Splinter Cell: Conviction

Sinds de dood van zijn dochter door een verschrikkelijk auto-ongeluk en zijn lastige klus als dubbelspion in Splinter Cell: Double Agent is Sam Fisher alle vertrouwen in de mensheid verloren. De voormalige topagent van het supergeheime Third Echelon, een onderdeel van de Amerikaanse National Security Agency, heeft geen greintje levenslust meer in zijn afgetrainde sluiperslichaam zitten en komt voor niets zijn bed meer uit… Totdat er nieuwe aanknopingspunten rondom de tragische dood van zijn dochtertje boven water komen.

Sam Fisher duikt in Splinter Cell: Conviction terug de actie in om erachter te komen wie er achter de dood van zijn dochtertje zit. Tijdens zijn zoektocht naar antwoorden, raakt de topsluiper verzeild in razendspannend complot dat veel verder reikt dan de dood van zijn dochtertje. De Verenigde Staten, en daarmee de rest van de wereld, worden bedreigd door een terroristisch meesterplan dat zijn weerga niet kent. In Washington D.C. liggen de antwoorden over Sams dochter en in Washington D.C. zal het lot van de Verenigde Staten op filmische wijze worden beslecht.

Dit alles gebeurt in een stijl die compleet nieuw is voor de Splinter Cell-serie. ‘Het roer om’ is dan ook absoluut een uitdrukking die dit nieuwste deel niet misstaat. De missies in Washington volgen elkaar allemaal in een rap tempo op en de continue afwisseling van locaties als het Lincoln Memorial, het Third Echelon-hoofdkwartier en het Witte Huis zorgen ervoor dat de game geen moment stil valt. De game is, mede hierdoor, een stuk vlotter dan zijn voorgangers. Een kleine kanttekening die hierbij gemaakt moet worden is dat Washington D.C. halverwege het verhaal eventjes wordt verruild voor een flashbackmissie tijdens de eerste Golfoorlog, die qua speelwijze meer lijkt op een standaard Third-Person Shooter dan op een Splinter Cell-game.

Ondanks deze iets misplaatste missie blijft het tempo erin zitten. Naast de constante afwisseling van vette locaties, komt dit ook door de vlottere gameplay. Waar je in de vorige delen regelmatig een paar minuten stil een plannetje aan het bekokstoven was in de schaduwen, word je in Splinter Cell: Conviction veel meer gedreven tot een actievollere en snellere speelstijl. De pure trial-and-error-stijl van de voorgaande delen duikt soms (gelukkig) nog de kop op, maar veel vaker is snel en actievol sluipwerk de sleutel tot succes.

De drijvende kracht achter deze fijne, vernieuwde speelstijl zijn de twee belangrijkste vernieuwingen in de game: Mark and Execute en Last Known Position. De eerste van de twee vernieuwingen zorgt ervoor dat je vijanden en objecten (zoals kroonluchters) één voor één kunt selecteren, waarna Sam Fisher ze in de door jou gekozen volgorde afwerkt met zijn gedempte pistool. Op deze manier is er een stijlvolle keten van acties maken, waardoor je de vijand een genadeloze klap toebrengt en voor veel verwarring zorgt. Mark and Execute is erg effectief wanneer je een groepje vijanden tegenkomt die dicht op elkaar staan, maar bovenal wanneer je iedereen afleidt door een serie kroonluchters razendsnel van het plafond te schieten. De verwarring die ontstaat is vervolgens weer prima te gebruiken om alle tegenstanders stiekempjes te benaderen en van achteren te grazen te nemen.

Omdat je Mark and Execute niet ongelimiteerd kunt gebruiken, is het zaak om tactisch te werk te gaan. Wanneer gebruik je dit handige en stijlvolle hulpmiddel nu bijvoorbeeld wel en op welk moment kies je voor de andere tactische vernieuwing, de Last Known Position? De naam van deze tweede grote vernieuwing dekt de lading eigenlijk volledig; hij geeft namelijk aan op welke plek tegenstanders Sam voor het laatst hebben gezien. Hiervan is op heel vernuftige wijze gebruik van te maken door de tegenstanders vanaf een duidelijk zichtbare plek te beschieten, waardoor zij alle aandacht naar die ene plek uit laten gaan. Uiteraard heeft de echte topagent zijn Last Known Position inmiddels voorzien van een mijn, waardoor de tegenstanders als muizen in de val lopen terwijl Sam Fisher is verdwenen in de verhullende schaduw.

In Splinter Cell: Conviction is Sam Fisher een stuk harder en ingenieuzer geworden. Niet langer draait het om vooral om een lastig staaltjetrial-and-error, maar veel vaker lost Sam Fisher de problemen op met vernuftige en snelle sluipmethodes. De game is hierdoor niet zozeer veel makkelijker geworden dan zijn pittige voorgangers, maar absoluut wel een stuk toegankelijker. Nog steeds is het belangrijk weloverwogen je beslissingen te nemen, want met een spontane actie zul je alle goedgetrainde tegenstanders niet zo snel misleiden. Maar de manieren waarop je de tegenstanders om de tuin kunt leiden zijn rapper, minder langdradig en intuïtiever uit te voeren.

Met Conviction is de Splinter Cell-serie dan ook totaal geen aaneenschakeling van langdradig sluipwerk meer. Sterker nog, de game bevat ook wat actievolle afleiding die een stoere en filmische lading aan de game meegeeft. Zo is een razendsnelle achtervolgingsscène te voet bij Lincoln Memorial één van de hoogtepunten van de game en valt er misschien nog wel meer genieten van de zelf uit te voeren ondervragingen waarbij je tegenstanders met kun koppen door urinoirs en piano’s heenslaat. Een geweldige afwisseling die de toch al sterk uitgewerkte stealth-passages nog meer spektakel meegeven.

Deniable Ops

Naast een toffe co-op-modus bevat Splinter Cell: Conviction ook een speelstand die de naam Deniable Ops draagt. De Deniable Ops bevat vier modi, die alleen of met zijn tweeën zijn te spelen. De Hunter-speelstand is van deze modi toch wel de vermakelijkste. In deze modus is het namelijk zaak om ongezien alle tegenstanders in een level om zeep te helpen. Word je gesnapt? Dan komen versterkingen en duurt het allemaal net wat langer om je doelen te behalen.

Helaas valt de speelduur van al dit spektakel ietsjes tegen. De geoefende gamer kan zich in een zestal uurtjes namelijk wel door de game heen werken. Gelukkig biedt Splinter Cell: Conviction meer dan een fenomenale (maar korte) singleplayer. Eén van de sterkste punten van de game ligt hem namelijk in de co-op-verhaallijn. In deze proloog op de singleplayer van Splinter Cell: Conviction kruip je als speler in de huid van de Amerikaanse agent Archer of neem je de rol van zijn Russische compagnon Kestrel op je. De twee topagenten gaan op pad om vermiste massavernietigingswapens terug te vinden en door perfecte samenwerking klimmen, sluipen en moorden de twee zich door vier spectaculaire levels in Sint Petersburg en Moskou. Die levels staan garant voor een extra speelduur van zo’n drie tot vier uur, waardoor je nog langer kunt genieten van deze briljante, actievolle en vernieuwende sluipgame.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Joey de Mol

Splinter Cell: Conviction waait als een frisse en vlotte wind door de serie. Het [i]trial-and-error[/i]-gehalte van de voorgaande delen is tot een minimum beperkt en heeft plaatsgemaakt voor snellere en tactischere sluip- en moordmethoden. Deze veranderde speelwijze zorgt in combinatie met de afwisseling van geweldige locaties voor een actievolle sluipgame van filmische proporties. Helaas zit er één grijze muis tussen al die vette locaties (waarom dat suffige Irak-level?) en duurt de intense ervaring niet al te lang. Toch is Splinter Cell: Conviction een aanrader van jewelste en gaat de game de boeken in als de titel die het [i]stealth[/i]-genre naar een hoger plan tilt.

9+

• Een filmische singleplayer…
• Vette locaties…
• Lekker vlotte stealth-game
• Vernieuwend tactisch vernuft
• Heerlijke ondervragingsmethoden
• Een toffe co-op-modus

• die langer had mogen duren
• op de Irak-missie na