APB

Recensie | -

Vanaf het begin van de ontwikkeling was duidelijk dat APB een soort online Grand Theft Auto moest worden. Het zou een game worden waarin je door een fictieve stad scheurt terwijl je op zoek bent naar gajes om in de kladden te grijpen. Of je kiest juist voor het leven van een crimineel en verdient je geld door de stad op stelten te zetten. Het moest de ultieme politiemannetjes-en-boeven-game worden die volwassen kerels in spelende kleine jongens verandert.

Maar zoals je in de eerste alinea al af kan lezen: het is één grote berg van ‘had moeten zijn’. Kijken we naar APB daadwerkelijk brengt, dan is het eigenlijk vooral heel veel verdriet. Het begint nog goed met een boeiende intro die de ellende van de stad San Pedro laat zien. De sfeer wordt met de intro prima neergezet en ook de talloze manier waarop je een eigen personage kunt maken is behoorlijk indrukwekkend, maar zodra je de eerste voetstapjes in de stad zet, gaat het mis.

Ik dacht eerst dat mijn instellingen niet goed stonden, maar niets was minder waar. APB ziet er simpelweg dramatisch uit en is ook technisch behoorlijk bagger. De pop-up in de game is van een PlayStation 1-niveau, de omgevingen zijn zwaar inspiratieloos en generiek, om nog maar te zwijgen over het feit dat zo’n beetje elk menselijk personage dat je tegenkomt dezelfde grijze trui en groene honkbalpet dragen. Of dat een bug is zoals je die wel vaker bij de lancering van een MMO ziet, dat weet ik niet, maar behoorlijk nep is het wel.

En was het maar gebleven bij dit soort missers, maar ook op gameplaygebied breekt APB geen potten. Al tijdens de introducerende tutorial wordt duidelijk dat dit geen spannend spel is. Als eenzame agent krijg je van verschillende opdrachtgevers de taak om graffiti weg te halen, een pakketje op te halen of een deur in te beuken. Alles doe je door naar die locatie toe te gaan en de F-knop in te drukken om daarna weer verder te rijden. En hoe saai dit al mag klinken, waar je jezelf helemaal aan kapot ergert zijn de autoritjes. Fatsoenlijke weglegging? Nooit van gehoord! In APB zwabber je als een dronkaard over de weg heen in de hoop dat je heelhuids bij de bestemming aankomt. Geen makkelijke klus, want naast het feit dat er nog een stuk of honderd andere idioten door de straten scheuren en de grootste moeite hebben jou te ontwijken, ontbreekt het in APB aan een goed navigatiesysteem. Daardoor is het vaak niet duidelijk waar je nou precies moet zijn en rij je soms honderden meters om een gebouw om erachter te komen dat je in een smal steegje moet zijn.

Er zijn games waarbij dit soort problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen zodra je met anderen gaat spelen. Meer zielen zorgen immers voor meer vreugd ( en helemaal in een MMO natuurlijk). Maar net als de rest van dit matige product voegt het samen strijden tegen de andere partij niks toe. Het enige positieve is het gemak waarmee je een groep vormt. In het menu geef je aan dat je samen wilt strijden en binnen een minuut zit je in een groep. Als groep kom je in losse gameplaymodi terecht. Zo zijn er ouderwetse Team Deathmatch-varianten waarbinnen je in een korte tijd zoveel mogelijk vijanden moet afmaken en heb je hiernaast ook de taak bepaalde winkels te beschermen, een Domination-variant dus. Er zijn alleen zoveel problemen dat er simpelweg geen lol mee valt te beleven. Zo beginnen teams vaak op honderden meters afstand en ben je de eerste minuten dus kwijt aan het zwabberen met de auto. En als je dan eenmaal ter plekke bent, dan laat het schietsysteem je ernstig in de steek. APB is geen gestroomlijnde shooter, waar je een voordeel hebt met precies schieten. Daarvoor is de actie te chaotisch en lijkt het erop dat rake afstandschoten gewoon niet goed geregistreerd worden. Er rest dus niks dan gewapend met een machinegeweer op de vijand af te rennen en hem vol te sproeien in de hoop dat hij eerder het loodje legt dan jij en jij geld verdient.

En daarmee komen we eindelijk bij het eerste lichtpuntje van de game. Het is erg tof om met jouw zuurverdiende geld op zoek te gaan naar dat ene perfecte wapen die je in het heetst van de strijd kan bijstaan. Maar ook hier zit weer een duistere zijde aan. Als beginner heb je tegenover een ervaren speler met een beter wapen negen van de tien gevallen geen schijn van kans. Het is alsof je in World of Warcraft een personage van level 40 tegenover iemand van level 80 zet. En geloof me, dat gebeurt in de shootouts vaak. De twee actiedistricten lijken namelijk maar een stuk of honderd spelers tegelijkertijd toe te laten, waardoor de krans behoorlijk groot is dat je tegenover een ervaren speler komt te staan en je het dus steeds aflegt.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

APB is een MMO die je vijftig uur gratis mag spelen voordat je extra gametijd er bij koopt, maar ik vraag me ten zeerste af of er iemand is die over die vijftig uur heen gaat. De game slaat op bijna elk denkbaar onderdeel de plank zo mis, dat het spelen ervan voor grote emotionele problemen kan zorgen. Geen enkel moment heb ik lol APB aan beleefd. In plaats van me weer jonger te voelen en lekker politiemannetje en boefje te spelen, ben ik in een week tijd juist een hele oude verzuurde man geworden…

3
  • Wapens kopen
  • Technisch zeer matig
  • Saaie missies
  • Dramatische autobesturing
  • Schietsysteem
  • Gebrek aan balans

Plaats een reactie