Prison Break

Recensie | -

Mensen vinden het leuk om dingen te voorspellen. Het geeft namelijk een bepaalde spanning om te zien of datgene waar jij over hebt nagedacht ook uitkomt. Zo heb je het weerbericht, het televisieprogramma ‘Wie is de Mol?’en natuurlijk de wekelijkse lotto. Iedere game kent ook een bepaalde vorm van voorspellen. Vaak is dat het verhaal. Soms komen dingen als een verrassing omdat je ze totaal niet zag aankomen. Soms ben je blij of juist teleurgesteld omdat datgene wat je verwachtte uitkomt. Ben jij iemand die juist niet verrast wil worden, dan zit je met Prison Break helemaal goed, want deze game is zo voorspelbaar als de .

De game begint wel aardig doordat we met het nieuwe personage Tom Paxton spelen. Tom Paxton is een undercoveragent in dienst van The Company en moet ervoor zorgen dat Lincoln Burrows op de stroomstoel komt. Dit lijkt een originele insteek te wezen maar al gauw komen er een hoop dingen in het verhaal naar voren waar de fan allang bekend mee is zoals de gang achter Scofields’ wc en zijn tatoeage die als plattegrond dient van de gevangenis. De game speelt zich af in de periode van het eerste seizoen. Vanwege deze voorkennis lijkt het compleet doelloos om de game te gaan spelen want de antwoorden die Paxton probeert te vinden zijn voor de fan al duidelijk. Het eind van het eerste seizoen kent de ontsnapping en daar was Paxton niet bij. Hoe het verhaal voor Paxton eindigt is dus de grote vraag, en de enige. Voor de fan is er dus weinig nieuws onder de zon.

De voorspelling doet de game de das om. In het begin van de game krijg je een filmpje te zien waarin iemand een voice-recorder bij een dooie gast op de grond opraapt. Het apparaat speelt de stem van Paxton af, dus we gaan er vanuit dat Paxton dood gaat op het eind. Dat betekent dat de speler op het eind doodgaat! De gehele game wacht je dus op het eind. Natuurlijk zit er een plottwist in de game, en deze is zelfs zo erg voor de hand liggend dat de speler hem eerder weet dan Paxton zelf. Uiteindelijk is het verhaal een beetje overbodig, het voegt niets aan de serie toe en was duidelijk teleurstellend, eigenlijk net zoals alles wat na het eerste seizoen van de televisieserie is uitgekomen.

Daarnaast biedt het verhaal ook niet echt ruimte om te worden vertaald naar dingen die je in de game kan doen. Het meeste van de tijd ben je bezig om dingen voor je medegevangenen te regelen. Je treedt dan buiten de veilige zone van de binnenplaats en moet langs bewakers sluipen om je doel te kunnen bereiken. Hierbij moet je uitzoeken wat de patronen van de bewakers zijn omdat ze je niet mogen zien. De regels van wanneer de bewakers je zien zijn totaal niet consistent. Soms wil je gebruik maken van een pilaar en kijkt de bewaker dwars door de muur heen, soms kan je op enkele centimeters afstand langs een bewaker sluipen zonder dat hij je ziet. Een aantal keer was ik in de veronderstelling dat ik een andere uitweg moest vinden. Elke keer werd ik gesnapt tijdens het zoeken van andere routes en uiteindelijk ben ik door wat trial-and-error langs de bewaker geslopen.

Trial-and-error kom je trouwens overal tegen. Naast de bewakers zijn er af en toe Quick-Time Events waarin je op bepaalde knoppen moet drukken om een goed einde van een filmpje te zien. Soms druk je een aantal keer op dezelfde knop om het metertje van de knop in stand te houden en soms gaat het om één druk op de knop. Meerdere malen kwam het voor dat ik nog bezig was met het buttonbashen van de eerste knop dat de tweede knop verscheen en ik daardoor op de verkeerde knop drukte waardoor het filmpje weer opnieuw startte. Zo heb ik sommige filmpjes wel meer dan tien keer gezien. Alsof ik een gevangenisstraf uitzit…

Het vechten met andere gevangenen is ook behoorlijk hersenloos. Je hebt een snelle milde stoot, een langzame krachtige stoot en je kunt blokken. Dit biedt weinig tactiek en al gauw ram je op de snelle stoot om af en toe eens af te wisselen met een langzame krachtige stoot. Wie als eerste de ander heeft kapot geslagen wint en buttonbashen verdient de voorkeur. Een perfecte vertaling van het slaan met je duim in je vuist dus. Het voelt niet alsof je echt invloed hebt in het gevecht met je tegenstander en je duim valt er na een tijdje vanaf. Overigens als je verliest, dien je op een andere knop te beuken om weer op te kunnen staan want (spoiler:) dood ga je niet. De gevangenis een gevaarlijke plek waar je je leven niet zeker bent? Valt wel mee, alleen je duim niet.

En zo kabbelt de game een beetje voort. De mix van stealth, beat ‘em up en platformen is te oppervlakkig en wordt nergens echt spannend. Prison Break: The Conspiracy valt in ongeveer acht uurtjes uit te spelen wat misschien normaal lijkt voor een game gebaseerd op een serie, maar gezien de prijs heeft het toch wel erg weinig om het lijf. Bovendien wordt de game gerekt door er bijna iedere drie minuten een moment in te gooien dat je afgaat door iets waar je niets aan kan doen.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

De terugkeer naar Fox River is geen bevrijding maar eerder een blok aan je been. Ik wilde de game graag hoger geven want ik heb veel plezier beleefd aan het eerste seizoen van Prison Break. De dingen die je in de game doet, voelen helaas geforceerd aan en met uitzondering van een paar momenten worden de fans van de serie nauwelijks bediend. Voor mensen die Prison Break nog nooit hebben gezien adviseer ik gewoon lekker de serie te gaan kijken. Kun je het echt niet laten om je nieuwsgierigheid te onderdrukken, dan voorspel ik je een zeer matige game-ervaring.

5
  • Nieuw personage
  • Trial-en-frustratie
  • Zwakke uitwerking van de “nieuwe” verhaallijn
  • Buttonbashen tot je geen duim meer over hebt
  • Geforceerde missies

Plaats een reactie


X
Lees meer over Prison Break: The Conspiracy: