Ninety-Nine Nights II

Voor de enkele ziel die tijdens de E3 van dit jaar onder een steen heeft gelegen: voordat je deze recensie leest moet je even het volgende filmpje bekijken. Ja, zijn we er weer? Welnu, na het zien van de presentatie van de nu al legendarische Tak Fuji, kun je je wel voorstellen dat ondergetekende met smart de dagen heeft afgeteld tot een kopietje van Ninety-Nine Nights II zou binnenkomen. Vorige week was dat moment eindelijk daar en sindsdien ben ik klokje rond de strijd aangegaan met niet minder dan ONE MIRRION TWOOPS!

Nouja, dat hele gebeuren met die miljoen eenheden valt al snel door de mand. N3II is een echte hack ’n slasher of nee – neemt u mij niet kwalijk – een EXTREEEEEME hack ’n slasher die in het straatje van de Dynasty Warriors-serie ligt. Dit betekent dus dat je met jouw personage door relatief lege omgevingen loopt en duizenden vijanden aan gort snijdt. Nu had ik de ijdele hoop dat de ONE MIRRION TWOOPS waar Tak Fuji het over heeft tegelijk op mijn beeldscherm getoverd zouden worden, maar waar Tak het helaas waarschijnlijk over heeft, is dat dit de hoeveelheid vijanden is die je in de totale game verslaat, want het aantal eenheden op het scherm loopt niet hoger op dan zo’n tachtig tegelijkertijd.

Dat is alsnog geen slechte prestatie, al ziet het spel er daardoor grafisch wel wat minder uit. De omgevingen ogen wat kaal en doordat de game zich grotendeels afspeelt in een ‘verdorven land, gehuld in de duisternis’ doen een hoop levels wat flets en saai aan. De tussenfilmpjes zien er (hoewel typisch Japans en dus tergend langdradig) wel prima uit en de vijf speelbare personages zijn stuk voor stuk tof vormgegeven. Vooral de dames zijn… Wooooooow….

De vijf verschillende personages doorlopen het verhaal elk op hun eigen manier en sommige levels speel je dan ook meerdere keren, elke keer met iemand anders. Dit had leuke taferelen kunnen opleveren, maar het komt er helaas op neer dat het niet meer inhoudt dan hetzelfde level opnieuw doorlopen maar dan via een net iets andere route. Een andere gemiste kans is het feit dat de verschillende personages weinig variëren qua vechtstijl. Tuurlijk, ze vechten allen met verschillende wapens en de aanvallen zien er anders uit, maar uiteindelijk maak je bij iedereen gebruik van dezelfde combo’s.

Don’t just press x,x,y,y or... you’ll be sucked!, vertelt Tak ons in de presentatie maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik weinig ‘zuigkracht’ ervoer bij het rammen op die knoppen. Bovendien zijn er maar drie verschillende combo’s uit te voeren, een aantal dat in het eerste Ninety-Nine Nights veel hoger lag. Gelukkig zijn er wel een hoop speciale magische aanvallen die je helpen bij het verslaan van de hordes vijanden die je pad kruisen. Deze wijs je tussen de levels door toe aan de verschillende knoppen, en hier is er ook de mogelijkheid om van personage te wisselen, ervaringspunten te verdelen en je aanvallen op te waarderen.