The Saboteur

Conclusie en beoordeling

De gemiddelde speler zal zich het liefst met hand en tand tegen deze game willen verzetten. Kortom; The Saboteur draait volledig om het verzet. Waar de versie voor de spelcomputers best een aardige game bleek, zuigt de iPhone-variant aan alle kanten. De open stad Parijs is nergens meer te bekennen en heeft plaatsgemaakt voor een generiek en saai doolhof dat maar op één manier is te doorlopen. Elke run door het doolhof komt ook telkens op hetzelfde neer. Blijf rennen terwijl er achter je duizend bommen en granaten exploderen. En bedenk daarbij dat elke verkeerd gekozen gang fataal is. Het meest storende aan deze eentonige gameplay is dat de besturing telkens verzet biedt. De D-pad op het schempje is te klein en te ongevoelig, waardoor je al hakkelend telkens de verkeerde kant op loopt. De besturing saboteert een goede spelervaring zowaar nog meer dan het slechte en eentonige leveldesign. Eigenlijk is deze hele game gewoon slecht in elk opzicht. Het ziet er allemaal niet uit en het bestuurt nog minder. Het is net een verroeste fiets, zonder stuur en met houten banden. En 65 jaar na de Tweede Wereldoorlog verzet ik me daar tegen!