Alpha Protocol

Recensie | -

Toen ik vernam dat Bethesda had besloten om het volgende deel in de Fallout-franchise uit te besteden aan Obsidian Entertainment hield ik mijn hart vast. Fallout 3 behoort tot mijn favorieten en Obsidian heeft mij nog niet bepaald overtuigd van zijn kunnen. Knights of the Old Republic 2 is niet van dezelfde kwaliteit als zijn voorganger en ook Neverwinter Nights 2 wist mij niet te bekoren. Dan maar hopen dat ze met Alpha Protocol een goede generale afleveren.

In deze nieuwe titel van Obsidian duiken we het undercoverleven van Michael Thorton in. Hij begeeft zich in het sinistere wereldje van Alpha Protocol, een groepering die allerlei speciale operaties uitvoert om gevaarlijke leiders en extremisten uit te schakelen. Michael’s eerste missie is er ook meteen eentje van groot belang. Shaheed, de leider van de Al-Samad-groepering wordt ervan verdacht opdracht te hebben gegeven voor het neerhalen van een passagiersvliegtuig in het Midden-Oosten. Aan Michael de taak om het recht in eigen hand te nemen en dit terroristenkopstuk in het stof te laten bijten.

Zoals gebruikelijk in een spannend spionnenverhaal verloopt niet alles zoals verwacht. In Alpha Protocol geldt dat verrassend genoeg niet alleen voor het verhaal, maar eigenlijk voor de hele game. En dat is overwegend negatief. Zodra Michael namelijk op pad is gestuurd, wordt hij in een huis gedropt. Hier kan hij zich volledig voorbereiden op de missies. De speler krijgt een bepaald budget te besteden en hiermee kan hij Thorton voorzien van wapens, bescherming en allerlei gadgets. Daarnaast is er ook een speciale computer beschikbaar waarop je e-mails kunt lezen die informatie over andere Alpha Protocol-leden bevatten. Tot hieraan toe is het allemaal nog best grappig.

Minder fijn is het vanaf dat moment. Om een missie te kiezen moet je naar de deur lopen. Nu ligt het in de lijn der verwachting dat je na het kiezen van de missie buiten staat om jezelf richting de locatie van het doelwit te verplaatsen. Niets van dat alles. Je wordt eerst terug geteleporteerd naar de televisie in het huis, waar je door middel van een videoconversatie je instructies krijgt. Vervolgens moet je opnieuw naar de deur toe lopen om daadwerkelijk aan de missie te beginnen. Heel onlogisch en behoorlijk irritant.

En dat soort irriterende elementen zet zich door in de missies. Je wordt vaak direct in de buurt van een tegenstander geplaatst aan het begin van een opdracht. Natuurlijk wil je dit schorem meteen uitschakelen. Helaas gaat het mikken met de verschillende vuurwapens niet erg soepeltjes. Menigmaal heb je de cursor precies op de tegenstander gericht, maar schiet je toch mis. Daarnaast is ook de balans tussen de vuurwapens onderling nogal zoek. Enkel het machinegeweer is nog echt efficiënt bij het matige schietsysteem.

Dat ging eigenlijk alleen nog over het schieten, maar de opbouw van de missies is ook niet bepaald je-van-het. Het begin van de meeste missies is eigenlijk al raar. Je hebt dikwijls geen idee hoe je precies op die plek bent beland en je exacte doel is ook niet altijd even duidelijk. En route is het zaak om bewakers uit te schakelen en camera’s te omzeilen. Jammer genoeg is dat zo ongeveer de standaardopzet van alle missies, en ondanks dat je soms ook gebruik moet maken van het conversatiesysteem, is variatie niet bepaald troef.

Het zijn slechts een paar van de vele enorm storende factoren die Alpha Protocol rijk is. En dat is enorm jammer, omdat het concept heel veel mogelijkheden biedt. De grote omgevingen lenen zich bij uitstek voor een hoop sluip- en spionnenwerk, maar telkens wanneer je denkt een geniale sluippassage gevonden te hebben, gaat het alweer mis. Je kunt tegenstanders namelijk niet zo stealthy als Sam Fisher uitschakelen, waardoor je al vrij snel wordt opgemerkt door een tweede bewaker als je de eerste bewaker probeert te neutraliseren.

Gelukkig hoef je niet alleen bewakers aan te pakken, want zijn er genoeg personages die je via het conversatiesysteem moet overtuigen. Het lijkt sprekend op het systeem uit Mass Effect, net als het levelsysteem overigens, maar een keuze heeft in Alpha Protocol meer invloed op de uitkomst van een gesprek. Je krijgt bij elk antwoord drie of vier keuzes. Elk van de keuzes zorgt ervoor dat Michael op een andere manier reageert. Wil je een voorstel liever cynisch afhandelen, professioneel blijven of toch maar afdoen met een grapje? Het kan eigenlijk allemaal. Soms leidt dit ook echt tot komische situaties. Neem bijvoorbeeld het eerder beschreven gesprek dat plaatsvindt als je je missie-instructies krijgt via de tv. Het is mogelijk om midden in het gesprek gewoon de tv uit te zetten en zodra je instructeur opmerkt dat je van plan bent om dit te doen, probeert hij je nog op andere gedachten te brengen, wat tot een komisch schouwspel leidt.

Eigenlijk is komisch slechts zelden de typering voor het schouwspel in Alpha Protocol. Meestal is de game vooral een tragisch schouwspel, waarbij het lijkt alsof de acteurs onvoorbereid het toneel op komen en op het punt staan hun teksten te vergeten. Het ziet er allemaal gewoon niet zo soepeltjes uit. De game ziet er überhaupt al niet sterk uit, maar heeft ook nog eens vreselijk last van pop-up, zelfs bij voorwerpen die dichtbij staan, en zodra je een snelle draai maakt met je personage komt dit op pijnlijke wijze in beeld. Nog zo iets: het water van een fontein is pas duidelijk zichtbaar wanneer je er slechts een meter vanaf staat. Dat zijn gewoon grafische fouten die niet mogen, al helemaal niet bij een titel als Alpha Protocol die al tig keer uitgesteld werd om alles nog eens op te poetsen.

Dan zou je ook verwachten dat de kunstmatige intelligentie perfectie zou hebben benaderd. Niets is minder waar. Vijanden maken klungelige bewegingen en maken niet altijd even handig gebruik van de omgeving. Dat terwijl elke vijand precies weet waar jij zit zodra je in een gevecht bent geraakt. Zelfs wanneer je volledig buiten beeld bent voor ze, kunnen ze je als een waar SWAT-team binnen no-time vinden. Spijtig genoeg past het precies in de verzameling van fouten en oneffenheden die Alpha Protocol heet.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Alpha Protocol is één grote deceptie. De spionnenactie werkt niet, door de belabberde beelden wordt de actie er ook niet beter op en de missies zijn dankzij de gebrekkige gameplay niet bepaald leuk om te spelen. Dat terwijl de gecreëerde wereld zich juist wel heel erg zou lenen voor sterke stealthactie. Het verrassend leuke conversatiesysteem zorgt ervoor dat de speler echt invloed heeft op de uitkomst van een gesprek en verlicht de pijn wel wat, maar het ontzettend knullige en oneerlijke gedrag van vijanden maakt van Alpha Protocol toch echt een gemiste kans.

5
  • Omgeving leent zich erg voor stealth…
  • Sterk conversatiesysteem dat daadwerkelijk gevolgen heeft
  • jammer genoeg zit de gameplay dit in de weg.
  • Grafisch grove fouten
  • Dramatische A.I.

Plaats een reactie


X
Lees meer over Alpha Protocol: