Supreme Commander 2

Je hebt RTS-liefhebbers in verschillende soorten en maten. De één houdt van de enorme diepgang van StarCraft, terwijl de ander liever achterover hangt met Command & Conquer. Ook heb je de kleine gevechten van Dawn of War II, maar als je het aan mij vraagt, heb ik het liefst van RTS-games waarbij ik heerlijke grote veldslagen uit mag vechten. In dat opzicht valt Supreme Commander 2 precies in mij straatje.

Maar let op, dit tweede deel is geen simpele voortzetting van het origineel. Om het grote publiek te bereiken is Supreme Commander 2 qua opzet flink vereenvoudigd. Daar valt iets voor te zeggen, aangezien de instapdrempel van het origineel misschien iets te hoog lag. Maar wie zich daar overheen kon zetten, kreeg wel een enorm diepgaande game. Deze versimpeling is voor de hardcore fans slikken, maar door deze opzet is het beheren van je grondstoffen en het verkrijgen van betere eenheden een stuk gebruiksvriendelijker geworden.

We zien dit vooral terug in de geniale tech-tree. In Supreme Commander 2 zijn er drie verschillende grondstoffen die je nodig hebt om te floreren. Mass en Energy uit het origineel zijn weer aanwezig en heb je nodig om gebouwen en eenheden te bouwen. Nieuw is de Research-grondstof. Door laboratoria uit de grond te stampen wordt deze Research verzameld en verdien je tech-tree-punten. Deze kun je vervolgens investeren om zo een bestaand voertuig een extra aanvalsbonus te geven, je Mass-fabrieken meer Mass te laten verzamelen of nieuwe eenheden vrij te spelen. Als speler heb je een overdaad aan keuzes en merk je al snel het effect van een ingezet Research-punt. Tegelijkertijd levert dit een dilemma op. Een punt kan maar eenmaal worden uitgegeven. Zo had ik de situatie waarbij ik alle punten uitgaf om mijn gebouwen te verbeteren. Toen ik vervolgens met mijn opgebouwde leger in de aanval ging werden mijn eerste generatie eenheden snoeihard in de pan gehakt. Oeps, toch maar eens Robeco om wat investeringsadvies vragen.

Je doet er dan ook verstandig aan om eerst de situatie te analyseren en te kijken hoe de vijand het beste bestreden kan worden. Is zijn basis genoeg beschermd tegen luchtaanvallen of ligt daar juist zijn zwakte? Aan de hand daarvan kies je een pad in de tech-tree en probeer je jouw gekozen tactiek zo goed mogelijk uit te voeren. Op dit gebied is Supreme Commander 2 nog net zo goed als zijn voorganger. Dit is absoluut geen RTS waarbij de speler met het grootste leger wint. Je moet weten met wat voor soort eenheden je strijdt en op de hoogte zijn van de voor- en nadelen. Wie een groep battlecruisers zonder luchtafweergeschut de zee op stuurt, kan pardoes binnen tien seconden van de kaart worden geveegd door de luchtmacht van de tegenstander.

Strategie staat in Supreme Commander 2 nog altijd voorop en is een reden om te blijven spelen. Ik heb echt heerlijke potjes gespeeld, waarbij er alles uit de kast moest worden gehaald om uiteindelijk de overwinning te claimen. Een sleutelrol daarbij is weggelegd voor de zogenoemde Experimentals. Voor deze enorme vechtmonsters moet je een behoorlijk stuk in de Research-tree zijn gevorderd en kost daarna een berg aan grondstoffen en tijd om te maken. Maar als je er eenmaal één hebt en je weet hem goed te beschermen, dan kun je daarmee op heerlijke wijze een vijandelijke basis mee slopen. Denk daarbij aan een soort King Kong-robot die alles op zijn weg vernietigt of een vliegdekschip waar een Battlestar uit Battlestar Galactica nog een puntje aan kan zuigen!

Helemaal los gaan kun je het beste doen in de multiplayer- of skirimish-potjes, want het singleplayeravontuur is niet zo heel erg best. De missies zijn weinig sprankelend en het verhaal is echt heel matig. Bovendien is het erg jammer dat het zo vreselijk lineair is en je als speler geen kans hebt om een apart avontuur met één van de drie verschillende facties te voeren. In plaats daarvan volg je een uitgebarsten oorlog vanuit verschillende oogpunten met personages die je eigenlijk totaal niet boeien.

Het enige waar de singleplayer goed voor is, is het laten zien hoe groot het verschil is tussen de drie verschillende facties. Niet alleen heeft elke factie zijn eigen unieke look, ze spelen ook compleet anders. Dat komt natuurlijk door de andere eenheden, maar vooral door het verschil in de enorme Experimentals en het feit dat elk leger over zijn eigen vaardigheden beschikt. Zo kunnen de heren van Illuminate snel van de ene naar de andere plaats teleporteren en hebben de UEF voertuigen waarmee eenheden een basis in gelanceerd kunnen worden. Voor ieder wat wils zogezegd.

Toch is er een punt waarop Supreme Commander 2 echt de plank mis slaat en dat is op het visuele vlak. Nu kan dit uitgelegd worden met een excuus van dat de game daardoor ook lage(re) systeemeisen heeft, maar daar heb ik geen boodschap aan. De eerste Supreme Commander draaide op mijn monstertoren fantastisch en dan verwacht ik gewoon dat deel twee er toch wel even iets mooier uitziet en dat doet het gewoon totaal niet. Het is een knieval om nieuwe spelers in te laten stappen, maar wel eentje die ten koste gaat van de pracht en praal die de eerste game wel gewoon kon bieden.