Yakuza 3

Elke held uit een actiespektakel moet er vroeg of laat aan geloven: de familiefilm. Of je nu Jackie Chan, Vin Diesel of the Governator bent, op je oude(re) dag is het hoog tijd om te laten zien dat je niet alleen hard van buiten, maar ook zacht van binnen bent. Kazuma Kiryu is een held. Een bikkelharde held die in de eerste twee Yakuza-games zijn vuisten en knieën liet spreken. Maar ook hij wordt een dagje ouder en kan er dus niet omheen: in Yakuza 3 laat ‘Kazzie’ zich van zijn gevoelige kant zien.

Althans, zo lijkt het door de extreem slome start van het verhaal. Nu zijn we gewend van de eerdere Yakuza-delen dat het dieseltjes zijn, maar het verhaal van Yakuza 3 heeft wel heel veel smeerolie nodig voordat het op gang komt. Na twee heftige maffia-avonturen heeft Kazuma zijn yakuzahoed (opnieuw) aan de wilgen gehangen. In alle rust runt hij samen met Haruka, het meisje waarover hij zich in Yakuza 2 ontfermd heeft, een weeshuis op het pittoreske eiland Okinawa. De stoere Kazuma meet zich daarom niet langer een stijlvol maatpak aan, maar een bloesje dat getuigt van je reinste wansmaak.

“Gelukkig” wordt Okinawa bedreigd door een sinister plot, zodat Kazuma zijn kitschbloesje weer moet inruilen voor zijn paars-grijze yakuzapak. Maar voordat dit gebeurt, ben je al snel vijf uur verder. Vijf uur waarin meer koetjes en kalfjes de revue passeren dan je op een melkveehouderij tegenkomt. Daarna komt de yakuzatrein op stoom en keert Kazuma terug naar Tokio, waar hij terecht komt in een complot dat zijn oude Tojo-clan in tweeën splijt. Zodra Kazuma terug de yakuza in getrokken wordt, word jij het verhaal in gezogen en is het genieten van de intriges die de Japanse criminelen bezighouden.

Helaas besluit Kazuma tijdens de game meerdere malen terug te keren naar Okinawa om daar weer wat tenenkrommende, zoetsappige familiefilmscènes mee te maken. Heb je net in een episch gevecht een yakuzabaas verslagen, komt er weer een of andere wees aan je mouw trekken met een of ander onbenullig probleempje. Als je het over een anticlimax hebt… Dit zorgt ervoor dat er te lange pauzes tussen de toffe spannende stukken van het verhaal zitten en daardoor haalt de plot het uiteindelijk niet bij het verhaal van de twee eerdere delen, waarin veel minder vaak oninteressante zijpaden bewandeld worden.

Het verhaal wordt in talloze sfeervolle tussenfilmpjes gebracht, maar jammer genoeg worden deze scènes regelmatig abrupt onderbroken door dialogen met ouderwetse tekstballonnetjes. Er is uren aan (tussen)filmmateriaal, maar doordat deze op sommige momenten bruut verstoord worden door een statische scène waarin dingen via tekstballonnen worden uitgelegd, heb je alsnog het gevoel dat de game meer tussenfilmpjes had mogen, nee, moeten hebben. Dat zou het verhaal extra kracht bijzetten en de game net wat meer flair geven.

Er zijn meer punten waarop je het gevoel hebt dat Yakuza 3 flair mist en vooral teert op de stevige fundering die met de eerste twee delen is gelegd. De game voelt bij vlagen aan als een grafisch opgepoetste versie van Yakuza 2. Op zich niets mis mee, die game was immers erg leuk, maar daardoor is deel drie vaak weinig verrassend. De spelprincipes zijn bekend, de personages zijn (grotendeels) bekend en zelfs één van de te ontdekken steden is bekende kost. Alle elementen zijn weliswaar goed uitgevoerd, toch mogen we eigenlijk wel verwachten dat een derde deel érgens in uitblinkt.

Dat is dan misschien niet zo, de bekende kost is nog steeds wel erg leuk om te spelen. Net als zijn voorganger laat Yakuza 3 je een stad ontdekken waarin bizarre voorvallen aan de orde van de dag zijn. Ga op bezoek in een bikinibar en neem na afloop een foto van een paaldansende dronkenlap. Het levert je een nieuwe vaardigheid op. Of grijp een knuffel uit de grijpautomaat in een arcadehal en ga bowlen om je band met Haruka te verbeteren. De steden zitten vol met dingen om te ontdekken en de bij tijd en wijle erg grappige sidequests bieden genoeg afleiding om je uren extra in de Japanse straten te laten ronddolen.

Die straten worden traditiegetrouw bevolkt door een mix van brave burgers en arrogante yakuza. Samen maken ze een levendig geheel van de steden, maar gelukkig is het wat minder druk dan in het tweede deel. Toen kon je je kont nog niet keren of je werd alweer aangevallen door een nieuw straatschoffie. Nu is de agressiviteit van de yakuzaboefjes wat in toom gehouden, waardoor je niet om de drie stappen wordt uitgedaagd voor een gevecht waarvan de uitkomst bij voorbaat al vaststaat.

Want Kazuma is een held! Een sterke held. Een sterke, stoere held in een stijlvol maatpak waar een doorsnee maffiamaatje niet aan kan tippen. In een afgesloten arena sla je jouw tegenstanders tot pulp met combinaties van trappen en stoten, die je met twee knoppen maakt. Een derde knop laat je tegenstanders vastgrijpen en met de vierde knop kun je ontwijken. Het is simpel, maar oh zo doeltreffend. Leuk is ook dat er vaak van alles uit de omgeving in de strijd gegooid wordt. Stoelen, banken, betonnen muurversieringen, niets is te gek tijdens de gevechten. Gaandeweg leer je ook nog wat extra krachtige moves – bijvoorbeeld door de paaldansact gade te slaan – en door ervaringspunten te verdienen kun je vier karaktereigenschappen verbeteren, om zo meer levensenergie en vaardigheden te krijgen.

En dat is nodig ook, want als je niet genoeg voetvolk verslaat, krijg je het wel erg lastig tegen de pittige yakuza(eind)bazen. De bijzonder sterke clanbobo’s bieden enorm veel tegenstand en daardoor zijn de yakuzabaasgevechten stuk voor stuk spannende spektakelstukken waarin je goed op je tellen moet passen. Iets te ondoordacht aanvallen levert je direct een deksel (of harde tik) op je neus op. De lange cut scenes die volgen op een spannend yakuzabaasgevecht zijn daarom altijd een welverdiende beloning.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Chris Glerum

Yakuza 3 blijft erg trouw aan zijn voorgangers en kent daardoor dezelfde kwaliteiten én kwalen. Het verhaal is een boeiend web van intriges, maar komt extreem traag op gang en bevat helaas te veel tenenkrommende familiefilmscènes. Jammer is ook dat tekstballonnetjes de verhaalvertelling op sommige momenten ontsieren. De leukste momenten beleef je tijdens de razend spannende en lekker uitdagende yakuzabaasgevechten. Uiteindelijk blijft het gevoel achter dat Yakuza 3 trouw blijft aan de tradities van deze stoere gameserie. Een stoere gameserie waarvan de spelprincipes inmiddels links en rechts wel een beetje ingehaald zijn door de concurrentie, maar die desondanks nog steeds erg leuk blijkt.

7

• Verhaal vol verraad en intriges
• Spannende yakuzabaasgevechten
• Veel leuke sidequests

• Zoetsappige familiefilmstukken
• Tekstballonnetjes doen af aan sfeer
• Weinig verrassend door weinig vernieuwing