Valkyria Chronicles II

Als je voor 75 euro in Japan een speciale editie van een spel koopt, dan word je snel gek verklaard. Je kunt het spel immers niet spelen op je Europese spelcomputer. Maar ja, als je zulke goede herinneringen hebt aan een game zoals ik bij Valkyria Chronicles heb, dan ben je snel geneigd om er iets speciaals voor te kopen. De eerste game is simpelweg een topgame op de PlayStation 3. Helaas verkocht de game niet bijster goed op dat platform en daarom hebben we nu deel twee op de PlayStation Portable. De 75 euro voor de volgende speciale editie ligt alweer klaar.

In Valkyria Chronicles II kruip jij in de huid van Avan, een nietsnut die het leven nauwelijks serieus neemt. Daar komt verandering in als hij een op een dag het nieuws krijgt dat zijn broer tijdens zijn dienst in het leger is overleden. Die broer zou op een zeer speciale missie zijn gestuurd, waar het één en ander mis is gegaan. Waar je zou verwachten dat Avan zijn broer begraaft en een rouwperiode van een paar weken inlast, meldt hij zich aan op de Lanseal-academie om zo in de voetsporen van zijn broer te treden. Helaas voor Avan wordt hij in Class G geplaatst, een klas vol met losers en ongeïnteresseerd gespuis dat hij constant moet motiveren in de verschillende missies die de game biedt.

Centraal in het verhaal staat de burgeroorlog die in Gallia uitbreekt, waarbij het aan de cadetten van de Lanseal-academie is om de plaatselijke bevolking te beschermen. Waar het eerste deel echt draaide om het verhaal waarin racisme, de donkere zijde van de oorlog en vriendschap centraal staat, daar is het verhaal in het tweede deel behoorlijk magertjes. Aan de ene kant probeer je met Class G te laten zien dat je beter bent dan de rest en aan de andere kant word je er zo nu en dan op uitgestuurd om een plaatsje in de buurt te beschermen. Het is allemaal een beetje suf en verre van de grootsheid van het origineel waar jij het lot van de natie in handen had. De ontwikkelaar laat dit tweede deel veel meer draaien om losse missies die je op je gemak in de trein kan spelen en heeft het verhaal naar de achtergrond geplaatst. Een jammerlijke keuze, want in plaats van nationaal held ben je nu de zoveelste anonieme soldaat in een groot leger.

Gelukkig staat de gameplay nog altijd als een huis. Met jouw bataljon van zes eenheden betreed je het slagveld om daar af te rekenen met de aanwezige vijanden. Valkyria Chronicles II is een mix tussen een Third-Person Shooter en een tactische RPG. Per beurt kun je met jouw eenheden kleine stukjes lopen om vervolgens de vijand onder vuur te nemen. Hoe dichter je bij de vijand staat, hoe hoger de kans is dat je hem raakt, maar je geeft tegelijkertijd diezelfde vijand ook een grotere kans om terug te schieten. Daarnaast moet je rekening houden met de objecten in de omgeving. Zo is er te schuilen achter zandzakken en zijn hulptroepen in te roepen door verschillende kampen te veroveren op het slagveld. Bij elke actie moet je nadenken en een kleine fout kan er voor zorgen dat de strijd kantelt en dat maakt de game zeer boeiend.

Dit wordt nog eens versterkt door de vele mogelijkheden om jouw eenheden te verbeteren. Voor elke succesvolle missie scoor je vaardigheidspunten en geld, waarmee je de eenheidclasses verbetert, nieuwe wapens aanschaft of verse missies vrijspeelt. En dan heb je ook nog de mogelijkheid om jouw soldaten te laten doorgroeien naar andere classes, waardoor je gebruik kunt maken van nieuwe tactieken. Door de vele mogelijkheden is de game dan ook ideaal voor discussievoer. Samen met mijn collega Marco heb ik bijvoorbeeld uren geluld over de voordelen van een stormtrooper ten opzichte van de engineer.

De moeilijkheidsgraad is een ander sterk punt. Een ‘gewone’ missie heb je binnen een minuut of tien uitgespeeld, maar daar tegenover staan de soms ogenschijnlijk onmogelijke Story-missies. Zo moet je na een paar uur spelen een tank beschermen tegenover een zeer sterk leger. Ik heb de missie zeven keer geprobeerd en net op het moment dat ik de PlayStation Portable tegen de muur kapot wilde smijten, zag ik de oplossing en bundelde ik al mijn krachten om de overwinning uit het vuur te slepen. Zelden proefde het ‘Mission Complete’-scherm zo zoet!

Verder is het lekker om op de zoveel tijd een potje met of tegen een maat op te starten in de ad-hoc multiplayermodus. De Versus-variant is redelijk hetzelfde als een gewone missie, behalve dat je jouw tegenstander vrolijk kan uitlachen als je hem verslaat. Hierom alleen al het spelen waard natuurlijk, maar de multiplayermodus is nog veel interessanter als je hem coöperatief gaat spelen. Met zijn vieren ga je aan de slag, waarbij je goed moet samenwerken om de vijand te verslaan. Het levert prachtige gameplaymomenten op en na afloop word je ook nog eens beloond met vaardigheidspunten om je leger te verbeteren.