je verschillende ‘vuurwapenmods’ op kunt monteren, bijvoorbeeld gaat niet echt nauwkeurig en je hebt er simpelweg de tijd niet voor. Voor je het weet wordt je geraakt door een vijand. Vaak komt het erop neer dat je net zo lang aan het rennen, springen, schieten en vechten bent totdat iedereen achter het behang is geplakt.

En toch: snel vervelen doet het absoluut niet. Juist die chaos, die drukte en die haast waarmee je vijanden verslaat, maakt Jak & Daxter zo leuk. Met het verslaan van vijanden verdien je namelijk het eerdergenoemde eco waarmee je Jak kunt upgraden. Er zijn vier soorten eco (rood, geel, blauw en groen) met elk een specifieke rol. Zo verhoog je met de rode eco de schade die je doet, met geel en blauw speel je speciale aanvallen vrij en met de groene eco kan je Jaks gezondheid verhogen. Daarnaast krijg je naarmate het verhaal vordert ook eco-krachten die noodzakelijk zijn om verder te komen. Denk hierbij aan een rode eco-explosie om onhandig geplaatste rotsen te vernietigen of de handige groene eco-kracht waarmee je kristallen ‘formeert’ om over ravijnen of heuvels te komen. Het is een goed doordacht systeem dat de nodige variatie brengt. Het selecteren van de eco-krachten gebeurt helaas met (hoe kan ook niet anders) de D-pad. Waar het met de luchtgevechten een klein irritatiepuntje is, is het bij grondgevechten gewoon dodelijk. Je kunt niet rennen als je een eco-kracht selecteert, waardoor je een makkelijke prooi vormt voor de tegenstander. Inmiddels heb ik mijn wijsvinger getraind om het D-pad te gebruiken, met een vreemde kromming tot gevolg.

Het platformen’ komt eigenlijk nog maar weinig voor in The Lost Frontier en bestaat alleen uit af en toe wat flauw gespring en het gebruik van de eco-krachten en dient vooral als onderbreking tussen de talloze gevechten. Op onderzoek uit gaan is er niet echt meer bij. Het is altijd duidelijk welke kant de speler op moet en er zijn zelden verborgen voorwerpen te vinden. Het positioneren van de camera werkt ook niet helemaal feilloos. De speler kan de camera makkelijk links- of rechtsom draaien door middel van de schouderknoppen, maar zo gauw je in de hoogte gaat werken neemt de camera vaak een positie aan waarmee je de afstand tussen de verschillende platformen moeilijk in kan schatten.

Wat High Impact Games beter uit het spel had kunnen laten zijn de stukjes waarin je met Dark Daxter speelt. Het gebeurt regelmatig (vraag me niet hoe) dat Daxter op een rare plek belandt en transformeert door het gevaarlijke Dark eco. Hij verandert dan van een pluizig, schattig knaagdier in een groot, gevaarlijk, ehhm, knaagdier. Dark Daxter kan met eco schieten, op de grond stampen en veranderen in een orkaan á la The Tasmanian Devil om verder te komen in de levels. Maar de levels zijn erg ongeïnspireerd en kaal en het komt erop neer dat je insecten moet mollen en door deuren heen moet beuken om ze uit te spelen. Daarnaast is de orkaan waarin Dark Daxter verandert haast onbestuurbaar waardoor het onmogelijk is om door de levels heen te rushen. Het voelt echt alsof ze op het laatst nog even een spelelement hebben toegevoegd.