Gastrecensie: Heavy Rain
Recensie | -Dit is de gastrecensie van Thommunist, winnaar van de Memberrecensie van de Maand-verkiezing van januari.
Ik loop rustig naar het toilet. Een kleine pijl verschijnt ineens voor mijn ogen, alsof een waanvoorstelling zojuist plaatsgevonden had. Ik zie de pijl langzaam verdwijnen als mijn hand naar de deurknop toe beweegt, om vervolgens de deur met een draaiende beweging open te doen. Nadat ik mijn overbodige urine door middel van een volgend pijltje een enkeltje riool gegeven had, wist ik het zeker. Ik zit in de game.
Klamme handjes en alweer twee uur ’s nachts. Mijn ogen hebben geen aandacht voor iets anders dan het scherm. Een spannend moment speelt zich af, ik probeer de commando’s op het scherm te volgen en zie de consequenties van mijn falende handoogcoördinatie jammerlijk uitgebeeld worden. Mijn hartslag gaat steeds sneller, maar het lijkt alsof mijn toenemende adrenaline mijn prestaties zowaar eens bevordert. Het tij keert en na een zenuwslopend gevecht blijk ik toch veilig. Dacht ik. Intrigerend genoeg is dit niet mijn favoriete soort momenten in de filmgame Heavy Rain. Met de stemmen op Frans, een cultfilm kijk je namelijk altijd in het Frans, en de sombere, melancholische stemming die overheerst heb ik vooral van de rustige momenten genoten. Hoewel het eigenlijk een thriller is, zijn er vooral in het begin vrij veel passieve momenten. Je loopt rustig rond, verkent de omgeving, vindt steeds wat nieuws, terwijl er toch een prachtig, tragisch sfeertje hangt. Alsof je wéét dat dit niet lang goed kan gaan. Waar sommige ontwikkelaars al stuntelend proberen een overtuigende ambiance neer te zetten, daar laat Quantic Dream aan zowel film- als gamemakers zien hoe het moet. En dat is absoluut lovenswaardig.
http://www.insidegamer.nl/playstation3/heavyrain/screenshots/140706
Toen ik Heavy Rain nog actief volgde in het gamenieuws, heerste er bij mij maar één angst: namelijk dat de zogenaamde quicktime events het spel zouden overheersen en het spelen maar een secundaire aangelegenheid zou zijn bij de primaire functie van film. Logischerwijs verwacht men nu dat ik dit ga tegenspreken, maar het enige waar ik gelukkig ongelijk in had, was mijn angst voor quicktime events. Ik zal het voluit zeggen: dit spel is één groot quicktime event en ik vind het geweldig. Hoe zoiets simpels als het indrukken van een knopje om een bepaalde gebeurtenis te triggeren zo perfect kan passen binnen dit type game; dat had ik niet verwacht. Quantic Dream had eigenlijk geen betere methode kunnen vinden om de gameplay te kunnen integreren in het spel. Het past namelijk zowel goed bij de actievolle momenten, als bij de rustige momenten. Het is dan ook nog eens niet al te ingewikkeld, wat er dus voor zorgt dat je je prima kan concentreren op het verhaal.
De echte gameplay schuilt echter niet in de quicktime events. Dat zijn slechts componenten van de gameplay, instrumenten, gereedschap. Gereedschap om te timmeren aan het huisje van het verhaalverloop. Heavy Rain staat vooral bekend om zijn verschillende eindes en verschillende spelverlopen en daarin schuilt heel veel moois. Veel games kennen meerdere eindes, maar deze zijn vaak simpelweg een andere scène op het eind of soms zelfs een klein epiloogje, als je al je schatten netjes hebt verzameld. In Heavy Rain is dit echter niet zo. Een bekend spreekwoord luidt: er zijn meerdere wegen naar Rome. Zoals Rome niet alleen via de Via Avia bereikt kan worden, is er ook geen eenduidige weg om Heavy Rain te volgen. Tuurlijk, je kunt niet je eigen verhaallijn schrijven, dat is een absurde gedachte die absoluut net efficiënt of financieel haalbaar is, maar wat je wel hebt is dat er geen enkele van de God moge weten hoeveel verhaallijnen de ‘juiste’ is. Allemaal zijn het plausibele vertellingen en dat heb ik nog in geen enkel videospel mee mogen maken. Er schuilt dan ook veel moois in het spelen van het spel op je eigen intuïtie, om het later eens vanuit een andere invalshoek te benaderen. Het spel is niet heel erg lang, dus het leent zich er erg goed voor. Waarbij je je in je eerste ervaring overigens niet op moet fixeren, zijn de trophy’s die het spel je voor bepaalde handelingen geeft. Laat die trophy’s je eerste playthrough alsjeblieft liggen en speel het spel via Disney’s braakneigingwekkende motto: volg je hart.
http://www.insidegamer.nl/playstation3/heavyrain/screenshots/140712
Als afsluitende analogie zou ik graag Heavy Rain willen vergelijken met een prachtige vrouw die je op je eigen manier moet verleiden. Als je maar op het juiste moment op de juiste knopjes drukt, kies je zelf je einde. En het mooie is, beste mannen, dat zelfs al druk je er een paar keer naast en slaakt ze een onrustig gilletje van ongemak; een pakkend verhaal en passend einde is hoe dan ook gegarandeerd. Als een speelkast met altijd prijs.
Conclusie en beoordeling
Heavy Rain heeft een intrigerend plot en is voor mij de eerste game die het concept van meerdere spelverlopen en eindes goed weet aan te pakken. Het is een game die je met zijn prachtige graphics en het passende sfeertje bij je colbertje pakt om het pas na meerdere eindes los te laten. Mijn hoed gaat af voor Quantic Dream en, het is een compliment van de hoogste rangorde; ik hoop ooit een vrouw zoals Heavy Rain te ontmoeten.
9
- Maakt anders saaie momenten fantastisch
- Weet overtuigend meerdere verhalen te creëren
- Een sterk verhaal in het algemeen
- Maakt een quicktime event van je echte leven
- Is helaas niet tastbaar
Registreer nu!