Lost Planet 2

Recensie | -

Iedereen heeft wel eens een insect doodgemaakt: een irritante mug platgedrukt, een vlieg naar het hiernamaals gemept of een kakkerlak onder zijn schoen vermorzeld. Iets wat in onze wereld redelijk simpel is. Maar de inwoners van de planeet E.D.N. III krijgen te maken met insecten van een heel ander kaliber.

Kakkerlakken en wespen zul je in Lost Planet 2 niet snel vinden, in ieder geval niet met dezelfde grootte als in onze wereld. Je krijgt te maken met de Akrid, gigantische insecten die het niet waarderen dat de mensheid op hun planeet kamp heeft opgeslagen. Hier komt nog eens bij dat de opwarming van de planeet er voor heeft gezorgd dat de Akrid onrustig zijn geworden en voor nog meer problemen zorgen dan in het eerste deel.

Dit broeikaseffect heeft niet alleen de Akrid beïnvloed, maar ook de planeet wordt niet gespaard. De besneeuwde vlaktes zijn ingeruild voor prachtige jungles en uitgestrekte woestijnen die op spectaculaire wijze in beeld worden gebracht. Dit betekent ook dat de Thermal Energy die we kennen uit het eerste deel een andere rol heeft gekregen. In Lost Planet was dit oranje goedje nog nodig om jezelf warm te houden in de kou, nu wordt het gebruikt om jouw leven weer aan te vullen als je op het randje van de dood balanceert. Mocht je onverhoopt toch een bezoekje krijgen van Magere Hein dan verlies je 500 punten van de 5000 punten tellende Battlegauge. Deze zijn vervolgens weer aan te vullen door een datapunt – die over de map zijn verspreid – te activeren door eindeloos op de B-knop of het rondje te rammen, al zijn er per missie meestal niet meer dan drie of vier te vinden.

Speel dress-up

Capcom brengt verschillende speelbare Capcom-personages naar Lost Planet 2. Zo kun je jouw personage omtoveren tot een echte Monster Hunter, maar misschien ga je wel liever aan de slag met Dead Risings Frank West of Marcus Fenix uit de Gears of War-serie. Het is ook mogelijk om jouw personage zo aan te kleden als jij wilt.

Vooral in één van de vele eindbaasgevechten zul je regelmatig het loodje leggen. Deze schermvullende Akrid zijn bijzonder indrukwekkend en doen je haren overeind staan. Helaas slaat deze pracht en praal niet door op de gevechten. Om deze monsters tot hun knieën te dwingen zul je een spervuur openen op de zwakke plekken van de Akrid, die duidelijk te zien zijn dankzij een oranje kleur. In één van de eerste eindbaasgevechten zakte de Akrid pas door zijn tengere poten na een twintig minuten durende barrage van verschillende wapens, zelfs het gebruik van mechs, die in de game door het leven gaan als Vital Suits, kwam er aan te pas. Vervelend is ook dat er totaal geen tactiek in verworven zit. Het is meestal een kwestie van hopen dat de Akrid het op een van je medestrijders gemunt heeft zodat je rustig door kunt blijven knallen. Als je toch in het vizier van de vijand belandt dan word je onderworpen aan allesvernietigende aanvallen, die vaak resulteren in een pijnlijke dood.

Tijdens de gevechten staan de drie computergestuurde teamgenoten vrolijk uit hun neus te vreten. Er werd zo nu en dan een kogeltje afgeschoten, maar vaak nog op de verkeerde plek ook. Het is ook niet mogelijk om deze kompanen een opdracht mee te geven. Zo is er een missie waarin je op een trein een kanon af moet vuren op een gigantische Akrid. Je zult zelf het vuurwapen moeten herladen, koelen en natuurlijk afschieten aangezien jouw teamgenoten voor de zoveelste keer niks staan te doen. Je kunt beter een chimpansee een controller geven en naast je op de bank neerzetten, dat zorgt voor meer succes.

Gelukkig kun je ook een iets verder ontwikkelde primaat naast je neer planten om de game te doorspelen. Helaas heeft Capcom besloten om in deze coöperatieve modus een kwart van het scherm te reserveren voor de minimap, waardoor de chaos op het scherm nog lastiger te volgen wordt. Ook op grafisch gebied gaat de game dramatisch achteruit zodra je met z’n tweeën plaats neemt achter de tv. Een betere oplossing is dan ook om online drie mensen te zoeken die met jou de wereld van E.D.N. III willen ontdekken. Een nadeel van deze coöperatieve modus is dat de Battlegauge vrij irritant werkt. Zoals eerder gezegd heb je 5000 punten en in de coöperatieve modus deel je deze met drie andere kameraden, dus elke keer als er een speler de dood vindt verdwijnen er 500 punten. Je kunt je voorstellen dat de teller zo snel leeg raakt en jij je vrienden steeds meer begint te haten als ze doodgaan.

Een goed voorbeeld hiervan is het genoemde treinlevel. In deze missie moet je een rijdende trein overnemen. Op zich al een lastige taak, maar bij het minste of geringste vlieg je van de rijdende trein af, verlies je 500 Battlegauge-punten en begin je weer bij het laatste datapunt. Als de teller de nul bereikt is het game-over en mag je het level overnieuw beginnen. Als je bedenkt dat deze missie zo’n drie kwartier in beslag neemt, kun je je voorstellen dat na vier keer proberen de pret wel een beetje op is. Als het even niet lukt is er ook geen mogelijkheid om de game even weg te leggen en de volgende dag weer op hetzelfde punt op te pakken. Je kunt de game pas na het voltooien van een missie opslaan en dit betekent dat je zo nu en dan een half uur langer door moet spelen voordat je de console eindelijk uit kunt zetten. Iets waar je waarschijnlijk tegen die tijd enorm naar verlangt.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Lost Planet 2 heeft alle ingrediënten om een geweldige game te zijn: vette wapens, gigantische eindbazen en prachtige omgevingen. Toch zorgen de slechte computergestuurde teamgenoten en savepunten voor meer frustratie dan plezier. De mogelijkheid om de game met vier man te spelen zorgt voor een opleving, maar zelfs in de coöperatieve modus boeit het spel niet erg lang.

6
  • Eindbazen zijn tof...
  • Coöperatieve gameplay is vet...
  • Prachtige omgevingen
  • maar nemen te veel tijd in beslag
  • maar niet voor lang
  • Debiele teamgenoten
  • Savepunten zijn slecht ingedeeld

Plaats een reactie