Singularity

Recensie | -

Time is on my side zongen de Rolling Stones eens. Een tekst waar de makers van Singularity goed naar hebben geluisterd, want in deze First Person Shooter kun je met behulp van de Time Manipulation Device de tijd manipuleren. Maar zoals Doc uit Back to the Future altijd al heeft gezegd is tijd niet iets om mee te klooien.

Het verhaal in Singularity draait om de soldaat Nate Renko en het mysterieuze Katorga-12. Dit eiland was in de jaren ’50 broedplaats van Russische experimenten met het tijdveranderende E99. Het goedje bleek echter niet zo stabiel als onze Oost-Europese vrienden dachten en het eiland werd bijna van de kaart geveegd. De mannen in Washington vrezen nu dat de Russen proberen om het onderzoek weer op poten te zetten en Renko wordt naar het eiland gestuurd om de boel te verkennen. Door een enorme explosie crasht zijn helikopter op het eiland en zal hij te voet verder moeten gaan.

Al gauw wordt Renko geconfronteerd met de bizarre eigenschappen van Katorga-12. Een explosie van E99 in 1955 heeft er voor gezorgd dat er een aantal gemuteerde wezens op het eiland rondlopen die beschikken over bizarre gaves. Zo kunnen de meeste van deze monsters switchen tussen verschillende dimensies waardoor ze tijdelijk niet te raken zijn. Gelukkig vindt Renko de Time Manipulation Device (TMD). Met deze handige handschoen kan onze protagonist de tijd manipuleren. Zo kun je de mutanten uit de andere dimensie trekken waarna je een kogelregen op de lelijkerds kunt loslaten. Er zijn genoeg verschillende wezens om er voor te zorgen dat het niet allemaal hetzelfde aanvoelt, en gelukkig worden de vijanden ook regelmatig afgewisseld met een bataljon van Russische soldaten.

De TMD heeft echter nog veel meer mogelijkheden, vooral in de gevechten met de Russische soldaten, die proberen de E99 techniek weer in handen te krijgen. Met een simpele druk op de knop verander je een vijandige soldaat in een hoopje stof, of zelfs in een blind monster dat zich op zijn kameraden stort zodra deze op hem beginnen te schieten. Maar er zijn creatievere manieren om via de TMD een gevecht in jouw voordeel te beslissen. Schiet bijvoorbeeld een Deadlock-bol af op een groep vijanden, binnen deze bol wordt alles - behalve jijzelf - vertraagd, loop rustig de bol in en schiet een aantal kogels af op de verschillende soldaten. Wacht tot de bol verdwijnt en zie hoe de kogels, die eerst in slow motion op hun hoofd afvlogen, de kaalgeschoren Russische kopjes in een bloederig hoopje veranderen. Heerlijk.

Naast de vele krachten die je tot je beschikking hebt zul je uiteindelijk ook een behoorlijk wapenarsenaal in handen krijgen. De meeste wapens zijn terug te vinden in elke generieke shooter: een shotgun, een machinegeweer en een sluipschuttersgeweer, maar met een twist (je kunt de tijd vertragen tijdens het richten). Op een gegeven moment krijg je ook wat gekkere wapens zoals een minigun en een granaatwerper in handen. Het leukste wapen is echter de Seeker, zodra de kogel de loop verlaat kun jij de baan van de kogel besturen en hem om objecten heen naar het gewenste doel leiden.

