Mario & Luigi: Bowser's Inside Story

Dit is de gastrecensie van Ralph., winnaar van de Memberrecensie van de Maand-verkiezing van september.

Als ik zeg Mushroom Kingdom, dan zullen de meeste van jullie denken aan een idyllisch landschap, aan prachtige groene velden, aan weelderige bloemen, die dansen in de wind. De woorden liefde en vriendschap zullen in jullie hoofden opkomen, een land zo prachtig, dat zelfs Bart ‘BNN’ de Graaff er geen Teringtubbies meer van kan maken. Niets is echter wat het lijkt. Misdaad is aan het orde van de dag, 100% van de vrouwelijke bevolking wordt jaarlijks ontvoerd, Italiaanse vigilantes vullen de plaatsen op van de corrupte politie en zelfs paddo’s worden niet geschroomd. Laat staan de maffia, geleid door de verschrikkelijke Don Bowser. Nee, niets is wat het lijkt in Mushroom Kingdom.

Helaas is Don Bowser niet zo slim, hij laat zich zelfs verleiden door de illustere Fawful om een speciale paddo op te eten en zo zuigt hij alles in zijn omgeving op. De Italiaanse vigilantes, de prinses en nog een hoop meer paddo’s komen op die manier terecht in zijn maag. En iedereen weet dat het makkelijk is om in een buik te komen, maar niet eruit. Aan Mario en Luigi, dat zijn de vigilantes voor de niet zo snuggere mensen onder ons, om een weg uit Bowser te vinden en het kwaad voor eens en voor altijd te stoppen… Naja, op z’n minst tot de volgende Mario-game.

Deze keer is het echter niet Mario en Luigi alleen die het moeten oplossen, want Bowser draag zijn steentje bij. Sterker nog, hij doet alles en M&L; zorgen voor de ondersteuning. Dit doen ze door vijandelijke bacteriën of ander gespuis in Bowser’s lichaam te verslaan. Maar ook kan je bijvoorbeeld tegen Bowser’s spieren slaan om hem sterker te maken. Daarnaast heb je natuurlijk de gameplay met Bowser die heel verschillend is van wat je met de broertjes doet. Bowser is natuurlijk niet zo’n springerig type en werkt vooral met zijn kracht, vuurblazen en vaardigheid om heel erg hard te zuigen. Ook zul je met Bowser meer door het landschap lopen en dingen verkennen, terwijl M&L; juist meer minigames voltooien en spullen zoeken.

Vooral de variatie die deze drie persona’s met zich meebrengen is werkelijk fantastisch gedaan en daardoor gaat het nooit vervelen. Het ene moment zit je met Bowser het halve regenwoud plat te branden en voordat je het door hebt ben je met M&L; vijanden aan het verslaan in Bowser’s keel zodat hij beter vuur kan spuwen. Niet alleen brengt het veel bonussen met zich mee, je zult ook vele puzzels moeten oplossen om bij Fawful terecht te komen. En alhoewel Mario altijd een soort kinderlijke uitstraling over zich heen heeft; dit zijn geen kinderlijke puzzels. Vooral op het einde zul je jouw grijze celletjes veel moeten gebruiken om ze op te lossen.

De gevechten zelf zijn voor de kenners bijna hetzelfde als in Paper Mario, maar voor degenen die het systeem niet kennen is het wel handig om uitleg daarover te hebben. Net zoals in alle andere Mario’s moet je op vijanden stampen om ze te verslaan, maar nu verschijnt er een ander scherm waarin je moet vechten. Sprong je daarvoor op je vijand of raakte hij jou zal ervoor zorgen hoe het begint. In het eerste geval krijgt jouw vijand als gelijk schade, maar in het tweede geval is het uiteraard andersom. Dan pas begint eigenlijk het gevecht, waarin je je aanvallen uit moet zoeken en actief je verdediging moet uitvoeren. Zo is er bijvoorbeeld een soort rollade die… rolt als hij je aanvalt, maar daar kan je dan met de spring-knop overheen springen. Een statisch en dynamisch systeem in een als het ware.

Al deze verschillende soorten gameplay zorgen voor een bonte verzameling van bezigheden, maar het zorgt er wel voor dat het niet echt een handheld-game is. Er zijn namelijk tal van momenten waarop je middenin een gevecht zit en je op plaats van bestemming aankomt, want vooral de gevechten kunnen soms simpelweg te lang duren. Dat is een game die eigenlijk bedoeld is voor korte speelsessies wel aan te rekenen, want een ontwikkelaar zou rekening moeten houden voor welke doelgroep/platform hij het spel ontwikkelt.

Het uiterlijk van de game is echter weeral fantastisch, die eigenlijk wel perfect past bij een handheld-game. Simpel vormgegeven, maar met een rijk kleurenpalet die je keer op keer versteld zal laten staan. Je zult met hetzelfde plezier springen over Bower’s tandvlees dan dat je op een vijand stampt. Ook het geluid is weer van hoogstaande kwaliteit, van de jolige ‘uitspraken’ van de Italianen tot de spannende muziek bij een eindbaas. Alles aan de game ziet er verzorgd uit, afgemaakt en bovenal ademt de game een bijzondere sfeer. Die vrolijke Italiaan, of in dit geval Don Bowser, flikt het weer.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Crew

Na het ietwat teleurstellende Partners in Time slaat Mario weer genadeloos toe, maar eigenlijk steelt Bowser zijn show. De sfeer die de game ademt, het gevechtsysteem, het verrassende plot en een uniek personage zorgen ervoor dat de DS-bezitter weer voor een onmogelijke keuze staat, met zoveel topgames deze tijd. Voor mijn part mag Bowser wel vaker in een game van Nintendo verschijnen, hulde voor die dikke schildpad!

9

• Bowser!
• Variatie
• Sfeer
• Intelligente puzzels

• Eigenlijk geen handheld-game