Mass Effect 2

Zojuist zijn de ending credits van Mass Effect 2 over het beeld gerold en zit ik met een kloppend hart één ding te denken: nog een keer! Of op zijn minst moet ik met iemand praten over dit immense avontuur. Wat ik allemaal heb mogen beleven is ongekend. Er gaat zoveel om in mijn bolletje dat ik er een boekwerk over zou kunnen schrijven.

Mass Effect 2 brengt precies wat je ervan mag verwachten. Het heeft een uitstekend verhaal, boeiende personages, een heerlijk vechtsysteem, een fantastisch universum om te verkennen, een prachtige soundtrack en de mogelijkheid om echt je stempel op het intrigerende verhaal te drukken. Dat laatste element is ook aanwezig in het origineel, waarin je door bepaalde keuzes in het spel ‘ Paragon’ en ‘ Renegade’-punten kunt verzamelen en zodoende in discussies een extra keuze optie vrijspeelt. Op cruciale momenten gebruik je jouw overredingskracht om zo teamgenoten bijvoorbeeld van een gewisse dood te behoeden. Wat jij in het eerste deel hebt uitgespookt, heeft ook gevolg voor het vervolg. Overleden teamgenoten zullen in deel twee nog steeds dood zijn en vriendschappen zullen blijven bestaan.

Hierdoor krijg je van het begin af aan gelijk het gevoel dat jij echt Commander Shepard bent en dat jouw keuzes van levensbelang zijn. Weet je het universum van de ondergang te redden? Na het gevaar van de Reapers uit deel één, krijg je het nu aan de stok met de Collectors. Deze aliens worden verantwoordelijk gehouden voor het aanvallen van menselijke kolonies en het ontvoeren van alle bewoners. Shepard sluit zich aan bij de pro-human organisatie Cerberus, die alle financiële middelen en knowhow inzet om Shepard in zijn strijd te helpen. Tegelijkertijd zijn de beslissingen die Cerberus’ leider, The Illusive Man, neemt op zijn minst discutabel te noemen. Shepard wordt bijvoorbeeld op een gegeven moment als lokaas gebruikt en daarmee brengt The Illusive Man Shepard en diens teamgenoten onnodig in gevaar. Hier kom je achteraf achter en het is aan jou om te kiezen hoe je hiermee omgaat en wat voor gevolgen dit heeft voor het vervolg van het verhaal.

Het tofste element van de te maken beslissingen zijn de interventies. Tijdens een gesprek krijg je soms de mogelijkheid om een gesprek in één keer te beëindigen. Dit doe je door bijvoorbeeld een kogel door iemands kop te jagen of juist te voorkomen dat jouw teamgenoot een jeugdvriend doodschiet en daar achteraf spijt van krijgt. Dat vervolgens de vijand diezelfde persoon doodschiet is jammer, maar het geeft de spelers in ieder geval het gevoel dat zij de juiste keuze gemaakt hebben. En dat is belangrijk in een RPG: jij moet je in een persoon kunnen inleven en dat werkt gewoon het beste als jij je eigen keuzes maakt

Maar keuzes alleen zorgen niet voor diepgang. Net zo belangrijk is de opbouw en gelaagdheid van elk personage en op dit gebied heeft Bioware zijn huiswerk goed gedaan. Het grootste gedeelte van je avontuur bestaat uit het samenstellen van je team. Alle personages worden één voor één aan jou geïntroduceerd en daardoor leer je ze gelijk goed kennen. Als ze eenmaal in jouw team zitten, dan kan er op de ‘Normandy’ lekker met ze gekeuveld worden om zo nieuwe inzichten te verkrijgen. Maar de mooiste manier om ze te leren kennen is door ze te helpen.

Elk personage heeft een zogenaamde ‘loyalty’-missie, waarmee zij een stuk van hun verleden afsluiten en ze nieuwe inzichten over zichzelf geven. Elke missie stuurt je naar een compleet ander deel van het universum, brengt een boeiend verhaal met zich mee en veel schietgevechten. Zo ging ik bijvoorbeeld op zoek naar iemands zoon. Niet omdat mijn teamgenoot het belangrijk vond om die nog een laatste keer te zien. Nee, de beste jongen was een huurmoordenaar geworden en zijn vader wilde proberen te voorkomen dat het leed groter zou worden. Keer op keer krijg je boeiende sidequests voorgeschoteld, waardoor een groot probleem van het eerste deel is weggenomen. In de eerste Mass Effect viel er buiten het hoofdverhaal namelijk niks te beleven. Op veel planeten kon je met je buggy rondhobbelen, maar dat was eigenlijk te saai voor woorden en voelde dan ook snel als een complete tijdsverspilling.

Deel twee brengt in dat opzicht veel meer content. Naast de loyalty-missies, staan er ook specifieke Cerberus-missies op de planning, waarin je moet afrekenen met bandieten of een bepaald voorwerp moet vinden. Deze laatste missies hoef je niet te spelen om het verhaal beter te begrijpen. Wel zijn ze ultiem handig om extra geld en experience te verdienen, waardoor je beter voorbereid bent op de hoofdmissies.

Bovendien kun je tijdens de actievolle Cerberus-missies ten volste genieten van het gevechtsysteem van Mass Effect 2. Reken er maar op dat er weer (net als in deel één) dekking achter kratten moet worden gezocht, je speciale krachten inzet om de vijand te verpulveren en teamgenoten instructies meegeeft voor wat tactische voordelen. Uiteraard heb je jouw trouwe schietijzers tot je beschikking voor de nodige vuurkracht. Aan het begin moet je het enkel met een pistool doen, maar tijdens je avontuur kom je machinegeweren, snipers en bazooka’s tegen, die je zullen helpen in de heftige strijd.

Klinkt wellicht bekend, maar toch zijn er een aantal veranderingen ten opzichte van deel één. Je teamgenoten zijn een stuk intelligenter, je moet zuinig omspringen met munitie en experience wordt vergaard door het voltooien van missies. Weg met de ervaringspunten die je krijgt per gedode vijand en dus hup uit het raam met het grinden. Een welkome verandering ten opzichte van Mass Effect 1.

Ook heeft Bioware gelukkig afscheid genomen van het oppikken van voorwerpen van gestorven vijanden. In het origineel liet elke vijand wel een wapen achter, waardoor je door de bomen het bos niet meer zag. In plaats van elk lijk te onderzoeken, ga je in deel twee op zoek naar blauwdrukken van nieuwe technieken en wapens. Deze stuur je vervolgens naar jouw laboratorium en kun je aan boord van de Normandy uitvinden. Een uitstekend alternatief, waar helaas tegelijkertijd wel het grootste minpunt van de game aan hangt.

Voor het uitvinden van technieken heb je mineralen nodig. Deze haal je af van de vele onbewoonde planeten uit het universum. Dat doe je niet door vrolijk te landen en wat mensen in een mijn laten delven naar jouw gewilde materialen, in plaats daarvan krijg je een tergend saaie minigame voorgeschoteld. Met een scanner speur je vanuit de ruimte de planeet af en vuur je mijn-pods wanneer de scanner mineralen oppikt. De scanner beweegt belachelijk langzaam (zelfs na een gekochte upgrade) en haalt de snelheid uit het spel. Overslaan is geen optie, want je hebt de upgrades écht nodig om de laatste gevechten van het spel succesvol af te leggen.

Het is een klein smetje op een voor de rest uitstekend avontuur. Mass Effect 2 heeft misschien wel het beste begin uit een RPG ooit (dat ik niet ga en wíl verklappen), geeft je daarna nooit het gevoel dat je even genoeg hebt en laat je na een uurtje of 25 los met de ending credits, terwijl je hoofd nog tolt van het avontuur. Genoeg heb ik er dan nog niet van, want als het weekend aanbreekt, ga ik met veel plezier de game voor een tweede keer spelen. Deze keer laat ik de nobele Shepard achter me en ga ik als slechterik het universum afschuimen.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Jelle van Es

Mass Effect 2 is een fantastische game geworden. De manier waarop je jouw eigen verhaal beleeft is ongekend, de gevechten zijn episch en de vrijheid die je krijgt is overdonderend. Mass Effect 2 is echt zo’n game waar je op vrijdagavond mee begint, je op zondagavond loslaat en je de rest van het jaar met vrienden over lult. Waren alle games maar van dit niveau…

9+

• Vechtsysteem
• Verhaal
• Gelaagde personages
• Keuzevrijheid

• Scannen van planeten
• Laadtijden zijn vervelend