Kane & Lynch 2: Dog Days

Normaal gesproken ben ik een liefhebber van een recensie waarbij je met een inleiding je tekst mooi opbouwt. In het geval van Kane & Lynch 2: Dog Days doe ik dat niet. Ik houd het lekker kort en krachtig. Daarmee doe ik de game eer aan, want na vier uur te hebben gespeeld, zie je de ending credits voorbij rollen.

Euh, wat? Echt waar, Kane & Lynch 2 mag dan een ontwikkelbudget hebben van vele miljoenen, het is duidelijk dat die miljoenen niet in de lengte van de game gepompt zijn. Vier uur is voor een Xbox Live Arcade-titel netjes, maar voor een volledige game is het een zware belediging. Overigens zijn het geen dikke vier uren. Als ik het goed heb geteld, heb ik de game zelfs in drie uur en drie kwartier uitgespeeld. Zo’n korte speelduur is op geen enkele manier goed te praten en dat is dan ook de belangrijkste reden om de game een dikke onvoldoende te geven.

Maar ook op andere punten slaat de game de plank mis. Zo springt het verhaal in het begin van de hak op de tak en doe je niks anders dan hersenloos vijanden af schieten. Pas halverwege de game (na twee uur tijd…) begin je er een beetje in te komen. Op dat moment gebeurt er iets in het verhaal waardoor je de achterlijke strijd van Kane & Lynch begint te begrijpen en je een band krijgt met de gestoorde personages. Maar doordat de eerste twee uur van een vier uur durend verhaal waardeloos zijn, ben je eigenlijk al klaar met het verhaal op het moment dat het begint te boeien.

De vier uur (ik kan het niet vaak genoeg benadrukken) durende keten van hersenloze shoot-outs wordt verziekt door de grillen van jouw computermaatje Kane, die niet altijd doet wat jij zou willen. Flanken doet hij maar zelden en het is geen verstandige optie om zelf maar het slagveld op te rennen. Negen van de tien keer word je dan afgeschoten. Wat dan rest is het schuilen achter een muurtje en wachten tot de vijand zijn kop om het hoekje steekt om een kogel door zijn schedel te schieten. Tot overmaat van ramp laten de tegenstanders zich in deze situaties van hun slechtste kant zien. Zij steken namelijk altijd hun hoofd op precies dezelfde plaats om het hoekje… Een duidelijke gemiste kans.

Datzelfde mag je eigenlijk zeggen ook over de gekozen stijl zeggen. Met het camerastandpunt heeft men getracht een zo’n rauw mogelijke game neer te zetten. De actie wordt in beeld gebracht met een grauw filter en een camera die vlak achter het personage heen en weer zwiept. Het ziet er hierdoor een stuk minder Hollywood-achtig uit, dus in het creëren van rauwe beelden zijn ze geslaagd. Tegelijkertijd lijkt het erop dat ze deze stijl ook hebben aangegrepen om op de andere vlakken van het visuele gebied maar minder hun best te doen. Zo zijn zowel Kane als Lynch niet alleen grof in gedrag, maar ook in hun uiterlijk door de ongedetailleerde gezichtsuitdrukkingen en lichaamsanimaties. Daarnaast is de omgeving vaak dodelijk saai en repetitief en zie je door het grauwe filter niet altijd even goed waar je heen moet.

Tot overmaat van ramp zit er een smerige censuur op. Het is te gek voor woorden dat een game die om twee gestoorden draait en die duidelijk voor een volwassen publiek is gemaakt, gebruikt maakt van blokjes zodra het iets te gewelddadig wordt. Een headshot? Blokjes. Een naakte dame? Blokjes. Een gast die zijn keel doorsnijdt? Blokjes. Het slaat werkelijk nergens op dat een 18+ game als Kane & Lynch zijn eigen grofheid de nek omdraait via censuur.