Bayonetta

Bayonetta heeft een hoop middelen om haar vijanden te bestrijden in haar zoektocht naar haar verleden. Ten eerste beschikt ze over vier geweren, waarvan er twee aan haar hoge hakken zijn bevestigd. Het aantal combo’s dat hier mee uitgevoerd kan worden is ongeëvenaard en loopt waarschijnlijk in de honderden. In de loop van het spel is het mogelijk om nieuwe wapens te kopen (raketwerpers voor aan je schoenen, boo-ah!) en ook laten vijanden geregeld hun wapens vallen zodat jij er gebruik van kunt maken.

Maar een shitload aan combo’s maakt een game nog niet per se goed. Gelukkig zorgt de rest van de uitgekiende gameplay daarvoor. Ten eerste is er de slimme manier waarop Platinum Games het ontwijken heeft aangepakt. Door op het allerlaatste moment een aanval te ontwijken, wordt ‘Witch Time’ geactiveerd. Het scherm wordt dan paars en de tijd verloopt even in slow motion waardoor je volledig op de vijand los kunt gaan. Maar het zijn vooral de vloeiende controls waarmee je Bayonetta bedient. Stel je de volgende situatie voor: je voert een combo uit op vijand A, ontwijkt de aanval van vijand B, schopt vijand A de lucht in, switcht naar je katana om vervolgens vijand B aan te pakken en hem als genadeklap met zijn harses in een guillotine te trappen. Dit soort snelle manoeuvres is makkelijk om op te pakken, maar naarmate de vijanden sterker worden een flinke uitdaging om te masteren.

De vijanden zijn er in alle soorten en maten, en hier en daar wil dat nog wel eens wat chaotische taferelen opleveren. Doordat er vaak een hoop grafische effecten door het beeld vliegen (bloemblaadjes, projectielen, klokwijzers, reusachtige laarzen) wil het overzicht nog wel eens verdwijnen. En hoewel er een knop is om op een vijand te locken, had ik toch graag gezien dat de camera (zeker in het geval van één enkele vijand) automatisch de vijand in beeld zou brengen. Gelukkig komt dit gebrek aan overzicht slechts zelden voor en is het een minuscuul smetje op de verder uitstekende gameplay.

Een heks zou een heks niet zijn als ze niet over enkele magische krachten zou beschikken en mijn god, wat komen die krachten op heerlijke wijze tot uiting in Bayonetta. Zo kan Bayonetta transformeren in een zwarte panter of een raaf (leuk en aardig), maar veel interessanter wordt het tijdens de eindbaasgevechten. Heb je deze vaak reusachtige beesten voldoende schade toegebracht, dan kan er een ‘Climax-move’ uitgevoerd worden. Hierbij laat Bayonetta haar eigen hoofdhaar, dat tevens fungeert als haar outfit, in verschillende wezens transformeren die vervolgens op bloederige wijze afrekenen met de vijand. Laat het even tot je doordringen: een vrouw wiens kleding uit haar eigen hoofdhaar bestaat die dus vrijwel naakt een demon, bestaande uit datzelfde haar, aanschouwt… dat kan ook alleen maar in Japan bedacht worden.

Datzelfde geldt voor de soundtrack. In het eerste level denk je je nog te kunnen voorbereiden op een epische soundtrack met kerkkoren en bombastische strijkinstrumenten. Maar zodra het eerste gevecht plaatsvindt, worden die koren al snel verwisseld voor een wazig pianoriedeltje en een catchy remix van Sinatra’s Fly Me to the Moon. Dit is een typisch gevalletje ‘hate it or love it’, want hoewel ik er weinig moeite mee had, begon de muziek enkele collega’s van me op den duur te irriteren. Je moet er dus wel tegen kunnen om tien tot vijftien uur dezelfde maffe deuntjes te horen.