Blazblue: Calamity Trigger

Geen vechterskoning deze keer noch een straffe straatvechter, maar een blitse nieuwkomer van de oude stempel. Eentje die het genre op zijn grondvesten kan doen schudden. Stop maar met zoeken naar de ultieme 2D fightinggame, Blazblue is de ongekroonde koning die met strakke hand heerst.

Alle gekkigheid op een stokje, Blazblue is simpelweg de beste game in zijn genre. Ontwikkelaar Arc System Works heeft gebouwd op de basis van hun langlopende (en legendarische) Guilty Gear-serie en Blazblue daarmee praktisch op gelijke voet gebracht. Ze identiek noemen is bij deze wettelijk strafbaar, want ondanks vele overeenkomsten zijn het twee compleet verschillende werelden met eigen personages en een eigen sfeer. In de arcadehallen doet de titel het al een behoorlijke tijd goed en inmiddels is zelfs het vervolg al in Japan terug te vinden op de vertrouwde Taito-machines. Ondanks het feit dat we dus behoorlijk achterlopen op het land van de rijzende zon hoeven we niet te treuren, de consoleversies van Blazblue zijn meer dan compleet. Het is een feest van rake klappen, schuine grappen en meer spelopties dan je raad mee weet.

Eén van de grootste pluspunten van de game is het speelgemak en daarmee meteen het speelplezier. Begrijp me nu als diehard Guilty Gear-fan niet verkeerd, ik zeg niet dat het spel simpel is. Simpelweg gemakkelijk op te pakken, dat dan weer wel. Hoe cliché de uitdrukking ook is, “easy to learn, hard to master” sloeg de spijker nog nooit zo hard op z’n kop. Iedereen kan de controller oppikken en direct al plezier beleven aan de game met combo’s die zo uit de mouw te schudden zijn. Daarmee hoeven de specialisten onder ons nog niet bang te zijn voor onverslaanbare buttonbashers. Zo kan een echte vechtersbaas met een beetje oefening niet alleen de meest dodelijke combo’s achter elkaar zetten, maar ook aanvallen direct cancelen wanneer de situatie verandert. Nu snap ik dat een aantal van jullie je afvragen waar ik het in godsnaam over heb, dus ik leg het even uit. Cancelen houdt in dit geval in dat je een gevechtsanimatie op elk gewenst moment kunt stoppen. Hierdoor voorkom je dat jij nog bezig bent met een aanval die helemaal niet meer relevant is omdat de tegenstander bijvoorbeeld weggedoken is of een eigen, sterkere aanval in heeft gezet.

Bekenden van de Guilty Gear-serie zullen, naast de van de heavy metal druipende soundtrack, ook in de gameplay bekende dingen tegenkomen. Zo kunnen de personages dubbele sprongen maken en kleine stukken vooruit en achteruit vliegen. Ook de snelheid waarmee de personages zich over het scherm bewegen is weer enorm hoog, waardoor je soms over écht goede reflexen moet beschikken om nog mee te komen met de tegenstander. Nieuw is het gebruik van een extra block-move, waarmee je op veel effectievere wijze jezelf kunt beschermen dan door simpelweg naar achteren te drukken. Gebruik dit op tijd en je voorkomt dat je keer op keer klop krijgt, maar pas wel op, dit ‘schild’ kent een eigen energiebalk die langzaam leegloopt wanneer je hem gebruikt. Zit je echt in de problemen dan kun je nog overwegen om dit schild met een kleine explosie te laten verdwijnen. Hiermee kun je weliswaar de combo van jouw opponent onderbreken, maar dan is je schild voor de rest van het gevecht ook echt weg. Omdat je zonder dit schild extra veel schade oploopt is het echt een laatste reddingsmiddel dat tactisch ingezet moet worden.

Als ik bij Blazblue “goed gevuld” zeg heb ik het niet over de bh van personage Litchi (hoewel ook dat niet valt te ontkennen), maar de game als totaalpakket. Zo kun je uiteraard de Arcade-modus doorspelen, met vrienden op de vuist gaan in de VS-modus, het compleet versnipperde achtergrondverhaal in elkaar puzzelen in de Story-modus, wildvreemden online te lijf gaan in de onlinemodus of gewoon lekker artwork bekijken in de Gallery-modus. Nu worden in sommige recensies dit soort rijtjes weleens opgedreund ter opvulling van het artikel, maar in dit geval zijn het allemaal relevante, interessante en bovenal uitgediepte onderdelen van de game. Nou ja, die Gallery is misschien niet zo diepgaand, maar geil zijn die plaatjes wel. Stills van alle verhaallijnen en Arcade-eindes, alsook filmpjes en supervette artwork speel je langzaam vrij terwijl je de game grijs speelt. Want geloof me, als je na vijf minuten spelen de controller nog niet neer hebt gelegd ben je hooked.

