R.U.S.E.

Met knikkende knieën en het zweet op zijn voorhoofd komt de majoor zijn generaal het slechte nieuws van de frontlinie brengen. Bij het horen van de geleden verliezen raust de generaal driftig over zijn maquette van het strijdtoneel, waarbij de miniatuureenheden door het hele hoofdkwartier vliegen. “Hoe is dit toch mogelijk!?”, gilt hij. “Onze tegenstander heeft een superieur inschattingsvermogen, meneer. Onze inlichtingendienst heeft meerdere exemplaren van strategiegame R.U.S.E. gesignaleerd in de vijandelijke barakken” antwoordt de majoor. “Zorg dat ik onmiddellijk een exemplaar op mijn bureau ontvang! Ik laat me toch niet afbluffen door een spelletje?"

In Ubisofts Tweede Wereldoorlog-strategiegame R.U.S.E. kruip je in de huid van de overijverige Amerikaanse majoor – en later generaal – Sheridan. Jouw taak is om de geallieerde krijgsmacht tijdens missies als D-Day, Market Garden en vele anderen te steunen. De setting en het ongeïnspireerde verhaal dat middels tussenfilmpjes wordt verteld zijn bekende kost, maar desondanks is R.U.S.E. een unieke game. Uniek in het feit dat je de vijand kunt misleiden, maar ook omdat een RTS nog nooit zo goed aanvoelde op de spelcomputer. Want de game is, hoewel hij ook te spelen is op de PC, duidelijk ontwikkeld met de consoles in het vizier.

Het aansturen en (de)selecteren van eenheden gaat ondanks het gebrek aan een toetsenbord bijvoorbeeld met het grootste gemak. Meer dan drie à vier knoppen heb je in eerste instantie niet nodig. Ook het neerzetten van gebouwen, trainen van eenheden en bedienen van de camera is kinderlijk eenvoudig. Iets dat voor elke strateeg van levensbelang is, je moet in R.U.S.E. namelijk razendsnel kunnen reageren. Want al vergt de game geen micromanagement en kun je slechts enkele verschillende gebouwen neerzetten en een paar tientallen eenheden trainen, een doorsnee speelsessie is allesbehalve simpel.

Zoals je vorige maand in Joey’s impressie had kunnen lezen bestaat de gameplay grotendeels uit het opzetten van listige tactieken. Geduld is daarbij een belangrijke factor. Wanneer je overhaast en ondoordacht acties onderneemt, zul je al snel aan het kortste eind trekken. Iets dat ik ondervond tijdens mijn eerste paar speelsessies in de schoenen van Majoor Sheridan. Zo dacht ik aanvankelijk met een tiental tanks ‘wel eventjes’ een vijandelijke basis te overrompelen. Ik had echter niet door dat mijn tegenstander zijn artillerie verdekt had opgesteld, infanteristen in een nabijgelegen bos had staan en een aantal gevechtsvliegtuigen tot zijn beschikking had. Mijn imposante tankpolonaise werd in een oogwenk gereduceerd tot rokend schroot. Door de hoge instapdrempel komt de gameplay in de eerste uren traag op gang, maar omdat je continue bezig bent met het bedenken en counteren van tactieken valt dat niet zo op. Gelukkig krijg je gaandeweg steeds meer mogelijkheden tot je beschikking die jouw acties vergemakkelijken.

Voor een bepaalde tijd kan er namelijk een list, een zogenaamde ruse, geactiveerd worden om het strijdtoneel te keren. Zo kun je in één van de vele sectoren op de map een spion inschakelen, die vervolgens alle vijandelijke eenheden identificeert. Op deze manier kun je een hinderlaag vermijden, terwijl je met de Radio Silence-ruse voorkomt dat de vijand jouw eenheden aan ziet komen. Ook afleidingsaanvallen, nepgebouwen en valse communicatie behoren tot de inzetbare ruses en doen elke sessie weer anders verlopen. Als je het gebruik van deze handige trucs eenmaal onder de knie hebt en ze effectief weet te gebruiken, voel je je al snel een ware schaakmeester.

Het gevoel dat je eigenlijk een virtueel bordspel aan het spelen bent komt des te meer naar boven wanneer je uitzoomt. Het middelste zoomniveau is het gebruikelijke aanzicht waarop je jouw leger managet. Hier worden tanks, vliegtuigen en infanterie weergegeven als pokerchips en jouw orders komen als grote pijlen op de map terecht. Op het laagste niveau kun je genieten van een immens overzicht en onthullen de randen van het speelveld waar de game eigenlijk gespeeld wordt; op de strijdtafel in jouw hoofdkwartier. Met een simpele beweging neemt de camera een duikvlucht en waan je je weer in een ware oorlog; machinegeweren ratelen erop los, tanks bulderen door het mooie landschap en artillerie vliegt gillend door het beeld heen. Het verwezenlijkt, zonder enige hapering en met minieme pop up, de droom van elke virtuele strateeg.

Zodra je genoeg medailles op je borst gespeld hebt, kun je altijd proberen om je verworven prestige online te showen om andere spelers af te troeven. Of nog beter; de handen met een vriend ineenslaan en samen de vijand een loer te draaien. Met de vele ruses en een potentiële bondgenoot zijn er natuurlijk ontzettend veel mogelijkheden tot een spannende match. Helaas kwam dat tijdens mijn eerste paar online potjes niet tot uiting; door de debiele acties van mijn medespeler kwam ik er alleen voor te staan en was ik al snel machteloos. Toch is het een kwestie van tijd voordat de aspirant-Rommels online hun slag slaan. Gelukkig hebben solisten naast de ruim twintig missies tellende campagne ook nog de keuze uit talloze Operations waarin je ‘what-if’-scenario’s naspeelt en kun je in de spelmodus Battle jouw vaardigheden beproeven tegen de A.I. Zelfs een strateeg als Napoleon zou daar zijn isolement wel mee doorkomen!

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Eelco Hanou

R.U.S.E. heeft een hoge instapdrempel, een matig verhaal, komt traag op gang en vergt ondanks de heerlijke besturing veel geduld. Maar wanneer je twee stappen vooruit denkt, ontdek je een nieuwe, frisse manier van strategisch oorlogvoeren. Het misleiden van de vijand vormt keer op keer een uitdaging en de vele campagnemissies vormen slechts een deel van het mooie totaalpakket waarvan elke virtuele strateeg vrolijk wordt.

8+

• Ruses
• Dynamische, tactische gameplay
• Vlotte, eenvoudige besturing
• Veel missies en modi

• Vergt veel geduld
• Ongeïnspireerd verhaal