Metro 2033

Recensie | -

Een verwoeste wereld is al vele malen een inspiratiebron geweest voor games. In 2008 zagen we in Fallout 3 hoe gezellig Amerika zou zijn nadat de boel kapot is genuked en deze week gaat de reis naar platgebombardeerd Moskou. In Metro 2033 is ook in de Russische hoofdstad het noodlot toegeslagen, want een kernaanval heeft de stad met de grond gelijk gemaakt. Miljoenen mensen zijn daarbij omgekomen, maar in de metrogangen hebben zo’n vijftigduizend ‘gelukkigen’ deze nucleaire Holocaust overleefd. Zij proberen er het beste van te maken, maar tegelijkertijd lijken ze gedoemd om binnen een paar jaar te sterven. Verschillende mutanten vallen de onschuldige bewoners dag in, dag uit aan en tot overmaat van ramp lijkt er ook nog een nieuwe duistere kracht zijn intrede te doen.

Op dat troosteloze moment maken we kennis met de jonge Artyom, die al snel een belangrijke opdracht krijgt. Hij moet zijn thuisbasis verlaten en het nieuws van een nieuwe vijand overbrengen naar een belangrijk persoon in een ander metrostation. Het is een tocht die veel gevaar met zich mee brengt, maar als hij het niet doet, dan is echt alle hoop verloren. Dit gegeven zet gelijk op een uitstekende manier de sfeer in de game neer en doet mij enigszins denken aan de tragiek van Frodo in Lord of the Rings. Ook hij had zijn leven redelijk op een rijtje, totdat hij een loodzware opdracht op zijn schouders gesmeten kreeg.

Afijn, met het lood in de schoenen zet Artyom zijn eerste stapjes in de verdorven wereld en voordat je het weet breekt de pleuris uit en stuit onze nobele held op de eerste vijandige mutanten. Dat gevaar zie je aankomen, maar terwijl Metro 2033 zich ontwikkelt, ontstaat er een echt heel goed verhaal, waarbij supernatuurlijke krachten een belangrijke rol spelen. Liefhebbers van series als Supernatural en Lost kunnen in Metro 2033 absoluut hun ei kwijt. En alsof dat niet al een groot genoeg compliment is, durf ik ook de naam Half-Life in mijn mond te nemen. De manier van verhaalvertelling en de diepere verhaallaag in de game doen aan de PC-klassieker van weleer denken. Heerlijk!

Russisch

Het is een tip om Metro 2033 in het Russisch te spelen. De voice-actors zijn dan heel erg overtuigend en de norse stemmen bevorderen het gevoel van uitzichtloosheid. Dit terwijl de Engelse stemmen vooral doen denken aan Borat.

Metro 2033 is een echte First-Person Shooter, dus je mag heel wat kogels in de lichamen van monsters en andere vijanden jagen. Dat zijn lang niet altijd mutanten, want naast het feit dat mutanten je op willen vreten, heb je in Metro 2033 tot overmaat van ramp ook nog te maken met verschillende facties die met elkaar in oorlog zijn. Dus net als je denkt een veilig gebied te hebben gevonden, blijk je middenin een oorlog tussen de Neonazi’s en de Communisten te zitten. Je krijgt in deze game eigenlijk geen enkel moment rust, hij zit vol met toffe momenten. Geniet bijvoorbeeld van een wild achtbaanritje door de metrostelsels, waarbij je op het juiste moment moet bukken om je hoofd op je romp te houden, of van scènes waarin jij met een viertal anderen een station met onschuldige burgers tegen oprukkende monsters moet beschermen. Elk stuk in de game is weer een unieke ervaring.

Er is nog een reden waarom de game je constant op het puntje van je stoel laat zitten: kogels hebben in de game de rol van geld aangenomen. Kogels zijn echt een schaars goed geworden en je zult er dan ook voorzichtiger mee omgaan dan je in andere shooters gewend bent. Hierdoor ontstaat er niet alleen de spanning van de vijand die telkens op de loer ligt, maar ook het benauwende gevoel of je wel genoeg kogels bij je hebt. Want die schooiers van mutanten leveren alleen ellende op, geen kogels.

De game beloont de speler die met een enkele kogel een vijand afknalt, want de overgehouden kogels kun je metrostations inwisselen voor nieuwe, hele toffe wapens. En geloof mij, dat wil je echt. Ik was zo blij als een kind toen ik voor het eerst over een machinegeweer met inzoomfunctie en silencer beschikte. Artyom was op dat moment de koning van de metrogangen en schoot de ene na de andere vijand met uiterste precisie een kogel door de kop. En daarmee bleek het wapen een tweede groot pluspunt te kennen: hij was veel zuiniger, waardoor ik wat meer kogels overhield voor ander leuk wapentuig.

Een aantal van die extra kogels had ik zelfs wel willen doneren aan een goed doel: betere verlichting in de metrostelsels. De bovenwereld, een zwaar bevroren Moskou, vind ik er erg tof uit zien, maar over de donkere metrogangen ben ik minder te spreken. Zelfs met een zaklamp of een nachtkijker zie je eigenlijk te weinig en dat breekt je vooral op in de verschillende vuurgevechten. Vijanden kunnen jou perfect zien, maar vaak kun jij pas een schot lossen nadat zij zich met een welgemikte aanval hebben verraden. Hierdoor ligt het initiatief zelden bij jou en vrijwel altijd bij de vijand.

Het is een slordigheid en helaas niet het enige ruwe randje waar de game last van heeft. Aan veel dingen zie je dat er gewoon niet genoeg tijd is genomen om de laatste puntjes op de i te zetten. Zo liep ik een keer per ongeluk via een rand een pijpenstelsel op en van daaruit is het niet meer mogelijk om op de hoofdweg te komen. Een andere uitweg ontbreekt, waardoor er niks anders op zit dan in een ravijn te springen en het laatste checkpoint te laden. Met dat checkpoint komen we op het volgende probleem. Ik hou van games waarbij ik zelf kan bepalen wanneer ik save. Het is vervelend dat als je na een hevige veldslag vijftien man hebt neergelegd en je in de waan bent de golf aan vijanden te hebben overleefd. Vervolgens word je door een zestiende man, die zich laf heeft verstopt, met een dynamietstaaf opgeblazen en kun je weer helemaal opnieuw beginnen.

Vijanden zijn trouwens niet altijd laffe honden, soms zijn het gewoon dolle honden die de raarste fratsen uithalen. Na een springende aanval, waarbij ze je willen bijten, komt het wel eens voor dat ze door jou heen springen en dus ineens achter je staan. Gelukkig wen je hier al snel aan en gaat het plezier van afknallen gewoon door. Een andere oneffenheid is te vinden in het feit dat jouw kogels niet altijd aankomen. Vooral pistolen hebben de neiging spookkogels af te schieten die zich niet in de vijand boren, maar er gewoon doorheen vliegen. Je schiet dan een kogel tegen de bakkes van een vijand, waar hij niet dood van gaat, en terwijl hij in een animatie nog aan het piepen is door de geraakte kogel, schiet je snel een tweede kogel af. Verbazingwekkend genoeg blijkt die tweede kogel het doel compleet te missen, terwijl je toch echt zeker weet dat je raak schiet. Het lijkt erop dat je met een pistoolschot moet wachten totdat de vijand zijn normale houding heeft aangenomen, voordat je hem weer kunt raken. De game is net niet genoeg gepolijst, waardoor dit soort foutjes de kop op steken.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Metro 2033 is boeiend genoeg om je over de ruwe randjes heen te zetten. De sfeer is grandioos, het verhaal weet enorm te boeien en de wereld die je kunt verkennen is niet alleen groot, maar ook zeker uniek. Het idee dat kogels als valuta fungeren geeft een zeer interessant tactisch element aan de game mee en het verkrijgen van nieuwe wapens is telkens weer een feest. Daarom is het ook jammer dat de game wat ruwe randjes heeft, die hier en daar de geweldige ervaring net iets minder geweldig maken. Het is in geen enkel opzicht een nieuwe S.T.A.L.K.E.R. die door de foutjes onspeelbaar was. Metro 2033 is een game voor de liefhebber van het goede boek. Het is een spel dat ‘bladzijde voor bladzijde’ steeds boeiender wordt en één die je met moeite uit zet.

8
  • Grandioze sfeer
  • Kogels als geld
  • Boeiend verhaal
  • Russische stemmen
  • Spookkogels
  • Game heeft ruwe randjes

Plaats een reactie


X
Lees meer over Metro 2033: