Prince of Persia: The Forgotten Sands

Recensie | -

Er was eens… een Prins die het eens anders deed dan zijn voorgangers. Deze Prins hield van felle kleuren en aan doodgaan deed hij ook niet. Hij had namelijk een hele leuke prinses bij de hand die hem altijd wel te hulp schoot. Deze Prins dacht aanvankelijk dat hij best populair was, maar dat bleek eigenlijk vies tegen te vallen. De mensen zaten er niet zo op te wachten en deze specifieke Prins verdween weer naar de achtergrond. En nu is er weer een nieuwe Prins opgestaan, een conservatievere edelman die weer netjes de gebaande paden bewandelt.

Prince of Persia: The Forgotten Sands is namelijk, hoe je het ook wendt of keert, een stap terug voor de serie. Of dat juist een goed of een slecht punt is zal verschillen per persoon, maar de game probeert op alle mogelijke manieren terug te vallen op zijn voorgangers. Het spel speelt zich bijvoorbeeld al af tussen The Sands of Time en Warrior Within, het eerste en tweede deel in de laatste serie. Het verhaal draait deze keer om het koninkrijk van Malik, de broer van de Prins die om een invasie van een buurland te stoppen een leger van zandmonsters heeft losgelaten. Wanneer blijkt dat de wezens niet van plan zijn te luisteren en hun eigen gang gaan zijn de rapen natuurlijk gaar.

Het is aan de Prins om die rotzooi weer op te ruimen en dat moet hij doen door zowel oude als nieuwe trucjes uit de kast te halen. Tegen muren klimmen, enorme sprongen maken en aan iedere mogelijke vlaggenmast slingeren behoren al jaren tot zijn acrobatische repertoire Tot zo ver weinig echt nieuws aan de zanderige woestijnzon, de twist zit hem dan ook in de magische krachten die het platformen net wat anders maken. De meest in het oog springende kracht is de mogelijkheid om stromend water stil te zetten. Hierdoor kan de Prins tegen watervallen op lopen of fonteinen gebruiken om hogerop te komen. De manier waarop deze kracht steeds op nieuwe manieren toegepast wordt is behoorlijk creatief en tegelijkertijd ook uitdagend. Het is daarom ook maar goed dat er nog altijd de mogelijkheid is om bij een mislukte actie de tijd even een paar secondes terug te draaien.

Geen filmgame

Deze week verschijnt ook de film Prince of Persia in de bioscopen. Geheel toevallig ligt The Forgotten Sands ook deze week in de winkels. Behalve de naam hebben de twee weinig met elkaar te maken. De film kent een compleet ander verhaal, lichtelijk gebaseerd op The Sands of Time. Of je nu onmiddellijk naar de bioscoop moet rennen voor The Sands of Time durf ik nog niet te zeggen. Het feit dat de film geproduceerd wordt door Jerry Buckheimer, ook verantwoordelijk voor de Pirates of the Caribbean-films, is wel een positief teken natuurlijk.

De rest van de krachten die aan het arsenaal van de Prins worden toegevoegd zijn minder creatief, maar ze zorgen wel voor snelle en gevarieerde actie. De Dash is hier in voorbeeld van, deze kracht zorgt voor een extra lange en vooral gerichte sprong waarmee vijanden die in de weg staan compleet omver gekegeld worden. Maar het is voornamelijk het klimmen en klauteren wat The Forgotten Sands tof maakt. Helemaal verderop in het spel, wanneer verschillende krachten haast in elkaar overvloeien en er best wat vlugge en behendige acties van de Prins gevraagd worden. De kracht om water te bevriezen moet bijvoorbeeld heel snel in- en uitgeschakeld worden om door een waterval heen te slingeren om vervolgens een straal water te grijpen.

Het is daarom simpel gezegd jammer dat er ondanks deze toffe elementen zoveel is aan te merken op The Forgotten Sands. Om te beginnen ziet het spel er niet bepaald piekfijn uit, zijn bepaalde animaties net niet af en zijn de omgevingen nooit zo gedenkwaardig als The Sands of Time. Dat het verhaal behoorlijk volgens het boekje verloopt is dan ook niet de grootste misdaad die deze Prince of Persia ondergaat. Het feit dat er zo weinig moeite en detail is gestopt in de omgevingen is een ware domper. Bij een lange game is dat nog best te begrijpen, maar binnen een uurtje of zes of zeven heb je het einde van The Forgotten Sands wel gezien. Veel meer dan een Challenge Mode die je binnen tien minuten uitgespeeld hebt blijft er ook niet meer over.

Terwijl het rennen en springen nog altijd leuk blijft, zijn de gevechten de definitie van ‘vooruit-omdat-het-moet’. Wanneer de Prins in een gevecht belandt, duiken er tientallen zandzombies op die uiterst traag in de aanval gaan. Blocken kan de Prins niet, dus moet hij vooral aan de kant rollen en snel in de aanval gaan. Het gevechtsysteem is oppervlakkig, herhalend en suf en het vormt vooral een verplichte onderbreking voor het platformen. Dat er punten te verdienen zijn waarmee gevechtskrachten kunnen worden aangeschaft is een extra die plichtmatig aanvoelt. Ik maakte er vooral gebruik van om snel alles weg te vagen zodat ik vooral snel weer tegen muren aan kon lopen.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Prince of Persia: The Forgotten Sands is een apart verhaal. De klimactie is nog net zo leuk als het altijd geweest is en de paar nieuwe krachten geven er een leuke twist aan, maar toch is het niet mogelijk een andere conclusie te trekken dan dat dit een gemakzuchtig nieuw deel is. Dat neemt natuurlijk niet weg dat er in de basis een hele leuke game te vinden is die vooral gemaakt lijkt om fans van de eerdere delen te plezieren. Laat je echter geen zand in de ogen strooien, deze Prince of Persia is een stap terug voor de serie.

7-
  • Platformen is nog altijd leuk
  • Twist door nieuwe kracht
  • Gevechten zijn duf
  • Weinig nieuws onder de zon
  • Aan de korte kant

Plaats een reactie


X
Lees meer over Prince of Persia: The Forgotten Sands: