Enslaved: Odyssey to the West

Als loonslaaf van het immer machtige imperium van Insidegamer moest ik mij wagen aan het potentieel verslavende Enslaved. Maar zonder verdere flauwe woordgrappen kan ik nu oprecht beweren dat Enslaved verslavend goed is... op momenten. Enslaved is een vreemde game die tegelijkertijd laat zien ontzettend goed in elkaar te zitten, maar ook dat er soms te weinig aandacht aan de afwerking is besteed. Desondanks is Enslaved zeker een aanrader.

Wat verwacht je van de tweede game van ontwikkelaar Ninja Theory? Als je Heavenly Sword gespeeld hebt zou dat moeten zijn: ambitie, mooie graphics, sterk acteerwerk, een relatief sterk verhaal, kleine slordigheden dankzij onervarenheid en een korte speelduur. Enslaved bezit bijna al deze eigenschappen, maar kent gelukkig een langere speelduur en een sterker verhaal. Als je het zo bekijkt is Enslaved per definitie dus al beter dan Heavenly Sword. Oké, de gevechten in Heavenly Sword voelden misschien net even wat soepeler aan, maar het verschil is klein. Toch is ook Enslaved niet perfect. Heel tof misschien, maar niet perfect.

Voor wie de laatste tijd in een grot in Afghanistan zat of z’n dagen doorgebracht heeft in een ondergronds naaiatelier met zo’n dertig twaalfjarigen: Enslaved draait om de relatie tussen de mysterieuze spierbonk Monkey en de lieftallige Trip. In de verre toekomst zijn beiden gevangengenomen door slavenhandelaren en na een heftige gezamenlijke ontsnapping dwingt Trip onze gorilla om haar terug naar huis te helpen komen. Terwijl hij buiten westen is na een flinke valpartij heeft zij hem namelijk een hoofdband omgedaan die hem dwingt al haar bevelen op te volgen. Of ze het nu uit oprechte angst heeft gedaan of het een slechte versierpoging van d’r is, Monkey is er niet bepaald blij mee, maar stemt in om haar te helpen.

Wat volgt is een avontuur dat gedragen wordt door tof klauterwerk en gevechten, leuke ideeën, maar bovenal door sterke personages. In Trip zie je misschien een beetje inspiratie uit Heavenly Sword terug en op wel meer plekken zie je wat herkenbaars, maar dat maakt haar er niet minder tof op. Monkey daarentegen is een volledig nieuw personage, zowel in uiterlijk als karakter. De balans tussen jou als sterke, behendige kleerkast en de intelligente maar kwetsbare en naïeve Trip is nagenoeg perfect. Wanneer je Trip toeschreeuwt dat ze moet schuilen terwijl jij weer een zootje mechs op spectaculaire wijze tot schroot slaat of je Trip moet helpen om ergens te komen omdat ze zelf te zwak is, dan klopt het plaatje precies. Voeg daar de sterke acteerprestaties bij en je voelt direct een band met de twee personages.

Op momenten is dat ook wel nodig, want waar het verhaal het (de eerste zes tot zeven uur) niet laat afweten, doen de controls en de camera dat op momenten wel. Zo zul je merken tijdens het klauteren met Monkey dat een sprong soms precies de juiste hoek nodig heeft om uitgevoerd te kunnen worden. Dit kan in sommige situaties, zoals wanneer je haast hebt omdat jij of iemand anders het loodje kan leggen of wanneer je midden in een mijnenveld staat, tot flink wat frustratie leiden. Ga je daarnaast op jacht naar de vele gloeiende bolletjes die je kunt verzamelen, dan moet je extra veel klauteren en krijg je hier dus ook extra vaak mee te maken. Daarnaast willen ze ook nog wel eens spelen met de camerahoek, waardoor je plots midden in een serie sprongen opeens de andere kant op springt omdat de camera gedraaid is.

Eerlijk is eerlijk, het is ook een kwestie van gewenning. Als je eenmaal de besturing volledig in je vingers hebt zitten dan vind je ook wel de precisie die je nodig hebt. Weet je vervolgens zonder misstappen, sprongen of rare prutspartijen rond te springen, klauteren en slingeren, dan kom je in een heerlijk ritme van de ene acrobatische sprong na de andere. Hierdoor geniet je, ondanks de soms onhandige onnauwkeurigheden van de besturing, toch enorm van het verkennen van iedere vierkante centimeter van een ruimte om zo weer een flinke portie bolletjes bij elkaar te graaien. Ondanks het rood onder de ogen en het bleke voorkomen hebben deze bolletjes niets met drugs te maken trouwens, het zijn punten die je kunt besteden aan het verbeteren van je wapens en andere uitrusting.

Zo kun je punten steken in het vergroten van je levensbalk, het verbeteren van je schild, het versterken van je wapens en het leren van nieuwe aanvallen. Naast dit soort uitrusting beschikken zowel Monkey als Trip over nog wat toffe hulpmiddelen. Natuurlijk, het is de toekomst, zo’n tweehonderd jaar na dat onze wereld in verval geraakt is, maar juist omdat alles zo versleten en vergaan is hebben ze meer weg van ingenieuze uitvindingen en schatten dan van alledaagse gemakken. Zo heeft Monkey z’n staf, waarmee hij niet alleen kan slaan als de beste, maar ook kan vuren met zijn staf en zit er een ‘cloud’ in zijn arsenaal waarmee hij boven water kan zweven. Trip heeft dan weer een zakcomputer waarmee ze deuren hackt en voor afleidingsmanoeuvres zorgt zodat jij veilig van het ene stuk dekking naar het andere kunt rennen wanneer de kogels je om de oren vliegen.

Wat dat betreft zitten er een boel toffe hulpmiddelen in de game, die allemaal goed uitgewerkt zijn. Het is alleen jammer dat je het gros van die kleine extraatjes maar één of twee keer hoeft te gebruiken, om vervolgens de rest van de game al rammend en knallend door te komen. Het lijkt alsof er eerst een basis is neergelegd voor een simpelere game en er toen toffe extra’s aan toegevoegd zijn. Het gevolg is dat, hoewel de omgevingen wel veranderen, je vaak kleine herhalingen ziet in wat je moet doen om er doorheen te komen. Hetzelfde geldt voor de gevechten, die ondanks de spectaculaire moves wel een beetje in herhaling vallen met veelal dezelfde vijanden en bewegingen. Natuurlijk kun je hierbij nog je aantal aanvallen uitbreiden en voelt het allemaal heerlijk aan, maar het blijft een feit dat je vaak de basishandelingen blijft herhalen. Ik kon mij er niet aan storen, maar je ziet gewoon een stukje potentie verloren gaan, hoewel je dat voornamelijk pas merkt nadat je al over de helft van de game bent.

Kom je tegen het einde aan dan gaat er echter iets faliekant mis. Waar de kleine misstappen hier en daar nog met gemak vergeten konden worden dankzij de sterke personages en hun meeslepende verhaal valt plots de grote draagkracht weg. Zonder iets weg te geven van het verhaal kan ik je wel zeggen dat je een aantal verschillende, behoorlijk grote locaties zult doorkruisen in je “Odyssey to the West”. De afstanden hiertussen zijn groot en de game brengt dit ook geloofwaardig met behulp van tussenfilmpjes. Eenmaal bij het einde worden er plots tijdsprongen gemaakt zonder dat je snapt hoeveel tijd er nu tussen zat, hoe groot de afstanden waren en hoe het überhaupt mogelijk is dat je al zover gekomen bent. Kortom, het einde is ontzettend gehaast en daardoor ook niet bijster origineel of logisch. Hoewel een deel van de vragen beantwoordt wordt, blijft er teveel hangen in wazigheid en een haastige afsluiter. Zou het kunnen dat ze dit proberen te repareren met DLC? Ze mogen hun best doen, maar knappe jongen die dit nog recht weet te breien.