Fat Princess: Fistful of Cake

Recensie | -

Noem me kieskeurig, maar ik heb ook mijn digitale dames graag slank. Met een Nariko kun je thuiskomen, voor een Lara hoef je je niet te schamen op straat. Daarbij willen mijn ogen ook wat. Erg opgewonden word ik niet van de Fat Princess. Maar ja, zolang m’n vrienden er niet achter komen, kan ik me soms best vermaken met een gewichtelijk gehandicapt wicht. Als ik er maar niet veel moeite voor hoef te doen, je weet.

Het begint allemaal als een gewone doordeweekse dag. Ik sta op en pak één van de vijf beschikbare hoeden, de arbeidershoed. En ik klus een beetje aan het kasteel. De andere hoeden die ik op kan zetten, geven me de moed van een strijder, de precisie van een schutter, de magie van een tovenaar of geneeskracht van een priester. Op ieder moment kan ik van rol veranderen en dat werkt net zo soepel als de heupen van de prinses.

Na een tijdje te hebben bijgespijkerd in het kasteel, blijkt die dikke prinses opeens op stap te zijn gegaan. Ok, ze heeft zich tegen haar zin in laten wegslepen naar een vijandelijk kasteel, maar toch... Dit betekent dat ik onnodige extra moeite zal moeten doen, want ik moet de prinses niet alleen bevrijden, maar ook nog eens terugsjouwen. Wanneer houden die lamstralen van het Blauwe Koninkrijk nou eens op met het jatten van prinsessen?

Belangrijk detail is trouwens dat wij, van het Rode Koninkrijk, de prinses van het Blauwe Koninkrijk in gevangenschap hebben. En dat moet zo blijven. Om het onszelf makkelijk te maken, voeren we de vadsige trien taart. Na genoeg puntjes met slagroom is ze zo dik dat er minstens drie man aan te pas moet komen om haar weg te slepen. Een veilig moment om ons eigen varkentje eens even te gaan wassen. En dan bedoel ik inderdaad onze prinses, ja.

Met m’n strijdershoed op trek ik erop uit. Ondanks dat ik een heel leger aan bondgenoten heb, is het een eenzame bedoening. Ik ben een musketier die maar de helft van het motto heeft meegekregen: één voor allen. Mijn computergestuurde metgezellen kunnen nauwelijks zichzelf helpen, laat staan mij of holle bolle majesteit. Online is dit probleem minder aan de orde, maar dan moet je wel eerst een goede internetconnectie fixen. In de trein is dat zo makkelijk nog niet. En als het lukt, ontbreken de computergestuurde medestrijders nog steeds niet, omdat er niet genoeg andere spelers paraat staan.

Waar het meestal op neer komt is dat ik het in mijn eentje opneem tegen een heel leger van samenwerkende vijanden. Het is dan ook mazzel dat mijn hersenloze makkers af en toe slaags raken met de tegenstand. Dankbaar maak ik van deze gelegenheden gebruik en ren ik ongezien naar de gevangen vette koninklijkheid. Als een ware quarterback ren ik met m’n armen vol terug naar de thuisbasis. Blijkt verdomme om onverklaarbare reden dat ik ditzelfde geintje nog twee keer mag uithalen, omdat Hare Vraatzuchtigheid stiekem een bom is! (raar verhaal, ik geef het toe)

Maar ja, ik heb inmiddels al zoveel tijd, pijn en moeite geïnvesteerd in de volslanke dochter van de koning dat ik toch niet met lege handen naar huis wil. Ik weer op pad, tweede keer gaat lekker en de derde ophaalactie gaat zelfs nog soepeler. Ik word gewoon met de minuut beter in het oppikken van dikke mokkels. En achteraf had ik ook nog eens een stuk minder spijt en minachting voor mezelf dan als ik in het echte leven weer eens wakker word naast een nijlpaard.

Chubby chicks regelen is overigens niet het enige wat ik doe.. Zo moet ik bijvoorbeeld een keer een bom naar de prinses toe dragen om in de weg staande rotsen op te blazen. Zelfde sport, andere bal. Soms spring ik met een katapult over de vijandelijke linies in bevroren landschap, waar ik het level ervoor nog moest oppassen voor stijgende lava. Alsof de hel in een nacht bevroren is. En dat wel allemaal vanuit dezelfde thuisbasis, het kasteel. Leuk voor de variatie, minder voor de logica. Maar ik bevind me dan ook in een koddig sprookjesland dat draken noch magiërs schuwt. Een kindersprookje is het allerminst. Niet alleen omdat het fenomeen feeden centraal staat, maar ook door de hoeveelheid bloed die de grond bevochtigt.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Fat Princess: Fistful of Cake, zoals de game voluit heet, is eigenlijk een sprookjesboek dat steeds weer hetzelfde sprookje vertelt, maar dan in een andere omgeving en met een paar kleine aanpassingen. De hoofdpersoon doet keer op keer met plezier zijn werk, terwijl de overige personages weinig aan het geheel toevoegen. Online kan dit verholpen worden, maar dan ben je wel afhankelijk van je internetconnectie in bijvoorbeeld de trein en van het aantal medespelers dat op dat moment een potje wil spelen. Gelukkig is er in je eentje ook best wat lol te beleven met de dikke prinses. Zolang je vrienden er maar niet achterkomen.

7
  • Klassenwisseling werkt soepel
  • Winnen geeft voldoening
  • Variatie in omgeving
  • Oliedomme teamgenoten
  • Opdrachten lijken veel op elkaar

Plaats een reactie


X
Lees meer over Fat Princess: Fistful of Cake: