Dark Void

Recensie | -

Hoeveel we ook denken te weten als moderne mensen, er zijn nog altijd mysteries waarover we onze hersenen kunnen kraken. Wie is verantwoordelijk voor Stonehenge, waarom hebben mannen tepels en hoe zit het precies met al die vreemde verdwijningen in en rond de Bermudadriehoek? Dark Void geeft antwoord op dat laatste mysterie en doet daar ook nog een jetpack bij cadeau.

Wanneer de piloot Will Grey na een onfortuinlijke crash boven de Bermudadriehoek ontwaakt, blijkt hij beland te zijn in een dimensie waar andere gestrande mensen het opnemen tegen Watchers. Deze op wraak beluste ruimtewezens werden ooit als ware goden behandeld en proberen nu weer aan de macht te komen. Met veel geweld proberen ze weer terug te keren naar de Aarde om de mensheid te overheersen. Niet het fijnste vooruitzicht, dus moeten de menselijke rebellen er een stokje voor steken.

Daarom wordt er in Dark Void heel wat afgeschoten. Dat gebeurt op de grond in gevechten met Watchers en ook in de lucht dankzij Wills handige jetpack. Met beide benen op de grond doet Dark Void weinig nieuws. De checklist met benodigdheden voor een Third-Person Shooter is keurig afgewerkt. Will kan schuilen achter muurtjes, blind schieten en natuurlijk veilig en snel van cover naar cover bewegen.

The Rocketeer

De held uit Dark Void doet met zijn uiterlijk heel erg denken aan het hoofdpersonage uit The Rocketeer, een op stripboeken geïnspireerde speelfilm uit 1991. De gelijkenis is treffend, beiden dragen een iconische helm en ook the Rocketeer gaat met zijn jetpack schurken (Nazi’s!) te lijf.

Weinig nieuws onder de zon dus en daar komt ook nog eens bij dat het allemaal niet zo strak werkt als je zou willen. De vijandelijke Watchers reageren, in tegenstelling tot wat de teksten in de laadschermen je willen doen geloven, nauwelijks op je aanvallen. De wapens zijn verder niet bepaald effectief, waardoor een veel betere tactiek al snel de kop op steekt. Op Watchers afrennen en ze uitschakelen met een mêleeaanval is minstens zo doeltreffend en vergt vaak maar één druk op de knop.

Stukken origineler en beter is het concept van verticale cover. Met behulp van zijn handige vliegrugzak kan Will extra hoge sprongen maken. Hierdoor is het bijvoorbeeld mogelijk om verticaal een muur te beklimmen. Van het ene punt naar het andere bewegen gaat via grote sprongen. Watchers zijn ook niet bang voor grote hoogtes en storten zichzelf zonder aarzelen in dezelfde gevaarlijke situaties als jij, wat soms aardige gevechten oplevert.

Maar de leukste gevechten vinden plaats in de lucht, waar je dankzij het jetpack spectaculaire duikvluchten, afleidingsmanoeuvres en boosts kunt uitvoeren. Helaas zijn ook deze dogfights al snel niet zo interessant meer, doordat de vijanden ook in de lucht weinig tegenstand bieden. Ook slaat de herhaling toe bij het verslaan van de vijandelijke ufo’s. Een ufo achtervolgen en vervolgens aan stukken schieten is de logische optie, maar het is ook mogelijk om door middel van een Quick-Time Event de bestuurder uit zijn vliegende voertuig te kieperen. In een korte minigame trekt Will een paneel van de vliegmachine, terwijl hij vijandelijk vuur ontwijkt en uiteindelijk de bestuurder afmaakt. De eerste keer is dat best leuk en de tweede keer ook nog wel, maar het spel gaat grandioos op zijn smoel waarneer je steeds weer dezelfde acties op de vliegende schotels uitvoert.

Minstens zo ongeïnspireerd zijn het verhaal en de bijbehorende tussenfilmpjes. Hoofdpersoon Will doet vooral denken aan een matig aftreksel van Nathan Drake uit Uncharted. Waarschijnlijk komt dat door het feit dat ze beide door Nolan North worden ingesproken, maar Will komt nergens in de buurt van de charme van schattenrover Drake. De Amerikaanse uitvinder Nikola Tesla, die blijkbaar ook wat tijd heeft doorgebracht in de wereld van Dark Void, is niet veel meer dan die ene oude uitvinder waar je een jetpack aan te danken hebt. Het wil nooit echt spannend worden en de clichés rondom profetieën en lotsbestemmingen stapelen elkaar in hoog tempo op. Daar kan de uitstekende soundtrack, gecomponeerd door Bear MacReady (bekend van de muziek van Battlestar Galactica), helaas ook niets aan veranderen.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Dark Void is een grauwe verzameling van bekende gameplayelementen. In de basis is de game aardig, maar nergens wordt iets goed genoeg uitgewerkt om je echt te vermaken. Op vaste bodem is het handiger om vijanden neer te meppen in plaats van te knallen, in de lucht slaat de verveling al snel toe door de saaie manier waarop je ufo’s verslaat en het verhaal is ongeïnspireerd. Een meesterlijke soundtrack kan niet verhullen dat Dark Void bepaald geen hoogvlieger is.

5
  • In de basis aardig
  • Meesterlijke soundtrack
  • Waarom schieten als je ook kan slaan?
  • Eentonige QTE’s
  • Ongeïnspireerd verhaal

Plaats een reactie