Gastrecensie: Dragon Quest IX: Sentinels of the Starry Skies

Dit is de gastrecensie van Leon_, winnaar van de Memberrecensie van de Maand-verkiezing van juni.

---

Er zijn van die momenten dat je de deur liever niet open doet. Bijvoorbeeld als je in je blootje door de kamer heen danst, terwijl je keihard muziek van Britney Spears op hebt staan en de borstel van je vriendin of vrouw als microfoon gebruikt. Of als je net zit te eten, geen kleingeld in je portemonnee hebt en er een collectant voor Pietje Asfalt met de collectebus aan de voordeur staat te rammelen. Een andere groep mensen die we graag van onze voordeur weren, zijn de Jehova getuigen. Weinigen van ons zitten te wachten op een praatje over Jezus, het licht en een folder waarin de ellende van de wereld gerelateerd wordt aan ons gebrek aan geloof. Als de zaken goed gaan, hebben we dat aan onszelf te danken en als er ellende is, is het de schuld van anderen. Tenminste, dat geloven we maar al te graag. Maar wat nou als er wel engelen bestaan? Misschien bevinden ze zich wel onder ons! Stel dat het rijk der engelen aangevallen is en dat engelen zich zonder hun uiterlijke kenmerken (vleugels en halo) onder ons bevinden. Dat werpt een andere blik op de altijd behulpzame buurvrouw, Greenpeace, en misschien zelfs op de Jehova getuigen...

http://www.nintendodsi.com/img/home/en/feature-dq9.jpg
Dit is grofweg mijn interpretatie van het verhaal dat Dragon Quest IX (kortweg DQIX) met zich meebrengt. Zoals de kenners van de DQ-serie wel weten, het verhaal speelt een ondergeschikte rol in de populaire JRPG serie. En ook in DQIX dient het verhaal eigenlijk alleen om je personage van de ene plek naar de andere te laten hollen en lekker te kunnen vechten. Er is gezorgd voor minimale binding met de karakters in het spel. De binding wordt op een andere manier gecreëerd. In DQIX heb je namelijk de mogelijkheid om het hoofdpersonage helemaal naar je hand te zetten. Het complete uiterlijk en de naam van je karakter is, tot op zekere hoogte, zelf te bepalen. Dit eenmaal gedaan begint de inleiding in het 'verhaal'. Geen voice acting, wel mooie cel-shaded graphics en een achtergrondmuziekje wat een beetje doet denken aan de tijden van de Game Boy. Kort gezegd vat dit het audiovisuele aspect van het spel samen. En net als het verhaal neemt de soundtrack een minder prominente positie bij dit spel in. Voor mij een reden om het geluid te dempen en mij te richten op de gameplay. Zodra ik de besturing over mijn karakter in handen krijg begin ik rond te lopen, dorstig op zoek naar monsters.

Helaas moet ik nog wel even wachten voordat ik mijn eerste gevecht aan kan, want er is meer verhaal en achtergrondinformatie. Het is dus even door de zure appel heen bijten. Het hoofdpersonage, laten we deze voor de grap “Ralph” noemen, is een engel (en geen God) die na jaren van opleiding de verantwoordelijkheid krijgt om het dorpje Angel Falls (hoe treffend) te beschermen. Een aanval op het rijk der engelen zorgt er echter voor dat Ralph zijn halo, vleugels en andere engelachtige vaardigheden verliest. Als doodnormale jongen belandt hij in Angel Falls. Om een lang verhaal kort te houden, Ralph zijn missie is om de weg naar het rijk der engelen terug te vinden. Dit is natuurlijk geen gemakkelijke taak. Geïnstrueerd door het lieftallige elfje Stella krijgt Ralph te horen dat hij door mensen te helpen, God (de enige echte) een plezier kan doen. Zo kan hij met een mooi treinstel, de Starflight Express (weer zo'n treffende naam), de weg naar het rijk der engelen terugvinden. Na deze langdradige en enigszins overbodige introductie doorlopen te hebben, kan het feest beginnen. Het is tijd om op monsters te jagen, ervaringspunten te vergaren en... Ralph mooi aan te kleden.

Niet alleen is de uitrusting van Ralph door mij als speler te bepalen, de uitrusting wordt ook getoond in de game. Zo kan ik Ralph uitrusten met schattige konijnenoortjes, een strakke blauwe jeans en een lange paal. Ralph zal zich vervolgens zo ook door de spelwereld heen begeven. Natuurlijk versterkt elk item bepaalde eigenschappen, en zul je goed moeten kijken naar het effect van een bepaald item. In elk dorp of stadje waar Ralph komt, is een winkeltje waar hij items kan kopen. Sommige items voegen niets toe aan zijn huidige uitrusting, en de truc is dan ook om slim in te kopen. Als Ralph zonder geld zit, is er ook de mogelijkheid om items te brouwen. Dit kan in een grote ketel die vroeger door de grootste alchemisten gebruikt werd. Als Ralph de juiste ingrediënten in de pot gooit, kunnen de mooiste en meest bijzondere items tevoorschijn getoverd worden. Hiervoor zijn echter twee vereisten, ten eerste moet Ralph wel de recepten weten voor zijn bijzondere brouwsels en ten tweede moet hij de ingrediënten in zijn bezit hebben. Recepten vindt Ralph door in oude boeken te snuffelen die bijna in elk huis te vinden zijn. De ingrediënten vindt hij in potten, tonnen en schatkisten, die over de wereld verspreid zijn. Als je personage echt een vent is, dan zorgt hij of zij dat de monsters die bevochten worden ingrediënten laten vallen alsof het kerstmis is.

http://media.insidegamer.nl/screenshots/public/9175/138791.jpg

Mijn Ralph is natuurlijk zo'n held van een vent. “Ga weg... waarom dan?”, zullen velen van jullie je afvragen. Nou, mijn Ralph is een dief. Geen hartendief, maar een echte dief, met linnen handschoenen, een stoere muts en een dolk waarvan de punt met gif besprenkeld is. In het begin van het spel is het hoofdpersonage per definitie een minstreel. Dit is een middeleeuwse zanger die met zijn gitaar en stemgeluid van stad naar stad trekt om daar de mensen te vermaken. DQIX kent zes standaard klassen, waarvan die van minstreel het meest gebalanceerd en dus het minst interessant is. Na het eerste gedeelte van het spel voltooid te hebben, moet Ralph op zoek naar zeven Fryggs. Fryggs zijn een goddelijke fruitsoort. Die zoektocht kan hij niet als middeleeuwse zanger afleggen, en daarom krijgt Ralph de keuze om zijn beroep te veranderen in één van de vijf andere klassen. Elke klasse heeft zijn voor- en nadelen. Zo is de tovenaar goed in magie, de priester heeft helende gaven en blinkt de dief uit in handigheid en hebberigheid. Iets wat perfect van pas komt als je veel items van vijanden af wilt troggelen. Het wisselen van klasse werpt het hoofdpersonage terug naar level één. Het level van je oude klasse blijft behouden, teruggaan werpt het level dus niet terug. Maar hoe stoer mijn Ralph ook is, ik kan het niet over mijn hart verkrijgen hem moederziel alleen door de wereld te zwerven. En dus heb ik een paar vriendjes en vriendinnetjes voor hem gemaakt.

In het begin van het spel is het zeker mogelijk om met het hoofdpersonage alleen, monsters te verslaan en verder te komen in het spel. Maar op een gegeven moment is er geen ontkomen aan, je moet op zoek naar teamleden. Gelukkig is er een herberg waar Ralph teamleden kan rekruteren. Hij kan een teamlid kiezen van een lijst, of hij stelt, geheel in lijn met de rest van het spel, zijn eigen team samen. Persoonlijk kiezen Ralph en ik voor een mix. Ons team bestaat uit twee zelf ontworpen teamleden en twee huurlingen pur sang. Er zijn geen beperkingen aan de team samenstelling. Het team mag uit vier karakters uit dezelfde klassen bestaan, maar een gebalanceerd team heeft natuurlijk ook zo zijn voordelen. Ook kan je er voor kiezen om met een team van twee, drie of vier leden op pad te gaan. Op deze manier kun je dus iets variëren met de moeilijkheidsgraad, maar echt veel meerwaarde heeft dit niet. En het is ook niet nodig. Het spel biedt meer dan genoeg speelplezier in de vorm van side-quests, “achievements” en post-game avonturen. Hierdoor zijn Ralph en zijn teamleden uren zoet. Daarnaast zijn er nog klassen te unlocken wat voor Ralph nieuwe mogelijkheden biedt. En het leukste van dit allemaal is dat het nauwelijks gaat vervelen.

De verveling wordt afgeweerd door een combinatie van snelheid, humor en gradueel, toenemende zelfbeschikking... jawel. De snelheid ligt hoog, omdat monsters makkelijk te verslaan zijn, ook de eindbazen. Dit laatste is misschien een beetje teleurstellend, maar echt epische boss-fights vallen niet te verwachten. De humor zit vooral in de benaming van de monsters, zoals de Cruelcumber, Sacksquatch en Bewarewolf. Daarnaast geven sommige dorpsbewoners (bijna onleesbare) reacties die je hoofdschuddend en glimlachend verder doen spelen. Maar hoe zit het nou met die gradueel, toenemende zelfbeschikking? Hiermee bedoel ik eigenlijk niets anders dan dat de vrijheid in het spel stapsgewijs toeneemt. Van het toevoegen van teamleden, het veranderen van klasse naar het rondvaren op een schip om nieuwe bestemmingen te bereiken. Om de zoveel uur staat er weer een nieuwe feature tot je beschikking. En net als je dat rondrennen zat bent, duikt er weer een feature op die je doet besluiten om nog even door te spelen. Of een van je vrienden die toevallig ook het spel heeft nodigt je uit om er samen op uit te trekken, heeft je hulp nodig, of biedt aan om schatkaarten en andere data uit te wisselen.

http://media.insidegamer.nl/screenshots/public/9175/111269.jpg

Er is één feature die ik bewust nog onbesproken gelaten heb. Als Ralph aan het rondrennen is door de uitgebreide spelwereld wordt hij geregeld aangevallen door één of meerdere monsters. Grof gezegd zijn er drie manieren om in een gevecht te belanden. De meest simpele is als Ralph een monster ziet en zin heeft in ervaringspunten. Ralph loopt tegen het monster aan en het gevecht begint. De tweede manier is als Ralph ergens naar toe moet en de smalle doorgang wordt verspert door een monster. Of hij nou zin heeft of niet, Ralph zal het gevecht aan moeten. En de laatste manier is de meest storende manier. Een monster ziet Ralph en denkt: “Wat een onverdraaglijk uiterlijk heeft die jongen, ik ga hem met de grond gelijk maken”. Het monster rent naar Ralph toe, en waar Ralph zich ook probeert te verstoppen, het monster vindt hem en gaat het gevecht aan. Als Ralph eenmaal een schip heeft, komen daar nog eens de echte random battles bij. Dit kan frustrerend werken, maar door de snelheid van het spel wordt dit effect enigszins gedempt.

De gevechten zelf zijn simpel en weinig interessant. De ontwikkelaars hebben geprobeerd een diepgaand gevechtsysteem op te zetten, maar het volstaat vaak om fysieke aanvallen uit te voeren. Met een priester en tovenaar in het team gebruiken Ralph en ik logischerwijs ook de nodige magie, maar ook hier geen bijzondere aanvallen, behalve de elementen vuur, ijs, aarde en lucht. Dan heeft elke klasse nog zijn eigen coupe de grâce. Alleen hebben de ontwikkelaars niet goed begrepen wat deze term nou eigenlijk betekent. Een coupe de grâce betekent het toebrengen van een genadeslag. In DQIX is hier echter geen sprake van. In plaats daarvan wordt een bepaalde vaardigheid geactiveerd, zo krijgt Ralph de garantie dat hij aan het eind van het gevecht een item van het monster steelt. Dit is een gemiste kans. Door steeds het level van een teamlid te uppen krijg je de mogelijkheid om vaardigheidspunten aan je karakter toe te kennen. Deze blijven ook behouden als je van klasse wisselt en leiden onder andere tot speciale vaardigheden. Zo kan Ralph zijn mes met gif besprenkelen en zijn tegenstander vergiftigen. Deze vaardigheden maken een aanval vaak niet veel krachtiger dan een gewone fysieke aanval, waardoor de speciale vaardigheden ook onder het kopje “gemiste kans” komen te staan.

http://theuniversaltechguy.files.wordpress.com/2010/06/dq1g.jpg

Gelukkig zijn er ook kansen volop benut. Ontwikkelaar Level-5 laat zien dat het goed doorheeft waar de DS op grafisch gebied in staat toe is. Niet alleen zien de monsters speelbare en niet-speelbare karakters er goed uit. De filmpjes en cutscenes zijn van bovengemiddelde kwaliteit. Maar het is bijzonder, en misschien wel uniek op de DS, dat de achtergronden in gevechten dynamisch zijn. Als Ralph een monster aanvalt terwijl het monster vlak voor een vogelverschrikker staat, dan zal deze vogelverschrikker ook terugkomen in het gevechtsscherm. En valt Ralph het monster aan van de andere kant, dan is de vogelverschrikker ook niet in beeld. De achtergrond in het gevecht is dus gelijk aan de achtergrond waar Ralph eerder doorheen liep. Er is geen standaard achtergrond voor gevechten. Dit zijn kleine details die het spel fris houden en maken mijn buiging richting Level-5 nog een stukje dieper. Blijft de vraag waarom Level-5 voor een nogal kerkelijke sfeer gekozen heeft. Het spel opslaan doe gebeurt per definitie bij een geestelijke, en veel dialogen gaan over de Almachtige en waar de mens nu eigenlijk in gelooft: een God of juist een machtsbelust organisme van vlees en bloed. Diep verstopt in het spel zit wel een thema dat enigszins maatschappelijke relevantie heeft, maar het is allemaal vrij oppervlakkig en de gemiddelde gamer leest en speelt hier gewoon doorheen.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Crew

In plaats van een buiging is het beter op zijn plaats om op mijn knieën te gaan zitten en de hogere macht te bedanken voor het naar de aarde sturen van DQIX. Ondanks dat het verhaal van engel Ralph weinig diepgang bevat en er genoeg “standaard JRPG” gameplay elementen aanwezig zijn die deze game niet bijzonder maken. DQIX is een spel dat zeker de tijd mee heeft, nu er weinig geweldige nieuwe games voor de DS uitkomen, lijkt het echt een hemelse gift. DQIX verdient echter niet de titel “Koning van JRPGs”. Het is een bovengemiddelde subtopper die uren, en uren speelplezier biedt, gesteund door goede graphics. De vele mogelijkheden benadrukken dat kwantiteit niet gelijk staat aan kwaliteit. Maar de volgende keer als ik een Jehova getuige aan de deur heb staan, weet ik dé manier om deze persoon uren bezig te houden!

8

• Grafische vormgeving
• Lange speelduur die nauwelijks gaat vervelen
• Uitgebreid gevechtssysteem...
• Humor
• Enorme vrijheid en veel mogelijkheden in het spel
• Multiplayer mogelijkheden

• Verhaal is ondergeschoven kindje
• Matige geluidseffecten en geen voice acting
• dat niet helemaal goed uitgewerkt is