Dead Rising 2

Uit de half weggerotte handen blijven van een duizendtal rondwaggelende zombies en ze met alle mogelijke omgevingsobjecten en wapens te lijf gaan: het concept van Dead Rising 2 is vier jaar na de release van het eerste deel onveranderd gebleven. Een enorme elandkop, een kanopeddel waaraan een paar ronkende kettingzagen zijn gemonteerd of een emmer met drilboren erin: het is maar een fractie van de absurde wapens die je gebruikt in de strijd tegen de oneindige stroom levende doden. Hilariteit ten top.

Dead Rising 2 speelt zich vijf jaar na het overlevingsavontuur van journalist Frank West in het met zombies overspoelde winkelcentrum van Willamette af. De zombie-invasie beperkt zich niet langer tot dat kleine Amerikaanse stadje, maar heeft zich inmiddels over het hele land verspreid. In de luxe gokstad Fortune City (Opgebouwd na de vernietiging van Las Vegas) hebben ze de onheilspellende situatie aanvankelijk min of meer onder controle en wordt de meute bloeddorstige zombies zowaar gebruikt als slachtvee in het spektakelprogramma Terror is Reality. Het is tijdens de opnames van deze bedenkelijke televisieshow dat we kennismaken met deelnemer en voormalig motorcrosskampioen Chuck Greene. Hij heeft de winstpremies hard nodig om zijn geïnfecteerde dochter van haar dagelijkse dosis antiserum te kunnen voorzien, een medicijn dat de infectie afremt en ze dus niet in een zombie verandert.

Volledig binnen de lijn der verwachtingen gaat het tijdens één van de shows faliekant fout. De zombies breken uit en binnen de kortste keren verandert Fortune City in een nieuwe zombiehel. In navolging van zijn voorganger moet je wederom drie dagen zien te overleven tussen de steeds groter wordende zombiepopulatie. Dan pas staat de reddingsoperatie gepland en tot die tijd moet je dus je eigen boontjes doppen. Op de koop toe wordt Chuck ervan verdacht dat hij de zombie-uitbraak opzettelijk heeft veroorzaakt en het is aan de speler om in 72 versnelde in-game uren het tegendeel te bewijzen.

Het even geliefde als verguisde tijdsysteem uit het origineel is dus opnieuw van de partij en zadelt gamers bij iedere zij- en hoofdmissie op met een strakke deadline. Tijdens je eerste playthrough is het onmogelijk om iedere opdracht te volbrengen en moeten er wederom belangrijke keuzes gemaakt worden. Beperk je jezelf tot de hoofdmissies die het verhaal verder stuwen en gebruik je de resterende tijd om overlevenden op te sporen? Of mep je tussendoor liever een heleboel interieurstukken kapot op lelijke zombietronies? Het kan allemaal en naargelang de gemaakte keuzes krijg je een compleet ander verhaal en einde voorgeschoteld. Het loont dus om het avontuur van Dead Rising 2 meermaals te doorlopen.

Bovendien is het verrotte savesysteem uit het eerste deel gedeeltelijk opgelost. Je beschikt nu over drie slots en meer manieren om je voortgang op te slaan en dat zorgt aanzienlijk voor minder frustrerende momenten. Toch zul je nog regelmatig flinke stukken opnieuw moeten spelen. Vaak door je eigen onoplettendheid (bijvoorbeeld door niet tijdig te saven en daarna een missie te accepteren waarvoor je simpelweg nog niet sterk genoeg bent), maar heel af en toe had ik dat ook te danken aan de gebrekkige intelligentie van de overlevenden. Hoewel ze ditmaal weldegelijk lijken te beschikken over een gevulde hersenpan en flink van zich afbijten, werd ik toch regelmatig doodgeschoten door zo’n idioot. Dead Rising 2 bevat trouwens nog meer irritante minpuntjes: de geschreven tekstdialogen zijn echt niet meer van deze tijd en dat geldt in principe ook voor de veelvuldig opduikende laadtijden.

Gelukkig staan deze kleine gebreken het spelplezier zelden tot nooit in de weg. Het blijft gewoon te leuk en heerlijk sadistisch om al die zombies in grote getale af te slachten. Het aantal moordmogelijkheden en het bijbehorende bloedvergieten is sowieso immens toegenomen. Fortune City is bezaaid met de meest uiteenlopende voorwerpen en de grootste vernieuwing vinden we terug in de optie om ze met elkaar te combineren. In totaal kun je maar liefst vijftig unieke wapens in elkaar knutselen door allerhande prullaria aan elkaar te tapen. Het levert in ieder geval een aantal mooie en onvergetelijke combo’s op. Een rolstoel en een machinegeweer vormen samen bijvoorbeeld een dodelijk karretje, maar combineer hetzelfde machinegeweer met een enorme teddybeer en je hebt zowaar een turret. Het is alleen jammer dat het spel niet echt toestaat om je eigen creativiteit de vrije loop te laten. Eindeloos experimenteren met alle beschikbare voorwerpen en ductape zit er momenteel niet in.

Je verdient beduidend meer Prestige Points door zombies met deze inventieve wapens om te brengen. Overlevenden uit hun benarde situatie bevrijden en naar een veilige plaats loodsen en het verslaan van de krankzinnige psychopaten die je her en der in het winkelcentrum aantreft (ze zijn bovendien goed voor de meest memorabele confrontaties en scenario’s uit de game), zijn de andere twee voornaamste manieren om veel ervaringspunten binnen te slepen en snel in level te stijgen (maximum tot level 50). Chuck wordt voortdurend sterker, krijgt daarbij een grotere levensbalk en leert steeds nieuwe wapencombo‘s. Kortom: het spel wordt er na verloop van tijd alleen maar beter en vooral leuker op.

De opvallendste vernieuwingen vinden we terug in de aanwezigheid van online coöperatieve en competitieve spelmodi. Laatstgenoemde heb ik met mijn vroege recensiecode niet optimaal kunnen testen, maar beperkt zich tot een aantal minispelletjes voor maximaal vier spelers die allemaal uit de eerder genoemde excentrieke televisieshow Terror is Reality zijn geplukt. Ik durf er mijn salaris op te verwedden dat hier niemand op zit te wachten. De online coöperatieve modus is een compleet ander verhaal. Met z’n tweeën een spoor achterlaten van liters bloed en afgehakte ledematen? Dat klinkt sowieso als een reutelende zombie in de oren!