Command & Conquer 4: Tiberian Twilight

‘Verandering van spijs doet eten’. Verandering wordt over het algemeen gezien als iets goeds. Een gameserie die te lang doorgaat met hetzelfde geintje wordt vaak hard afgestraft, terwijl vernieuwende games normaal gesproken worden beloond. Toch zijn er helaas uitzonderingen op de regel. Er zijn gewoon games die geen verandering nodig hebben. Sterker nog, als je daar dingen aan gaat veranderen, stort de boel als een kaartenhuis in elkaar.

Helaas is dit het geval bij Command & Conquer 4: Tiberian Twilight. De ‘slimme’ mannen die verantwoordelijk zijn voor de ontwikkeling hebben in een vroeg stadium besloten dat de game toegankelijker gemaakt moest worden. Om dat in hun ogen te bereiken is een hele domme fout gemaakt: zij hebben het hart uit de serie getrokken. Ik hield van Command & Conquer omdat het een lekkere popcorn-RTS was. Het is geen serie waarbij je bij elke actie na moet denken, maar waarbij je gewoon een basis bouwt, een enorm leger uit de fabrieken stampt en daarmee in de aanval gaat. En precies dat hebben ze eruit gesloopt.

In Tiberian Twilight heb je geen gezellige Harvester die het Tiberium binnenhaalt. Je hebt geen mogelijkheid meer om die Tiberium te gebruiken om een basis mee uit de grond te stampen en uit de verschillende fabrieken een enorm leger op beeld te toveren. Nee, in plaats daarvan heeft men geprobeerd een soort Dawn of War II-achtige aanpak te implementeren. Op het slagveld maak je gebruik van een zogenaamde Crawler. Deze mobiele basis kan overal naartoe rijden, midden op het slagveld uitklappen en eenheden tevoorschijn toveren. Eenheden zijn in dit deel gekoppeld aan punten, waarbij elke eenheid een aantal punten kost. Allemaal prima, ware het niet dat je situaties hebt waar je slechts vijftig punten hebt en elke relrakker drie punten kost. Dat betekent dat je met een legertje van zestien verschillende eenheden aan de slag gaat en pas nieuwe eenheden kunt maken als er iemand dood is.

Command & Conquer 4 is daardoor een aaneenschakeling van zogenoemde ‘Tanya’-levels waarin je met een enkele commando de boel moet opblazen, maar dan minder goed uitgewerkt. De keuzes die gemaakt zijn, voelen gewoon halfbakken aan. In mijn ogen hadden ze óf gewoon het hele basis bouwen erin moeten laten zitten óf gewoon compleet het roer omgooien en te gaan voor een Dawn of War II-aanpak, waarbij je met een klein squad aan de slag gaat. Een legertje van zestien man is het gewoon net niet. Het is te klein voor een grote veldslag en weer te groot om echt goedgeplande tactieken te verzinnen en uit te voeren. Met mijn verstand op nul liet ik het leger dan ook maar de ene na de andere vijand afmaken, in de hoop dat de volgende missie beter zou worden.

Maar dat werd het dus niet. De game had een boeiend einde van de serie moeten zijn, maar dat is het totaal niet geworden. Bovendien zijn de tussenfilmpjes, die ik in de vorige game als bonus ervoer, echt heel slecht. De acteurs zijn dramatisch in vergelijking met de grote namen uit deel drie. Het enige personage dat nog enigszins te pruimen is, is Kane, maar ook hij weet het niveau uit de voorgaande games bij lange na niet te halen.

Command & Conquer 4 bezorgt mij haast maagkrampen, maar er zijn gelukkig ook lichtpuntjes te ontdekken. Men heeft bijvoorbeeld een aardig RPG-elementje aan de game toegevoegd. Via een experience-systeem, dat gekoppeld is aan het voltooien van opdrachten of het omleggen van vijanden, verdien je nieuwe upgrades voor jouw Crawler. Zo wordt de speler direct beloond als hij een goede prestatie neerzet en dat geeft toch nog een beetje voldoening. Ook heeft de game veel mogelijkheden om online te spelen, waarbij de potjes door de nieuwe opzet een stuk sneller gespeeld kunnen worden. Hierdoor zijn spelers minder snel geneigd om voortijdig het strijdtoneel te verlaten, wat als een positief punt kan worden ervaren. Toch geldt ook hier weer dat ik liever de mogelijkheid had gehad om gewoon ouderwets een basis te bouwen…