UFC Undisputed 2010

Ruim drie maanden na mijn carrière als MMA-vechter in UFC Undisputed 2010 op de “grote” consoles is nu mijn PlayStation Portable de plek voor een goed robbetje vechten. Frankie, George, Anderson, Maurício, Brock en al de andere sterren van de grootste MMA-organisatie ter wereld zijn allemaal een stukje gekrompen om je ook onderweg te voorzien van de nodige matpartijen. Mijn vorige carrière was een groot succes, dus kom maar op!

UFC Undisputed 2010 heeft wekenlang vastgeroest gezeten in mijn PlayStation 3 en zorgde ervoor dat mijn UFC-verslaving niet meer te stoppen was. De carrièremodus heb ik vele uren gespeeld en met vrienden is de game helemaal een vechtfeest. Wat me meteen opviel toen ik de PSP-versie opstartte is dat er weinig verloren is gegaan en ook deze editie zeer compleet is. Zo zijn de ruim honderd gladiatoren weer aanwezig en zijn vrijwel alle modi bewaard gebleven. Je kunt ook weer met een vriend ravotten in de multiplayermodus die op de PSP gebruik maakt van de draadloze connectie tussen de handhelds.

De besturing is wel onder handen genomen omdat de PSP nu eenmaal wat minder knoppen heeft te bieden dan een PlayStation 3-controller. Hierdoor zijn bepaalde acties niet meer onder één knop te vinden, maar dien je er twee gelijktijdig in te drukken. Dit pakt goed uit en voor ik het wist sloeg ik meer als vanouds van me af. Alle onderdelen van de Mixed Martial Arts-sport zijn uitstekend vertaald naar de PSP. De enige kanttekening hierbij is dat het inzetten (of verdedigen) van een takedown, hetgeen je met de stick doet, niet altijd even makkelijk werkt met het “oude” model van de PSP. De stick is namelijk niet zo snel te bereiken met je duim omdat je verder met de vierpuntsdruktoets speelt. Hierdoor word je onnodig vaak naar de grond gehaald. Op de PSP Go is dit overigens geen probleem omdat die stick veel sneller te bereiken is.

Een andere verandering is het geluid. Het publiek klinkt werkelijk nergens naar en komt totaal niet overtuigend over. Daar komt bij dat de commentatoren Joe Rogan en Mike Goldberg stralen door afwezigheid. Dat is jammer aangezien de beide heren een belangrijk onderdeel zijn van de tv-uitzendingen en bijdragen aan de UFC-sfeer van de shows. Door deze punten is het voor de oortjes bepaald geen verwennerij. Gelukkig is ringspeaker Bruce Buffer wel aanwezig om de vechters van een overtuigende introductie te voorzien.

Nu ik het vechten onder de knie heb en het geluid voor lief is genomen, is het tijd om een evenbeeld te creëren en de Middleweight-ladder te beklimmen. Je hebt uitgebreide mogelijkheden om je vechter samen te stellen en deze naar eigen inzicht te ontwikkelen. Het blijft leuk om zelf grote namen te verslaan en je op te werken naar een plekje in de UFC Hall of Fame, al is het trainen net als bij de consoleversie behoorlijk saai. Je kunt er overigens ook voor kiezen om snel te trainen door de computer de sparringssessie te laten afwerken, maar dan verdien je een stuk minder punten om jezelf te ontwikkelen. Ondanks dat biedt deze modus uren plezier: het werkt ontzettend motiverend om jezelf steeds beter te maken. Je bent helemaal vrij om te bepalen op welke vlakken van deze diepe sport je wilt excelleren. Ben je een kickbokser of wil je sterker worden op de grond? Je kunt zelfs nieuwe technieken leren bij bekende sportscholen.

Naast je carrière is er nog veel meer te doen. Zo kun je gaan vechten voor de titel in de Title-modus om deze vervolgens te verdedigen in de Title Defense-modus. Je kiest een vechter en krijgt constant opponenten die je moet verslaan om een treetje op de ladder te stijgen of om je titel in bezit te mogen houden. Het is wel vreemd dat je bij de Title-modus tussen de gevechten kunt opslaan, terwijl dat bij de Title Defense-modus niet mogelijk is. Dit maakt de laatstgenoemde modus een erg lange bezigheid gezien je twaalf gevechten op rij moet afwerken. Een opvallend gegeven aangezien de consoleversie kampte met precies hetzelfde euvel.

In de Ultimate Fight-modus speel je bekende gevechten uit de historie van de UFC na. Zo moet je bijvoorbeeld Mirco Cro Cop in de eerste ronde neertrappen met Gabriel Gonzaga. Het is leuk dat de verschillende gevechten worden ingeleid met beelden uit het echte gevecht. Toch wist de modus me niet te pakken. Het is namelijk niet leuk om een gevecht zo precies na te spelen. Soms sla je een tegenstander neer terwijl dat pas een ronde later moest of gebruik je een verkeerde aanval om het gevecht te beslissen. Vooral lullig als je in de vierde ronde je tegenstander naar het canvas hebt geholpen terwijl dat pas een ronde later mocht. De missie is dan niet behaald en kun je de rondes, van vijf minuten per stuk, weer opnieuw spelen. Omdat je niet kunt zien hoe fit je tegenstander nog is, is het moeilijk in de schatten wanneer hij definitief ter aarde stort.