Final Fantasy XIII

Het zijn drie lange jaren geweest sinds de laatste Final Fantasy uitkwam op de PlayStation 2. Drie lange jaren wachten voor de fans van Final Fantasy tot hun gameserie de wereld van JRPG’s weer wakker zou schudden. Drie lange jaren wachten op een nieuwe wereld om te verkennen, een nieuw meeslepend verhaal om te beleven en nieuwe personages om in je hart te sluiten. Final Fantasy XIII benadrukt eens te meer wat we eigenlijk al lang weten: Final Fantasy is en blijft iets magisch.

De mannen van Square Enix zijn er weer in geslaagd om een overtuigende fantasiewereld neer te zetten met originele personages en een diepgaand verhaal. FF XIII doet zeker niet onder voor grote Hollywood-producties. Via stijlvolle verhaalvertelling creëert de game een unieke fantasiewereld met zijn eigen rituelen, helden en vijanden. De filmpjes en muziek houden je constant op het puntje van je stoel en schotelen je een prachtig sprookje voor.

In de game volg je een uiteenlopend gezelschap dat ‘vervloekt’ wordt door de mechanische god “Fal’Cie”. De vloek geeft ze door middel van een onduidelijk visioen een doel. Behalen ze deze focus niet binnen de tijd, dan veranderen ze in monsters die bekend staan als “Cie’th”. Het is aan de vervloekten, L’Cie, om hun doel te behalen en de vloek op te heffen. Dit gaat niet gemakkelijk, aangezien L’Cie worden gezien als vijand van de mensheid. Gelukkig heeft ieder nadeel zijn voordeel en biedt de vloek de L’Cie extra krachten om hun focus te behalen. Het is aan het team om zichzelf en hun geliefden te redden en de vloek te verslaan.

De personages die je gaandeweg in je team mag verwelkomen, zijn stuk voor stuk aansprekende types met hun eigen stijl. Zo heb je de macho Snow met zijn blonde lokken en zwarte bandana, het jonge talent Hope en de stoere chick Lightning. De personages zijn zeer overtuigend en slepen je mee in de originele wereld van FF XIII. Dit is mede dankzij de goede voice acting en nagenoeg perfecte Engelse lip sync. Ook de uitdrukkingen zijn overtuigend en toveren de verschillende emoties geloofwaardig op de gezichten.

Het zijn niet alleen de gezichten die de game tot leven laten komen. Elk detail in de outfits van de personages is haarscherp en ieder kledingstuk beweegt natuurgetrouw mee met de wind of beweging die je maakt. Ook de verschillende omgevingen zijn ware kunststukjes; de levels zijn tot in het kleinste detail verzorgd. Er zijn geen saaie kale muren, bewegende onderdelen, prachtige mozaïeken aan de muur en fantasievolle vormgeving maken het een waar spektakel. De wereld komt overtuigend tot leven en is tot in de puntjes verzorgd.

Zoals we van de serie gewend zijn, zijn ook de filmpjes van topkwaliteit. Het verschil tussen de CGI-filmpjes en in-game beelden is bijzonder klein, knap werk van de ontwikkelaars. De muziek van de game verdient ook een pluim, de vele verschillende nummers raken constant de juiste snaar. Van meeslepende orkestrale muziek tot snelle elektronische beats en van rock tot rustige pianomuziek, het zit er allemaal in en versterkt de emotie en spanning in de game.

De game maakt gebruik van een nieuw vechtsysteem dat elementen uit diverse eerdere Final Fantasy-delen (waaronder X en XII) combineert. De gevechten zijn turn-based waarbij je niet vrij rond kunt lopen. Het is wachten op het vullen van je aanvalsbalk tot je een aanval kunt uitvoeren. In de gevechten draait het erom zo effectief mogelijk gebruik te maken van de verschillende rollen die je teamleden kunnen aannemen zoals “Commando” of “Medic”. Je kunt op ieder moment eenvoudig de rollen van de teamleden wijzigen en van tactiek veranderen. Dit geeft vele strategische opties die het vechten zeker ten goede komen. Het is even wennen, maar als je het eenmaal door hebt wil je niet anders. Het systeem houdt de snelheid er goed in en biedt uitgebreide mogelijkheden om de vijanden een kopje kleiner te maken. Bovendien moet je echt gebruik maken van je rollen om de gevechten te kunnen winnen, want je krijgt de broodnodige ervaringspunten niet zomaar cadeau.

In Final Fantasy XIII versterk je de personages door ervaringspunten te besteden in de Crystarium, dat doet denken aan de Sphere Grid uit Final Fantasy X. Met de ervaringspunten klim je steeds hoger op de ladder van het Crystarium-systeem en speel je interessante versterkingen en nieuwe aanvallen vrij. Je ontwikkelt niet alleen je personages maar ook hun wapens en accessoires. Voordeel hiervan is dat je jouw favoriete uitrusting kunt blijven gebruiken. Nadeel is dat de spullen die je in de shops kunt kopen vrij overbodig worden, doordat de spullen die je aan het levelen bent doorgaans sterker zijn dan de uitrusting die te koop is.

Hoewel FF XIII een aantal nieuwe aspecten glansrijk introduceert, stapt het ook in een aloude valkuil die vele RPG’s parten speelt: bepaalde delen van de game voelen aan als “werk”. Zo zijn er levels waar je twee á drie uur in verblijft, waarin je constant dezelfde paadjes bewandelt, een liftje pakt en nog meer van diezelfde paadjes moet doorkruisen. Delen die voor mijn gevoel prima in een half uur gepast hadden en die dus onnodig lang uitgesmeerd zijn. Het is jammer dat FF XIII enkele langdradige delen bevat die gewoonweg te lang duren en het speelplezier in de weg gaan staan. Gelukkig komt het maar een paar keer voor tijdens het tientallen uren durende avontuur.