Natuurlijk is de kern van iedere fighting game de Arcade-modus, dat is de rauwe vorm waarin hij in arcadehallen zieltjes heeft moeten winnen alvorens zijn opmars te maken naar de consoles. Het uitspelen hiervan brengt al veel voldoening, maar écht goede games belonen je hier nog eens extra voor. Zo ook Blazblue, die je een zogeheten “Unlimited” versie van een personage geeft op het moment dat je met deze de Arcade-modus uitspeelt. Dit zijn über-, hyper-, superversies van de normale personages die sneller bewegen, sterker zijn en nieuwe moves of uitbreidingen op bestaande moves met zich meebrengen. Je kunt ze gebruiken om mee te trainen, offline tegen elkaar te spelen of online als het toegestaan wordt door degene die de match host.

Het draagt allemaal bij aan de innemende persoonlijkheid van de personages, waarmee overigens niet gewezen wordt op het feit dat personage Arakune de neiging heeft iedereen die hij tegenkomt met huid en haar op te eten. Waar ik wel op doel? Dat ondanks het feit dat er ‘maar’ twaalf speelbare personages in de game zitten, dit niet als een tekortkoming voelt. Hoe vaak speel je wel niet een fighting game met personages die vergelijkbare moves hebben of zelfs complete klonen zijn? Blazblue bevat écht twaalf unieke personages met een eigen karakter, eigen moves en hun eigen charmes. Zo kun je de meest zieke combo’s achter elkaar plakken met de kleine meid met de grote… pistolen: Noel Vermillion, laat je ijs in de rondte spatten met Jin Kisaragi, neem je het gros van het scherm in beslag met de “rode duivel” Iron Tager en stuiter je door het scherm met de katachtige Taokaka. Ja, dat is dus een stoeipoes in iedere zin van het woord. Stuk voor stuk zeer toffe personages die ieder hun rol spelen in het overkoepelende verhaal. In eerste instantie lijkt er allemaal geen touw aan vast te knopen, maar daar is dan ook de Story-modus voor.

De Story-modus is er eentje die je niet half moet spelen en ook niet maar half moet willen spelen. Ten eerste snap je alsnog geen hol van het verhaal als je ‘m met maar een paar personages uitspeelt en ten tweede verschijnt er pas een speciale epiloog genaamd “True Ending” op het moment dat je alle andere verhaallijnen uitgespeeld hebt. Iedere verhaallijn gaat gepaard met volledig ingesproken dialogen, korte animaties en her en der zelfs zwaar vette animatiefilmpjes van Toei Animation. Ontzettend leuk extraatje en bijna net zoveel tijd in beslag nemend zijn de speciale hulpvideo’s onder de naam “Teach me, miss Litchi!”. Deze korte animaties tonen chibi-versies van de personages in een speciale verhaallijn waarin het rondborstige personage Litchi lesgeeft aan de wilde Taokaka. Per ‘aflevering’ worden verschillende dingen uitgelegd uit de wereld van Blazblue en natuurlijk gaat dit gepaard met de nodige flauwe grappen en andere typische animé-humor.

So far so good, maar ik zou Blazblue natuurlijk niet een compleet pakket mogen noemen als de onlinemodus een ondergeschoven kindje zou zijn. Goed nieuws ook hier, het is een pareltje! Niet alleen zijn de technische prestaties naar behoren, ook heeft het een zeer coole feature. Je kunt je gevechten opnemen, opslaan en vervolgens (als je wilt) frame voor frame zoeken naar die ene fout die je maakte, kijken naar de exacte bewegingen van de tegenstander of simpelweg weer genieten van je glorieuze overwinning. Je kunt daarnaast ook de opnames van andere spelers bekijken en bestuderen (pssst, voor een makkelijke Achievement of Trophy, sla vijf opnames van anderen op).

Tot slot rest nog de modus die alleen voor echte ijzervreters is weggelegd, de Score Attack-modus. Eerder nog niet genoemd, en met rede. Even voor de duidelijkheid, de game kent na de moeilijkheidsgraden “Hard” en “Very Hard” nog “Hell”. Het wil wat zeggen dat de Achievement (of Trophy) voor het uitspelen van de Score Attack-modus meer punten oplevert dan die voor het uitspelen van de Arcade-modus op “Hell”. Deze mode vergt het uiterste van zelfs geoefende spelers en is met recht de grootste uitdaging van de game te noemen. Het is hier de bedoeling zoveel mogelijk punten te verkrijgen tijdens de gevechten, maar wil je echt topscores behalen dan zul je hem moeten uitspelen. Leuke extra, maar niet veel spelers zullen het geduld hebben om ‘m ook echt uit te spelen.