Star Ocean: The Last Hope - International

Recensie | -

Een recensie over de nieuwe release van Square Enix? En je hebt een PS3-versie voor me? Tuurlijk wil ik die schrijven. Kom maar op. Kom maar op. Kom maar op. Oh, je had het niet over Final Fantasy XIII. Die schrijft Herman al? Nou geef die Star Ocean: The Last Hope – International, dan toch maar. Hee, maar wacht eens even, hebben we dit spel niet al...Oh, hij is nu ook voor de PS3. Wat zeg je? Japanse stemmen? Vet! Deze boy gaat lekker een J-RPG spelen. In het Japans!

In een oogopslag (en oorspitsing) zie (en hoor) ik meteen waarom dat nou zo vet is, die Japanse stemmen. De boel gaat in één keer van niveautje Bassie en Adriaan - gekenmerkt door karikaturale slechteriken compleet met proletenkop en gemene snor - naar niveautje Naruto - een tekenfilm voor Japanse kinderen, die om een of andere reden toch heel vet is voor Westerse volwassen. Ik versta er overigens geen zak van. Laten we daar even eerlijk over zijn.

Al net zo Japan en daarom al net zo cool is het animéstijltje van Star Ocean. Ik houd er wel van. Dat betekent namelijk kleine meisjes met grote prammen. Daar houd ik wel van. Lekker de koppige held, die wel wil, maar eigenlijk niet zou moeten kunnen en dan tóch doet, uithangen. Daar houd ik ook wel van. Ik vind het ook helemaal niet erg om weer een voorspelbaar avontuur te spelen. Stiekem houd ik daar ook best van. Ik heb alleen wel 271 dagen langer moeten wachten dan iedereen met een Xbox 360 in huis. Daar houd ik niet zo van.

Ik zat ook gewoon tijdens de premièrevoorstelling van Avatar in de bios eind 2009. Ik keek het eerste seizoen van Prison Break toen het op de Amerikaanse tv te zien was in 2005. Ik speelde dat ninjaspelletje met de Eye Toy in 2003. Ik droeg een Australian trainingspak en luisterde naar 2 Unlimited in 1993. Omdat dat toen cool was. Toen kwam je daarmee weg. Toen was dat in de mode. Het grootste minpunt aan Star Ocean: The Last Hope is precies dat het niet meer in de mode is. Final Fantasy is nu cool. Hier kom je eigenlijk niet mee weg.

Toch speel ik weer als schavuit Randje (Edge voor de Engelstaligen onder ons). En weer crasht het ruimteschip dat hij medebestuurt. Sterker nog, er is ook weer een ander ruimteschip gecrasht en de reizigers uit dit tweede gevaarte moeten gered worden. Door mij. Ik ga op ontdekkingsreis en merk dat ik regelmatig verrast wordt door irritante pop-ups en ik zie hoe schaduwen armetierig meebewegen met de camera in plaats van de lichtinval. Ik kom grote kogelvrije insectachtigen tegen. Ik gooi mijn geweer op de grond en pak - in slow motion – een zwaard dat toevallig naast mij belandt. Het klappen van mijn zwaard landt wel weer op de insecten.

Deze actie voltrekt zich in real-time in een aparte arena, zoals gewoonlijk bij de Star Ocean-serie. Toch maken een paar toevoegingen het kruisen van de zwaarden het een stuk interessanter. Waar ik op mijn PSP in Star Ocean: Second Evolution zonder te kijken experience points vergaarde door herhaaldelijk op 'x' te drukken, gebruik ik nu Blindside-aanvallen en Rush-combo's. Tijdens die laatste voer ik Quick Time Events uit om extreme aanval na extreme aanval op nietsvermoedende tegenstanders los te laten. Moet overigens wel eerst een balkje voor volgelopen zijn, een prima toevoeging al met al.

De Blindside-aanvallen verdienen een eigen alinea. Met deze oeroude mysterieuze ninjatechniek bedot je de nog steeds nietsvermoedende vijand. Als ik word aanvallen laat ik mijn vingervlugheid gelden. Twee knoppen en een pookje later sta ik achter de onnozele agressieveling, om hem eens flink in de rug aan te vallen. Dit hoort trouwens ook in het rijtje van dingen waar ik van houd.

Terug naar de inmiddels dode insectachtige. De jeugdvriendin van Randje, Mooie Geest (Reimi voor de Japanners onder ons), sluit zich aan bij het gezelschap - dat bestond uit alleen Randje, maar ok. Ze blijkt handig met een boog, en pijlen blijken een ander verhaal dan kogels. Insectenkebab! Het avontuur kan beginnen en gaandeweg kom ik nog veel meer medestrijders tegen. Met een druk op de rechter schouderknop wissel ik gemakkelijk tijdens de gevechten van vechter. Ieder met zijn eigen wapen, magische spreuken en aanvallen. Dit alles gebeurt onder begeleiding van schitterende orkestmuziek. Misschien wel het sterkste punt van Star Ocean: The Last Hope.

Het begint allemaal vrij standaard en komt traag op gang, maar eenmaal op stoom vermaak ik me prima. Jammer dat ik zo lang heb moeten wachten op deze game. Nog jammerder - voor deze game dan - dat ik nu niet meer lang hoef te wachten op Final Fantasy XIII. Want ondanks dat deze degelijke J-RPG doet wat het moet doen, is wat het moet zijn en speelt zoals je mag verwachten, laat ik Star Ocean: The Last Hope - International straks links liggen; vanaf het eerste moment dat Final Fantasy XIII in de winkels ligt. Een J-RPG die wel met zijn tijd meegaat.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Star Ocean: The Last Hope - International is een J-RPG van degelijke kwaliteit met schitterende muziek. Het verhaal komt traag op gang en het hele gebeuren is niet echt vernieuwend, maar grootste zonde van deze Laatste Hoop is toch wel de tijd die we er op hebben moeten wachten. Daarbij is de concurrentie op het moment groot met White Knight Chronicles en Final Fantasy XIII, die eindelijk het Westen hebben bereikt. Nu is het dus onze beurt om Star Ocean te laten wachten en misschien wel te laten voor wat het is.

7
  • Japanse stemmen
  • Animéstijl
  • Blindside-aanvallen
  • Degelijke J-RPG
  • Mooie orkestmuziek
  • Uit de mode
  • dagen te laat
  • Niet cool meer
  • Komt traag op gang
  • Pop-ups en schaduw

Plaats een reactie


X
Lees meer over Star Ocean: The Last Hope - International: