UFC Undisputed 2010

Recensie | -

Vechters schoppen en slaan elkaar, gebruiken knieën en ellebogen, en af en toe stappen ze expres op elkaars tenen. Vechters pakken elkaar vast, duwen elkaar tegen het hek van de kooi. Vechters laten elkaar struikelen, pakken elkaar op, gooien elkaar naar de grond en af en toe trekt de ene vechter de andere op zich. Vechters domineren elkaar op de grond, vechten voor een betere positie en af en toe moet er eentje tappen omdat er twee benen om zijn nek gewikkeld zijn. Vechters gedragen zich in UFC Undisputed 2010 realistischer dan ooit, vandaar ook de slogan ‘As real as it gets’.

Mixed Martial Arts (MMA) in de achthoekige UFC-kooi zit in Nederland eindelijk in de lift. Vorig jaar verraste THQ al vriend en vijand met UFC 2009 Undisputed, een game voor echte mannen. De mannenzender RTL 7 zag misschien mede door het succes van die game heil in The Ultimate Fighter, de realityshow van de Ultimate Fighting Championship. Maar kenners weten dat de UFC al veel langer meegaat en de echte fans hadden best wat aan te merken op UFC 2009. De makers hebben duidelijk hun oor te luister gelegd en hebben geprobeerd de kritiekpunten weg te nemen.

Zo is het staande vechten behoorlijk aangepast sinds de vorige editie. Rake klappen voelen nog steeds heerlijk aan, maar zijn een stuk lastiger te plaatsen. Naast de mogelijkheid om een aanval af te weren, kunnen stoten en schoppen nu ontweken worden. Eén snel tikje tegen het linkerpookje en ik duik onder een gemene hoek door, om uiteraard zelf een rechtse directe op een kaakje te plaatsen. Zo ben ik. Het is gelukkig allemaal wel wat meer uitgebalanceerd dan voorheen. Minder winstpartijen door flash KO’s die het gevecht in één keer beslissen en meer winnen op kunde en vaardigheid. Overigens zijn er geen voorgeprogrammeerde combinaties meer, ik kan lekker zelf een knie geven na een linkerhoek, opvolgen met een rechterhoek om er keihard met een hoge schop overheen te klappen. Want ja, zo ben ik.

Tussen het staande vechten en het grondwerk zit het clinchgebeuren. Ik pak een tegenstander vast en zorg dat mijn hand achter zijn nek zit of onder zijn oksel. Het is vechten voor een dominante positie. Dat doe ik met dezelfde besturing als tijdens het grondgevecht; met het rechterpookje draaien dus. Een duidelijke vooruitgang ten opzichte van vorig jaar die het allemaal net wat toegankelijker maakt. Ook kan ik mijn tegenstander dit jaar tegen de rand van de kooi aanzetten om een paar extra harde opstoten te plaatsen. Want jullie weten inmiddels wel dat ik zo ben. Wordt het me allemaal te vermoeiend of wil ik mijn tegenstander aan lager wal helpen, dan kan ik hem altijd nog naar het canvas werpen of onderuit trekken.

Op de grond is er ook het één en ander aangepast. Zo hebben alle dominante posities twee versies gekregen: er is een veilige ineengekropen variant dicht op de opponent die meer stabiliteit en controle biedt, maar het is ook mogelijk om meer ruimte te maken en rechtop te gaan zitten zodat er hardere klappen kunnen vallen. Als ik dit laatste doe, kan mijn tegenstander zijn positie makkelijker verbeteren. Het is een afweging tussen schade uitdelen en controle behouden, en dat maakt het grondwerk realistischer. En ook leuker.

De knock-out van de grondgevechten is (naast de echte knock-out, duh) de submission. Hiermee kan ik het gevecht in één klap beëindigen, door mijn tegenstander drie klapjes te laten geven – het eerdergenoemde tappen. Het is net als vorig jaar weer draaien aan het rechterpookje geblazen om een verwurging of armklem aan te zetten. Het is nog steeds niet ideaal, maar er is wel wat gedaan aan de manier waarop het in beeld gebracht wordt. Weg zijn de animaties in drie fases, het in- of uitzoomen van de camera geeft de succesvolheid van mijn submission op een goed geïntegreerde manier weer. Ik ontneem nu iemand de bloedtoevoer naar zijn hersenen met een triangle choke in één vloeiende beweging. Zo ben ik nog steeds.

Ik vertel jullie steeds dat ik zo ben, omdat ik het zelf zie gebeuren. Ik heb mezelf nagemaakt in Undisputed 2010 en aanschouw hoe ik mijn tegenstanders aanpak. Ik hoef mezelf niet in de game te wanen, omdat de customization-opties zoveel uitgebreider zijn dan in 2009 dat Philip ‘Big Papi’ van der Eijk daadwerkelijk in de game tot leven komt. Wat een luxe, ik kan mijn inbeeldingsvermogen eindelijk eens rust geven tijdens het gamen. Ik heb mezelf trouwens meteen een paar dikke tattoo’s aangemeten. Al ben ik eigenlijk niet zo.

In de carrièremodus heb ik inmiddels sterrenstatus bereikt als UFC Light Heavyweight Champion. Deze modus heeft ook veel meer om het lijf dan in de vorige uitgave en is er stukken interessanter op geworden. Niet alleen zijn er nieuwe vechtstijlen te kiezen als karate, sambo en Grieks-Romeins worstelen, ook kan ik ervoor kiezen om met mijn rechtervoet voor te staan, of om te kunnen wisselen tussen links- en rechtsvoor. Daarbij kan ik technieken uit alle vechtstijlen leren, door te trainen met bekende vechtteams als American Top Team. Ik leerde bijvoorbeeld een hoge thaibokstrap van Thiago Silva, die hoogstpersoonlijk een rondje met me kwam sparren. Maar ik kan online ook met vrienden trainen door zelf een trainingskamp op te zetten. Het maakt het hele UFC-plaatje een stuk completer.

Er zijn ook geheel nieuwe modi, zoals de Title Defense-modus waarin je de titel moet verdedigen die je in de Title-modus hebt gewonnen, en ik heb het nog niet eens gehad over het aantal vechters. Met meer dan honderd kooitijgers, waaronder Hollands eigen zwaargewichten Antoni Hardonk en Stefan Struve, is het legioen zeker indrukwekkend. En op de PlayStation 3 krijg je er ook nog een paar legendes extra bij, waaronder Royce Gracie die de begintijd van de UFC domineerde. Op de PS3 zijn er ook een paar exclusieve gehele gevechten vrij te spelen, compleet met opzwepende introfilmpjes en in HD. Als UFC-fan weet ik van gekkigheid niet eens meer wat ik verder nog moet wensen.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

UFC Undisputed 2010 is op alle fronten een stap voorwaarts sinds UFC 2009. Het vechten is beter uitgebalanceerd en tegelijkertijd toegankelijker en leuker geworden. Heb je dus iets met vechtsport of ben je lichtelijk geïntrigeerd door de UFC, dan is UFC Undisputed 2010 een absolute aanrader. Alle echte fans moeten zich schamen als ze UFC Undisputed 2010 aan het eind van de week niet in hun spelcomputer hebben zitten.

9
  • Op en top UFC-sfeer
  • Nu nog beter
  • Uitgebreide customization
  • Interessante carrièremodus
  • Submissions nog steeds niet ideaal

Plaats een reactie


X
Lees meer over UFC Undisputed 2010: