Alien vs. Predator

Recensie | -

In de speelfilm Predator neemt Arnold Schwarzenegger het op tegen een buitenaardse jager in een broeierige jungle. Nadat zijn team van commando’s is uitgemoord, is hij de laatste levende prooi voor het monster, totdat hij het wezen te slim af is en afmaakt. In de speelfilm Aliens neemt Sigourney Weaver het op tegen een heleboel buitenaardse griezels in een verlaten ruimtestation. Nadat haar hele team van ruimtecommando’s is uitgemoord, is zij de laatste levende prooi voor de monsters, totdat zij de wezens te slim af is en afmaakt. Het is duidelijk, de overeenkomsten waren er al voordat deze koning en koningin der ruimtewezens elkaar tegen kwamen in een stripboek, gevolgd door een aantal games en uiteindelijk zelfs twee ondermaatse films. Het is hoe dan ook genoeg bronmateriaal voor een spectaculaire game waarin Aliens, Predators en de mensheid met elkaar botsen.

En dat botsen gebeurt veelvoudig in Aliens vs. Predator. Wanneer menselijke kolonisten een eeuwenoude Predator-piramide vinden en deze openen, breekt de hel (weer eens) los. Aliens ontsnappen uit hun gevangenschap, Predators komen op hun verstoorde heilige plek af en een stel mariniers komt kijken wat er nou precies allemaal aan de hand is. De planeet is vrijwel direct een slagveld waar de drie facties elkaar ontmoeten.

Als marinier zit je behoorlijk in de problemen. Bij de landing op de mysterieuze, uitgestorven planeet krijgt de marinier het al direct flink te verduren, waarna hij ontwaakt in een verlaten en donkere ruimte. Met een zwakke zaklamp en een beperkt aantal wapens moet deze ‘Rookie’ het maar vol zien te houden in de alien-ellende. De rest van de uitrusting van de marinier is haast identiek aan die uit de films, van het geluid van het machinegeweer tot de zenuwachtig piepende bewegingsradar aan toe. Het is tot in de kleinste details nagemaakt, maar weet de verder standaard actie niet naar een hoger niveau te tillen. In de loop der jaren hebben we honderden ruimtemariniers voorbij zien komen die veel interessantere dingen deden met het First-Person Shooter-genre. De marinier is met zijn standaard wapens iets te conventioneel om de drie uur durende marinecampagne echt spannend te houden.

Alien Loves Predator

Dat de Alien en de Predator elkaars aartsvijanden zijn was al een tijdje duidelijk, maar er zijn ook uitzonderingen op deze haatvolle relatie. De webcomic Alien Loves Predator toont bijvoorbeeld al ruim zes jaar hoe Abe de Alien en Preston de Predator huisgenoten van elkaar zijn in New York. In plaats van vechten houden ze zich bezig met uit eten gaan, het zoeken van een nieuw appartement en hoe gebruik te maken van het openbaar vervoer.

De Predator is een behoorlijk ander verhaal dan zijn menselijke vijand. Deze ultieme jager van het universum beschikt over een stel vlijmscherpe klauwen die goed van pas komen. Het arsenaal van de Predator wordt ook steeds uitgebreider; een handig laserkanon, landmijnen, werpsterren en zelf een speer behoren tot het rijke wapenarsenaal van deze jager. Ook bij de Predator zijn de karakteristieke trekjes aanwezig. De verschillende vizieren van de jager geven dat typische Predator-geluidje en zelfs de gigantische sprongen die dit wezen maakt, worden goed overgebracht naar de game. Hierdoor is het een plezierige ervaring om als Predator door het leven te gaan.

Tenslotte is er de Alien, de griezel die als grootste voordeel heeft dat hij niet echt gebonden is aan de zwaartekracht. Met groot gemak loopt een Alien over muren of over plafonds om vervolgens zijn vijand te bespringen. Aliens zijn snel en behendig, maar moeten toch vooral in het donker te werk gaan. Met een beperkt aantal aanvallen en weinig weerstand tegen vijandelijk vuur moet de Alien het vooral hebben van sluipen en verrassingsaanvallen. Helaas gooit de wat brakke besturing hierbij soms roet in het eten. Aliens willen nog wel eens vast komen te zitten in een hoekje en bewegen zich ronduit bizar door de levels heen. De hoge snelheid waarmee dit wezen zich voortbeweegt en het feit dat het beest op alle oppervlakken kan lopen, maakt de campaign een ware ramp. Een ramp waarin je vaker compleet gedesoriënteerd een vijand voorbij sjeest dan dat je echt een dodelijke schaduwjager bent.

Game over man, game over?

Met Aliens vs. Predator ben ik voorlopig nog niet klaar. Verwacht binnenkort mijn beoordeling over de behoorlijk uitgebreide multiplayer, waarin de drie rassen het online uitvechten.

De gameplay van de Predator en de Alien leunt zwaar op mêleegevechten waarin de twee buitenaardse wezens elkaar van dichtbij te lijf gaan. Je hebt hierbij de keuze uit lichte en zware aanvallen en de mogelijkheid om te blokken. Door snel te reageren op inkomende aanvallen van de vijand zijn er counters uit te voeren en kunnen vijanden gegrepen en vervolgens in koelen bloede afgemaakt worden. Dit laatste gaat vooral via spectaculaire sterfanimaties, waar de nodige onthoofdingen, doorboringen en vooral veel liters bloed bij komen kijken. Dit is in het begin behoorlijk indrukwekend en vooral gepast ranzig, maar uiteindelijk komt het erop neer dat je dezelfde moord wel heel vaak moet zien. Dat een dergelijke animatie ook nog eens tien seconden in beslag neemt en je in die periode kwetsbaar bent voor verdere aanvallen is een simpelweg sullige fout.

Bij elkaar opgeteld zijn de drie campaigns hoogstens een uur of acht lang en daarna ben je ongetwijfeld uitgekeken op de singleplayer. Echte redenen om nog eens deze wereld in te duiken zijn er niet, want nergens weet het spel iets werkelijks unieks te doen. De nogal knullige A.I. en soms wat brakke besturing maken het verder ook niet bepaald uitnodigend. Daarnaast begint het na verloop van tijd op te vallen dat dezelfde locaties wel heel vaak gebruikt worden. Als Marinier, Alien en Predator kom je op dezelfde plekken, zij het in een andere volgorde. Het voelt goedkoop aan en omdat het verhaal nauwelijks moeite doet om de drie personages waar je mee speelt aan elkaar te koppelen, gaat de kans op een echt interessant verhaal ook nog eens verloren.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Alien vs. Predator weet de jeukende Alien- en Predator-plek te krabben, maar stelt op andere gebieden teleur. Op de singleplayer valt heel erg veel aan te merken. De A.I. is op sommige momenten ronduit slecht en het verhaal is gemakzuchtig en clichématig. Het zijn de variatie in speelstijlen en de aanwezigheid van twee van de gruwelijkste monsters in de geschiedenis van de moderne film die het spel toch nog enigszins te pruimen maken.

6+
  • Spelen als legendarische filmmonsters
  • Drie gevarieerde facties
  • Alien is té desoriënterend
  • Omgevingen worden wel erg vaak hergebruikt
  • Geen reden tot tweede speelbeurt

Plaats een reactie


X
Lees meer over Aliens vs. Predator: