Silent Hill: Shattered Memories

Recensie | -

Ontwikkelaars krijgen regelmatig verwijten naar hun hoofd geslingerd. Vaak zijn het kritiekpunten zoals slechte graphics, matig verhaal, te ingewikkelde gameplay en te weinig vernieuwing. Wat betreft het laatste punt valt ontwikkelaar Climax niets te verwijten. Ze hebben de Silent Hill-serie namelijk een behoorlijke draai gegeven, zover zelfs dat verstokte fans van de serie even moeten slikken.

Het enige dat je nog van de originele Silent Hill herkent, waar dit spel losjes op gebaseerd is, is de basis van het verhaal. Harry Mason raakt na een auto-ongeluk zijn dochter Cheryl kwijt en hij gaat in het altijd pittoreske Silent Hill op zoek naar haar. Verdere referenties naar de PS1-klassieker zijn niet zo snel te vinden, aangezien zelfs de overschakeling naar de “Other World” helemaal anders is. In Shattered Memories krijg je geen vervallen gebouwen, afbladderende verf, ijzeren hekken en dergelijke te zien. Zodra de wereld om je heen begint te bevriezen, weet je dat er iets engs staat te gebeuren.

Verschil met Wii-versie

Buiten het feit dat de Wii-versie van Shattered Memories er wat mooier uitziet, heeft het wat betreft gameplay een groot voordeel. In de Wii-versie kun je de zaklamp namelijk zelf alle kanten op laten schijnen, waardoor je wat meer overzicht hebt. In de PSP-versie schijnt de zaklamp alleen de kant op waar je naar kijkt.

Maar dat is niet de grootste verandering in Shattered Memories. Je hebt namelijk totaal geen wapens tot je beschikking. Geen ijzeren pijp, geen plank, geen pistool en al helemaal geen jachtgeweren zoals ze in de serie eerder wel voorkwamen. Maar, zo vraag je je af, hoe versla je dan de vijanden? Het antwoord is eigenlijk heel simpel: dat doe je niet. Shattered Memories draait namelijk om een aaneenschakeling van achtervolgingen. Tijdens deze achtervolgingen is het de bedoeling om te blijven rennen en aanvallen van de meest uiteenlopende monsters te ontwijken. Deze stukjes kun je het beste zien als een soort korte interactieve film. Je rent bijvoorbeeld weg van een vijand, langs een gebouw en door een deur heen, terwijl je onderweg een aanval ontwijkt. Dit gebeurt allemaal in een vloeiend stuk gameplay. Aanvankelijk duren de stukken niet zo lang, maar gaandeweg worden deze steeds langer. Als je het niet in een keer redt, dan mag je het gewoon opnieuw proberen. Even wennen inderdaad, zeker voor diegenen die bekend zijn met de serie.

Je komt verder in het spel door bepaalde voicemails of sms-berichten op je telefoon te ontvangen. Deze kun je vrijspelen door met je zaklamp bepaalde belangrijke objecten te vinden. Zodra je in de buurt bent van zo'n voorwerp begint je zaklamp te knipperen. Dan weet je dat in je directe omgeving nog even goed moet zoeken. Zodra je het ding gevonden hebt, zul je hem even moeten bekijken, en soms moet je de omgeving ervan even moeten fotograferen. Vervolgens krijg je een bericht binnen dat je een idee geeft waar je heen moet of een aanwijzing verschaft over waar je dochter zich zou kunnen bevinden. Een ietwat omslachtige en weinig verrassende manier om verder te komen, die helaas heel snel gaat vervelen.

Het spel wordt heel af en toe onderbroken door een soort psycholoog om een test te maken. Dit klinkt echt ontzettend vaag, maar uiteindelijk hebben de antwoorden die je geeft directe invloed op bepaalde dingen in het spel. Denk hierbij aan fysieke veranderingen aan vijanden of een andere kleur of indeling van een omgeving. Inderdaad, niet echt overtuigend. Ik heb nooit echt het idee gehad dat het spel echt enger of leuker werd door deze onderbrekingen.

Waar het spel zeker wel goed in is, is het weergeven van een donkere en sfeervolle enge wereld. Omdat je geen enkele manier hebt om je te verdedigen tegen aanvallen, wordt de sfeer steeds beklemmender als je vijanden achter je aan krijgt. Het idee dat je je tegenstanders niet af kunt weren, maar alleen kunt ontwijken, geeft op bepaalde momenten een echt beklemmend en creepy gevoel. En dat is positief in een genre dat eigenlijk steeds “minder eng” aan het worden is. Ook de soundtrack van oude bekende Akira Yamaoka draagt bij aan deze beklemmende sfeer. Jammer genoeg is het spel wel redelijk kort, binnen een uur of zeven kun je het spel uitgespeeld hebben.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Silent Hill: Shattered Memories is een redelijke titel geworden voor de PSP. De enge en donkere sfeer van de voorgaande titels is zeer zeker aanwezig, maar er zijn een groot aantal veranderingen doorgevoerd die jammer genoeg niet allemaal even goed zijn. Zo zijn de achtervolgingen vaak erg spannend, maar de psychologische testen en de manieren waarop je aanwijzingen moet vinden zijn soms wat storend. Shattered Memories laat je niet simpelweg alles kapot knallen, waar de serie en het genre steeds meer naartoe neigen. In plaats daarvan schotelt de game je een echt enge, maar helaas vrij korte ervaring voor.

7
  • Achtervolgingen werken goed
  • Echt enge momenten
  • Soundtrack van Akira Yamaoka
  • Te kort
  • Aanwijzingen vinden omslachtig en soms saai
  • Psychologische testen hebben geen noemenswaardige invloed

Plaats een reactie


X
Lees meer over Silent Hill: Shattered Memories: