Alan Wake

Ik heb altijd al een vreemde relatie gehad met media die een beklemmende sfeer oproepen. Enerzijds vind ik niets enger dan me in een wereld begeven waar mijn hartslag tot boven de 200 stijgt, anderzijds bezorgt dit me juist de ultieme kick. Tot ik een jaar of twaalf was, werd avond na avond aan mijn verslaving voldaan door boeken te lezen van Paul van Loon, maar sinds een aantal jaren heb ik zelfs(/zelfs ik) geen nachtmerries meer van De Griezelbus. Daarom ben ik des te blijer dat Alan Wake, al in ontwikkeling sinds mijn twaalfde levensjaar, mij eindelijk weer mijn welverdiende gebrek aan nachtrust bezorgt.

In Alan Wake gaat de speler aan de slag met – verrassend – Alan Wake, een succesvolle schrijver die ondanks (of dankzij?) zijn successen al twee jaar geen woord op papier heeft kunnen zetten. Zijn vrouw Alice neemt hem mee naar het stadje Bright Falls om tot rust te komen en Alan weer aan het schrijven te krijgen. Niet veel later raakt Alice vermist en is het aan Alan om haar terug te vinden.

Het verhaal dat zich door de uren heen uiteenvouwt is zonder twijfel één van de meest indrukwekkende punten van Alan Wake. Alan Wake is opgedeeld in zes afleveringen die elk zijn opgebouwd zoals we dat kennen uit televisieseries als Twin Peaks en Lost. Dit betekent dus dat elke aflevering, die op de eerste na allemaal twee tot drie uur duren, begint met een terugblik op de laatste gebeurtenissen en eindigt met een dikke cliffhanger. Alone in the Dark probeerde dit een aantal jaren geleden ook al, maar Alan Wake slaagt veel beter in deze opzet, mede door het sterke scenario en een besturing die wél prima werkt.

Naarmate het verhaal vordert maak je kennis met een aantal interessante personages, zoals Barry, Alans manager en bovendien zijn beste vriend. Deze droogkloot blijft onder de meest hachelijke situaties ontzettend nuchter, waardoor de game zich bij tijd en wijle ontpopt tot de nieuwe Shaun of the Dead, of Zombieland, maar het grootste deel van de tijd zit je alsnog opgefokt achter je beeldscherm te schieten op alles dat beweegt.

Om Alice terug te vinden moet Alan zich namelijk een weg vechten door hordes Taken, de vijanden in de game. Deze Taken waren ooit doodgewone inwoners van Bright Falls, ware het niet dat ze nu zijn overgenomen door duistere krachten die hen tot moorden aanzetten. De Taken schakel je uit door te vechten met licht. Je hoort het goed, zaklampen en flares op zak hebben was nog nooit zo belangrijk. Nadat je de duistere buitenkant van een Taken hebt stuk geschenen, kan diezelfde vijand worden afgeknald.

Door het spel heen krijg je de beschikking over meerdere soorten wapens, zoals de shotgun en de flare gun, en ook de zaklampen krijgen regelmatig upgrades, tot een auto met felle koplampen aan toe. Bovendien introduceert ontwikkelaar Remedy verschillende soorten Taken, zoals Taken die ontzettend snel zijn en zelfs kunnen teleporteren, maar met één kogel al de pijp uit gaan. Daar tegenover staat dan natuurlijk ook een Taken die verschrikkelijk sloom is maar wel twee of drie batterijen aan stroom opvreet en evenzoveel magazijnen met kogels kost om te verslaan. Tussen de helft en tweederde van het spel stopt het toevoegen van nieuwe wapens, zaklampen en Taken opeens en vanaf dat moment valt het zogenoemde Fight with Light-principe helaas wel wat in herhaling. Hierdoor weet Alan Wake als actiegame niet volledig te overtuigen.

Dit is jammer, maar het verhaal en de blijvende spanning maken genoeg goed om het spel met plezier uit te spelen. Voor een groot deel is dat te danken aan de introductie van de manuscript pages. Op zijn weg naar Alice kan Alan meer dan honderd pagina’s vinden van een boek dat hij geschreven heeft, maar waar hij zich niks meer van kan herinneren. De ene keer pik je een pagina op en lees je de gevoelens en gedachten van andere personages, de andere keer lees je een situatie die zich nog moet voordoen. Ik mag en wil geen expliciete voorbeelden geven, maar geloof me; dit geeft een nieuwe dimensie aan verhaalvertelling, zoals Remedy eerder met bullet-time in Max Payne zorgde voor een nieuwe dimensie in shooter-actie. Overigens zijn niet alle pagina’s even makkelijk te vinden. Sommige pagina’s zijn alleen beschikbaar op de allerhoogste moeilijkheidsgraad (die de eerste speelsessie nog niet beschikbaar is) en naar andere moet je vaak intensief zoeken in de diverse omgevingen.

De meest charmante van die omgevingen zijn de weelderige bossen. Deze zijn prachtig vormgegeven en de schitterende lichteffecten komen in de bossen het best tot hun recht. Werkelijk waar, echt is niet van nep te onderscheiden als het de lichteffecten betreft. En op de momenten dat je die bossen een klein beetje beu begint te worden, schakelt het spel over op industrieterreinen, het stadje Bright Falls of zelfs een doolhof waar je je keer op keer helemaal lam schrikt als om een hoekje weer iets beweegt dat op een Taken lijkt.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Wessel Schillemans

Als actiegame stijgt Alan Wake niet ver boven het gemiddelde uit en dat is jammer, zeker gezien de tijd die Remedy in de game heeft gestopt. Als psychologische thriller is het spel echter één van de beste games ooit verschenen. De boeiende spelwereld, de gevarieerde cast en het knap geschreven scenario maken van dit spel een must-have voor iedereen die een goed verhaal en een beklemmende sfeer kan waarderen. En geloof me, daar kan geen Griezelbus tegenop!

8

• Fight with Light begint innovatief…
• Prachtige spelwereld met dito lichteffecten
• Sterk verhaal met diepgang door manuscript pages
• Beklemmende sfeer

• maar verliest halverwege zijn kracht