Dead to Rights: Retribution

Recensie | -

De originele Dead to Rights uit 2002 was best stoer en had absoluut potentie, maar bij het onvermijdelijke vervolg werd diezelfde potentie meteen vakkundig de nek omgewrongen. De reputatie van badass smeris Jack Slate en zijn vlooienbaal Shadow kreeg een flinke trap in de ballen. Bijna vijf jaar na het erbarmelijk slechte vervolg is het me dan ook een raadsel waarom uitgever Namco Bandai het aan lager wal geraakte duo nog een nieuwe kans gunt. De eerste kennismaking met Dead to Rights: Retribution op de gamescom van vorig jaar liet al geen goede indruk na, en de vergevorderde previewversie heb ik een paar weken geleden nog finaal de grond ingetrapt. Veel vertrouwen had ik er niet meer in, maar in de hoop dat er last minute nog een paar minpunten werden aangepakt, ben ik aan de slag gegaan met de definitieve versie. IJdele hoop, zo blijkt.

Dead to Rights: Retribution is een actiegame waarvan er zowel qua verhaallijn als gameplay dertien in een dozijn zitten. Jack Slate is een stereotype agent die het politiereglement volledig aan zijn laars lapt. Zeker na de moord op zijn vader koestert onze held wraakgevoelens en in zijn zoektocht naar vergelding kijkt hij dan ook niet op een slachtoffertje meer of minder. Het verhaal flirt met de originele game en wordt voor het grootste deel verteld aan de hand van flashbacks. Maar met plotwendingen die je van mijlenver ziet aankomen en slecht geschreven en bovendien overdreven geacteerde dialogen, overstijgt het verhaal zelden tot nooit de gemiddelde B-film.

De game zelf is een samenraapsel van ongecompliceerde schietactie, brute man-tegen-man-gevechten en gemankeerde stealth, allen overgoten met een sausje doordrenkt van geweld om de middelmatigheid te verbloemen. In de kern zijn de missies die je afwerkt met spierbundel Jack dan ook niets meer dan de zoveelste lineaire shooter waarin je van het ene naar het andere omgevingsobject holt. De covermechaniek van Retribution is niet overdreven slecht, maar is overduidelijk in het verleden blijven hangen. In hedendaagse spellen (denk bijvoorbeeld aan het recente Splinter Cell: Conviction) is het dekkingssysteem dermate geëvolueerd, dat het in Retribution knullig aanvoelt om steeds weer een actietoets te moeten gebruiken om onze held tegen een muurtje te drukken. In het heetst van de strijd zorgt dat vaak voor onnodige problemen.

In combinatie met de wisselvallige kunstmatige intelligentie van de niet aflatende stroom vijanden levert dat vuurgevechten op die nooit ofte nimmer overtuigen. Vijanden zoeken sporadisch naar cover en zetten het af en toe op een lopen, maar in de meeste gevallen komen ze als kip zonder kop je kogelregen tegemoet. Het domme karakter van de tegenstanders werkt natuurlijk de man-tegen-man-confrontaties in de hand. Jack beschikt over een aanzienlijk arsenaal vechttechnieken waarmee hij vernietigend hard kan uithalen. Het vechtsysteem bevat met coole ontwapeningsbewegingen, counteraanvallen en brute combinaties voldoende variatie, maar je wordt niet geprikkeld om het daadwerkelijk toe te passen. Je komt al een heel eind door als een bezetene op de twee actietoetsen te rammen en door meteen daarna de verkregen finishing move in te zetten. Deze executies worden expliciet in beeld gebracht en zijn heerlijk agressief, maar doordat je in principe constant naar dezelfde animaties zit te staren, vallen ze al snel in herhaling.

Het enige waarmee Dead to Rights: Retribution zich kan onderscheiden van de ontiegelijke hoeveelheid gelijkgeaarde spellen binnen het genre, zijn de levels waarin je in de vacht kruipt van Shadow. Beperkt de hond zich in de missies met Jack nog tot een slaafs hulpje dat luistert naar enkele simpele commando’s en tot het ophalen van vuurwapens, in zijn eigen levels verandert hij in een koelbloedige killer die zijn scherpe tanden maar al te graag in de teelballen van zijn ongelukkige slachtoffers plaatst. Speel je als Shadow, dan krijg je een totaal andere kijk op de wereld: alternatieve routes en vijanden worden fel opgelicht waardoor ze zelfs door de muren heen zichtbaar zijn. Dat maakt het heel makkelijk om iedere vijand geruisloos te besluipen en met een druk op de knop beheerst af te maken. De stompzinnigheid van vijanden doet hier overigens een flinke duit in het zakje, want de overgebleven patrouillerende bendeleden die altijd in de buurt staan, hebben nooit door dat je één van hun kameraden aan het castreren bent. Daaruit blijkt dat de stealth-levels weliswaar een welkome afwisseling bieden op het knal- en knokwerk, maar dat de uitwerking ervan te dubieus en te beperkt is om het spelplezier naar een hoger niveau te tillen.

Daarbovenop lijkt het alsof de tijd in de digitale wereld van Retribution een paar jaar heeft stilgestaan. De omgevingen zijn veelal ongeïnspireerd en ogen verschrikkelijk saai door het beperkte kleurenpalet. De animaties van Jack worden versneld zodat het niet opvalt dat ze incompleet zijn, en bovendien lopen ze tijdens de vele vuistgevechten niet vloeiend in elkaar over. Het ziet er niet denderend uit en ten gevolge van al deze slordigheden komt Retribution nooit in de buurt van de huidige standaard.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

De terugkeer van Jack Slate en Shadow is me niet goed bevallen. De mix van vuurgevechten, beat ‘em up en stealth is te oppervlakkig om er echt plezier aan te beleven. Je wordt van de eerste spelminuut tot de aftiteling geconfronteerd met een ouderwetse covermechaniek, een falende kunstmatige intelligentie, een heleboel visuele onvolmaaktheden en middelmatige actie die vijf jaar geleden misschien niet zou misstaan, maar nu hopeloos verouderd blijkt te zijn. Gedurende de acht uur dat het spel duurt heb ik me enkel vermaakt met de gewelddadige takedowns en ook die gaan snel vervelen. En mijn zoektocht naar extra spelmodi? Die heeft ook niets opgeleverd.

4
  • Brute takedowns
  • Heerlijk gewelddadig
  • Inspiratieloos
  • Visueel achterhaald
  • Falende A.I.
  • Ouderwetse covermechaniek

Plaats een reactie


X
Lees meer over Dead to Rights: Retribution: