Metal Gear Solid: Peace Walker

Recensie | -

Het is geen geheim dat de Japanse game-industrie met zichzelf worstelt. De groei van de afgelopen jaren in het land is als sneeuw voor de zon verdwenen en daarom werd de oplossing in het Westen gezocht. Daar zat de groei en daar moesten de games dus op worden aangepast. Het gevolg is een stortvloed aan matige games, met hier en daar een pareltje van een ontwikkelaar die wel begrijpt hoe het moet. Zo’n ontwikkelaar is bijvoorbeeld (Hideo) Kojima (Productions). Alles wat deze man aanraakt, lijkt in goud te veranderen. Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots is bijvoorbeeld een game die er indrukwekkend uitziet en met zijn hulp lijkt de nieuwe Castlevania ook heel erg goed te worden. En tussen die twee projecten door brengt hij ook een ijzersterke Metal Gear Solid naar de PlayStation Portable, de handheld die zo snakt naar topgames.

Het grootste compliment dat je Metal Gear Solid: Peace Walker kunt geven, is dat het niet op een PlayStation Portable-game lijkt. Aan alles zie je dat de game gemaakt is door een groot ontwikkelingsteam en niet door de ‘jongens die niks beters te doen hadden’. Peace Walker is een game die op meerdere punten excelleert. Wie de game voor het eerst opstart zal steil achterover vallen van de visuele bombarie die op het scherm wordt getoverd. De omgevingen zitten vol detail, je kunt honderden meters in de verte kijken en de interactieve strips waarin het verhaal wordt verteld zijn een lust voor het oog.

Metal Gear Solid: Peace Walker is bovendien een game die ontzettend veel inhoud biedt. Centraal staat de typische Metal Gear Solid-gameplay, waarbij je moet proberen zo min mogelijk op te vallen. En als dat misgaat, dan heb je gelukkig nog je gadgets en wapens waarop je kunt terugvallen om weg te komen. Het zijn elementen die we kennen uit de voorgaande delen, met als fijne extra opmerking dat de camera nooit in de weg zit.

Het verhaal is verdeeld over een groot aantal missies, waarvan een deel gespeeld moet worden om het verhaal te laten vorderen en andere missies een leuke extra zijn. Hierin bezoek je reeds verkende locaties om daar op zoek te gaan naar schetsen van nieuwe wapens, soldaten die je kunt rekruteren of hou je jezelf bezig met het bevrijden van gevangen. Deze missies zijn over het algemeen redelijk vermakelijk en speel je vooral om je thuisbasis, Outer Heaven, te verbeteren. In die basis komt het RPG-element van de game naar voren. Je kunt hier de soldaten aan het werk zetten om nieuwe voorwerpen en wapens uit te vinden of ze klusjes laten uitvoeren zodat wapenontwikkeling bekostigd kan worden. Hiernaast zijn dokters in te zetten om de gewonden bij te staan of juist nieuwe gebieden te verkennen, waarbij de vergaarde informatie ook weer nieuwe voorwerpen opleveren. Na elke missie keer je hier met plezier hier terug om te zien hoe jouw ‘minions’ zich ontwikkelen en hoe het geld binnenstroomt. Bovendien is het mogelijk om de extra missies met de door jouw gerekruteerde soldaten te spelen waardoor ze hun vaardigheden sneller verbeteren, waar weer extra bonussen aan gekoppeld zijn.

Uiteindelijk heb ik dankzij het grote aanbod aan missies zo’n veertien uur in de game gestoken voordat de credits voorbij rolden. Dat is voor een PSP-game een behoorlijke lange rit en tot mij grote genoegen ging de game daarna nog door met een groot aantal extra missies.

Bovendien weet Peace Walker een verhaal in elkaar te vlechten dat van begin tot eind blijft boeien. Voorkennis van Metal Gear Solid 3 is daarbij overigens erg belangrijk, want een groot aantal van die elementen komen terug in Peace Walker, aangevuld met nieuwe personages en een verhaal dat zich op een keurige manier ontwikkelt. Deze keer gaan we naar Zuid-Amerika, waar Snake’s hulp in wordt geroepen door een Russische professor. De beste man wil dat de regio vreedzaam wordt en daarvoor moeten de CIA-troepen worden verwijderd. Zoals een goede Metal Gear Solid betaamt kent het verhaal een aantal boeiende plottwists en interessante personages. Het enige wat mist, zijn verrassende eindbaasgevechten De bazen in Peace Walker zijn geen wazige personen, maar zijn stuk voor stuk enorme Metal Gear-achtige voertuigen. En alhoewel ze behoorlijk uitdagend zijn, soms zelfs ronduit frustrerend moeilijk, mis ik de verrassingsfactor. Geen enkel moment komt een gevecht in de buurt met de epische momenten die je met Sniper Wolf of The End uit de voorgaande delen beleeft. Constant vuur je de raketten die je tot je beschikking hebt op de vijand, ontwijk je een aanval, herlaad je en knal je weer een raket naar zijn kop. Het lijkt er op dat het ontwikkelteam hier minder tijd aan heeft besteed dan dat zij in de voorgaande games deden.

De tijd die daardoor over was is gelukkig wel goed ingevuld. Zo’n negentig procent van de missies die in Peace Walker beschikbaar zijn, kun je in een coöperatieve variant spelen en dat geweldig. Wel is de game dan in één keer een stuk makkelijker. Gewapend met een slaappistool schiet je dan met zijn vieren elke bewaker binnen een seconde of twee in slaap en stoom je eigenlijk vrij eenvoudig door de levels heen. De nadruk op stealth verdwijnt, maar wel is het een perfecte manier om jouw leger snel aan te vullen. Elke soldaat die je tijdens de missie naar de thuisbasis wordt gestuurd, maakt niet uit door welke speler, sluit zich automatisch ook bij jou aan. Een ideale manier om dus snel een leger op te bouwen.

Ook is het mogelijk om in plaats van met elkaar, tegen elkaar te spelen. In deathmatch, team deathmatch en capture the base-varianten kun je laten zien dat jij echt de beste speler bent. Het is eigenlijk Metal Gear Online, maar dan op een draagbaar formaat en dat is een groot compliment dat je de game kunt meegeven.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Metal Gear Solid: Peace Walker is de perfecte game om de zomervakantie mee in te gaan. Het verhaal is van een heerlijke lengte en verveelt geen moment, er zijn daarnaast tientallen extra missies, het opbouwen van je eigen Outer Heaven voegt een uitstekend RPG-element toe en in de coöperatieve modus kun je lekker lachen met je vrienden. Peace Walker boeit van begin tot het einde en als ik dan als zuurpruim één minpunt moet noemen, dan ga ik voor de moeilijkheidsgraad bij de eindbazen. Deze is namelijk op het laatst echt aan de hoge kant en dan moet je van hele goede huize komen om dan door te zetten. Of je nodigt gewoon lekker je maten uit en schiet met zijn vieren de eindbaas aan gort!

9
  • Lang en boeiend verhaal
  • Veel missies
  • Sterke RPG-elementen
  • Coöperatieve modus
  • Laatste eindbaas is net even iets te pittig

Plaats een reactie


X
Lees meer over Metal Gear Solid: Peace Walker: