Monster Hunter Tri

Als kleine koter kun je de vreemdste obsessies hebben. Zo zijn er kids die modder vreten, hun speelgoed op kleur sorteren en er zijn zelfs kinderen die gamen! Yuk! Ikzelf was helemaal verzot op dinosauriërs. Het kon me niet gek genoeg; met overdreven regelmaat keek ik gewoon wéér alle delen van Jurassic Park. Daarnaast had ik bakken vol met speelgoeddino’s die vrijwel dagelijks weer tevoorschijn werden gehaald. Stiekem vind ik het best wel jammer dat die zorgeloze tijden voorbij zijn. Gelukkig is er de kans om die kinderjaren weer een beetje te laten herleven. Monster Hunter Tri doet namelijk eindelijk ook Europa aan.

Om eerlijk te zijn mag je de wezens in Monster Hunter Tri helemaal geen dinosauriërs noemen, maar het is wel duidelijk wat de grootste inspiratiebron is van Ryozo Tsujiomoto, de man achter de serie. Met Monster Hunter probeert hij al jaren, samen met zijn team, het gehele ecologische systeem van het dinosauriërtijdperk na te bootsen.

En dat is nog nooit zo goed gelukt als in Monster Hunter Tri. Zo tref je verschillende klimaten aan naarmate het spel vordert. Van woestijnen tot bossen, elk klimaat kent zijn eigen selectie aan monstersoorten. Iedere soort gedraagt zich op zijn eigen specifieke manier. Sommige soorten leven in kuddes, terwijl andere liever alleen rondbanjeren. De één herkauwt rustig voor de derde maal zijn grasmaaltijd, de ander is juist uit op een mals stuk monstervlees. Het is ook echt vet om te zien dat herbivoren daadwerkelijk zo nu en dan worden opgejaagd door carnivoren.

Helaas werkt de manier waarop de wereld in elkaar dit juist tegen. Elk klimaat is een afgebakende zone van de rest van de wereld. Deze zone is verder opgedeeld in een, pak hem beet, twaalf kleinere gebieden. Elke keer als je van het ene gebied naar het andere wilt, krijg je weer een laadscherm. Nu zijn die laadschermen nog niet eens zo lang, maar daardoor voelt zo’n zone niet als één groot geheel. Daarnaast verwisselen de monsters ook niet van gebied, waardoor het allemaal net niet zo dynamisch aanvoelt als had gemoeten.

Gelukkig maken de monsters zelf een hoop goed. Het aantal monsters wat is overgezet uit vorige delen is marginaal en de nieuwe creaties zien er over het algemeen erg stijlvol uit. En dan met name de eindbaasmonsters. Er zijn daadwerkelijk meer eindbazen dan dat er monstersoorten zijn, en elk van deze eindbazen is enorm. Neem nu bijvoorbeeld het monster waar het uiteindelijk allemaal om draait: Lagiacrus. Dit zeemonster met een rank, reptielachtig lijf jaagt je de stuipen op het lijf. De eerste keer dat je dit watermonster tegenkomt moet je vrezen voor je leven en de beste optie is dan ook om te vluchten. Je bent zelf nog niet half zo groot als zijn kop en hij komt met een razende vaart op je afgestormd. Geen goed plan om die in je eentje aan te pakken.

Lagiacrus wordt echter wel een stuk minder eng als je drie compagnons aan jouw zijde hebt strijden. Die hoeven niet naast je op de bank te zitten, maar die vind je gewoon online. En daar schuilt de ware kracht van Monster Hunter Tri. Offline is zeer zeker vermakelijk, maar niets is zo vet als het afslachten van een groot monster met zijn vieren. En ondanks dat je met meerdere mensen één beest aanvalt, is tactiek nog steeds erg belangrijk. Zodra er namelijk drie keer iemand uit je team dood is gegaan, is het alsnog voorbij. Dus roekeloos te werk gaan zit er niet in. Lagiacrus wordt echter wel een stuk minder eng als je drie compagnons naast je hebt staan. Daarnaast is het erg simpel om met andere mensen aan de slag te gaan. Friend Codes zijn godzijdank niet nodig en je kunt gewoon via de multiplayerfunctie zien waar er mensen zijn die ook wel in zijn voor een potje online monstertjes opjagen. Dat Capcom elke maand nieuwe online events gaat toevoegen, maakt het helemaal af.

Wie net heeft opgelet merkt op dat hierboven omschreven monster dus in zee leeft en dat is nieuw. De combinatie van monsters en water is een primeur, want met Monster Hunter Tri is het voor het eerst in de serie mogelijk om ook de wondere waterwereld te betreden. De meren zijn nu dus eindelijk ook betreedbaar en dat zorgt voor een gezonde dosis variatie. Je kunt vissen vangen om je eigen voedselvoorraad aan te vullen, maar ook voorwerpen vinden en uiteraard weer nieuwe soorten monsters aan je zwaard rijgen. Ondanks dat je in het water wel een zuurstofbalkje hebt, is het onderwater jagen niet frustrerend. Het balkje loopt namelijk erg traag leeg en het navigeren werkt ook prima. Door met de camera te draaien verander je van zwemrichting en het vechten wordt er verder niet lastiger op.

Dat is maar goed ook, want de game is al pittig genoeg. De game kent dan wel de besturing van een hack ’n slash-game, maar dat betekent niet dat je gedachteloos op knoppen zit te rammen. Slechts de allersimpelste monsters zijn op zo’n wijze te verslaan, bij alles wat sterker is krijg je zo enkel jezelf dood. En dat kan soms wel wat frustrerend werken. Dat kreeg ik al meteen door bij de eerste miniboss. Ik moest jagen op een Great Jaggi, een grotere en sterkere uitvoering van een soort Velociraptor. Eerst was mijn plan om er gewoon flink op los te beuken met mijn Great Sword, maar dat bleek al snel een slecht idee. Dat beest was namelijk zo dodelijk sterk dat ik na luttele seconden al het loodje legde. Veel beter was om kort toe te slaan als hij een van zijn lokroepen krijste, om vervolgens weer weg te duiken. Dat neemt niet weg dat ik alsnog een flink aantal keer nodig had voordat het kreng eindelijk in het stof beet, maar een goede tactiek en voorbereiding zijn duidelijk van groot belang.

Bij de voorbereiding is het belangrijk om eens goed door te nemen wat voor spullen je allemaal in je bezit hebt. Het is mogelijk om deze voorwerpen met elkaar te combineren. Bij sommige voorwerpen die je vindt denk je aanvankelijk misschien dat ze totaal nutteloos zijn, maar zodra je ze combineert zijn ze juist enorm nuttig. Zo had ik op een gegeven moment een flashbug gevangen. Eigenlijk was het mijn plan om deze daarna weer los te laten, aangezien ik het nut er niet van inzag om met een dergelijk kriebelbeestje mijn opslagruimte op te vullen. Totdat ik die flashbug juist weer met een ander voorwerp combineerde, wat me uiteindelijk een soort flashbang opleverde. En zo zijn er werkelijk honderden combinaties die van twee onbruikbare voorwerpen opeens een veel handiger product maken. Eigenlijk te veel om op te noemen.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Timo Pleus

Monster Hunter Tri is het beste deel uit de serie. De mogelijkheid om ook de waterwereld te kunnen betreden pakt goed uit en alle monsters zien er weer erg inspiratievol uit. Dat de monsterwereld door de laadschermen nogal afgezonderd aanvoelt doet wel afbreuk aan de ervaring, maar dat maakt het online aspect toch grotendeels goed. Friend Codes zijn niet meer nodig en dat is mooi, zo kan men met volle teugen genieten van alle facetten van Monster Hunter Tri.

8

• Online is echt genieten, zeker zonder Friend Codes
• Legio nieuwe monsters en veel eindbazen
• Tactiek is een must

• Wereld voelt minder dynamisch aan door laadschermen