Ondanks de krachten van de TMD en de uitbundige wapens blijven de gevechten wel uitdagend, tenminste in het begin. Vooral bij de wat grotere monsters die je tegen komt loopt het zweet zo nu en dan door je bilnaad, maar halverwege slaat de moeilijkheidsgraad volledig om. Tijdens jouw reis door het vervallen eiland kom je regelmatig E99 tegen, deze kun je meenemen en gebruiken om upgrades te kopen. Hierdoor is de balans uiteindelijk ver te zoeken. De vijanden blijven even sterk en je loopt uiteindelijk rond met een levensbalk die het halve scherm in beslag neemt en constant het maximum van acht healthkits in je broekzak. Daar komt nog eens bij dat je je met geupgrade wapens al fluitend door de vijanden heen schiet. Doordat jouw vijanden niet altijd even slim zijn, wordt het je nog eens extra makkelijk gemaakt. Zo raken ze volledig in de war als je ze flankt en komt het ook regelmatig voor dat ze dekking zoeken aan de verkeerde kant van een muur. Het is zelfs voorgekomen dat ik vlakbij een soldaat stond en hij mij een paar seconden stond aan te staren voordat hij begon met schieten. Ondanks deze behoorlijke minpunten had ik er niet enorm veel last van, en dat komt voornamelijk omdat Singularity gewoon pure fun is. Met de bizarre wapens en de TMD-krachten zul je steeds je best doen om op een nog creatievere manier jouw vijand om het leven te brengen.

De TMD is ook nodig om de verschillende puzzels op Katorga-12 op te lossen. Het apparaatje kan oude bruggen weer in ere herstellen en muren doen verkruimelen. Helaas liggen deze puzzels vaak voor de hand en zijn ze weinig uitdagend. Zo moet je een stuk of twintig keer een kapotte krat onder een hek schuiven en deze vervolgens met gebruik van de TMD weer in nieuwstaat terugbrengen, waardoor het hek omhoog wordt geschoven en jij er onder door kunt. Wat vooral erg jammer is, is dat de TMD slechts op bepaalde voorwerpen te gebruiken is. Je kunt bijvoorbeeld geen brug op een groepje vijanden laten instorten door deze te verouderen. Iets dat ik wel graag gezien had, want met dit hoogstaande stukje techniek had de wereld jouw speeltuin kunnen zijn.

Grafisch heeft de game nog wat kleine probleempjes. De game ziet er weliswaar prima uit, maar het duurt soms een tijdje voordat textures geladen zijn. Doordat je slechts luttele seconden in elke kamer rondloopt zul je er niet veel last van hebben, maar zo nu en dan loop je richting een deur waar dan na een paar seconden plots textures op verschijnen. Echt ergerlijk is het niet, wel erg slordig.

Naast de acht à tien uur durende singleplayer is er natuurlijk ook nog de multiplayer-modus. In twee verschillende modi zullen soldaten, gewapend met de TMD, en mutanten het tegen elkaar opnemen. Bij de soldaten speel je vanuit een First Person-perspectief en bij de mutanten is de camera achter de rug gepositioneerd, met als gevolg dat beide teams heel anders aanvoelen. Zo maken de soldaten gebruik van het beschikbare wapentuig en laten de mutanten vooral hun handjes wapperen. De verschillende klassen en krachten die elk team heeft zorgen voor voldoende variatie, maar tegelijkertijd ook voor heel wat chaos. Hierdoor wordt alle tactiek vrijwel uit het raam gegooid en is het gewoon hersenloos knallen. Wat natuurlijk niet altijd een negatief punt hoeft te zijn. Desondanks zal de multiplayer je waarschijnlijk niet heel lang boeien, zeker aangezien er maar drie maps zijn.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Singularity is een soort shooter dat we al een tijdje niet meer hebben gezien, een game die zichzelf niet al te serieus neemt. Het realisme van shooters als Call of Duty of Bad Company 2 is ingeruild voor bizarre wapens en coole krachten. De TMD zorgt voor een aantal leuke momenten, maar had op bepaalde punten wat verder uitgewerkt mogen worden. Ook is het erg jammer dat je de game vanaf halverwege fluitend doorloopt. Desalniettemin is Singularity prima tijdverdrijf in deze rustige periode.

7
  • TMD heeft coole krachten…
  • Pure fun
  • maar op bepaalde punten ook beperkt
  • Vijanden niet altijd even slim
  • Wordt halverwege te makkelijk

Plaats een reactie


X
Lees meer over Singularity: