Shank

Mannen die rond de overgang van de jaren tachtig naar de jaren negentig hun pubertijd beleefden worden op hun wenken bediend de laatste tijd. Films als The Expendables en Machete – die rond deze tijd in de bios draaien – bieden een nostalgische knipoog naar de actievolle b-films van weleer, en nu is daar Shank: een game die niet alleen qua stijl en sfeer doet denken aan de tijd van ‘schieten, tieten en helikopters’, maar ook qua gameplay teruggrijpt naar wat actiegames ooit zo leuk maakte.

Shank is een ouderwetse beat ‘em up waarin Shank van links naar rechts door de levels beweegt en op zijn pad zoveel mogelijk vijanden koud maakt. De gespierde rakker beschikt in eerste instantie over een setje pistolen, een kettingzaag en twee messen, maar naarmate je in het spel vordert, verzamel je voortdurend nieuwe wapens. Shank heeft dezelfde traditionele opzet als veel klassieke beat ‘em ups uit het 16-bit tijdperk. Zo vind je aan het eind van de verschillende levels een eindbaas die elk zijn eigen aanpak vereist.

Overigens betekent dat niet dat het spelen van Shank aanvoelt alsof je met een twintig jaar oude game bezig bent. Het spel speelt lekker vlot en de verschillende wapens zijn makkelijk te combineren. Met het grootste gemak duik je op een vijand, om vervolgens een tweede neer te knallen, hem tegen een derde vijand aan te gooien en het geheel afmaakt door je kettingzaag in iemands nek te rossen.

Een bloederig gebeuren inderdaad, iets dat je op het eerste gezicht niet zou verwachten. De game bevat een tekenfilmachtig stijltje dat niet zou misstaan op Cartoon Network, maar de dingen die Shank doet zijn dan weer zo over the top dat je eerder te maken hebt met een tekenfilmversie van Robert Rodriguez’ nieuwste grindhouse-film. Ook de one-liners die Shank met zijn veel te stoere stem uitkraamt grenzen aan het hilarische, maar dat maakt het eigenlijk ook wel weer vet.

Helaas lijkt Shank ook qua spelduur een ode aan de beat ‘em up-klassiekers uit mijn jeugd. Na een kleine drie uur had ik het einde bereikt op de normale speelstand. Ook een leercurve is vrijwel niet aanwezig; vijanden in het eerste level bieden dezelfde tegenstand die ze in het laatste level bieden. Na het spel eenmaal doorgespeeld te hebben is het mogelijk om hem op een hogere moeilijkheidsgraad door te spelen of je kunt aan de gang gaan met de coöperatieve modus. Deze co-op-modus bevat een eigen verhaal en biedt een redelijk nieuwe ervaring door de toevoeging van teammoves en aangepaste eindbaasgevechten waarin teamwork essentieel is. Wat dan wel weer doodzonde is, is dat deze modus alleen lokaal te spelen is en niet via Xbox Live. ‘Vroeger speelde je ook niet online’, zullen ze wel gedacht hebben.