Castlevania: Lords of Shadow

Is Lords of Shadow nog wel Castlevania? Die vraag heb ik de laatste tijd meermaals voorbij zien komen. Daar hoort een stap aan vooraf te gaan, maar die wordt door veel mensen overgeslagen. Voordat je jezelf de vraag kunt stellen of Lords of Shadow nog wel Castlevania is, moet je jezelf de vraag stellen: wat is Castlevania? Is het de gameserie die we kennen sinds Symphony of the Night; een serie waarin je de wederopstanding van Dracula dwarsboomt door zijn kasteel te verkennen, upgrades te verzamelen en hem en zijn handlangers te verslaan? Of is het de gameserie die al in het 8- en 16-bit tijdperk liet zien hoe een actieplatformer goed tot zijn recht komt? Lords of Shadow is een beetje van beide en is behalve Castlevania eigenlijk nog veel meer.

Want Castlevania: Lords of Shadow vermengt elementen uit talloze games, films, boeken tot een meesterlijke mix. Neem nu de manier waarop je van level naar level geloodst wordt. Alsof je Frodo Baggins over de wereldkaart van Midden-aarde volgt op weg naar Mordor, zo volg je hoofdpersoon Gabriel Belmont van hoogtepunt naar hoogtepunt in zijn strijd tegen de Lords of Shadow. Neem de manier waarop je van platform naar platform springt. Waar nodig licht een omgevingselement op, zoals in Uncharted 2: Among Thieves, maar nergens neemt de game je teveel aan het handje waardoor de route die je volgt altijd blijft verrassen. En neem de manier van vechten. Actievolle knokpartijen vol bloedvergieten en bottenbrekerij, maar met een hele eigen draai om niet teveel van God of War III weg te hebben. Mercury Steam heeft de afgelopen jaren duidelijk om zich heen gekeken, maar weet leentjebuur te spelen zonder overduidelijk te jatten. Bovendien is het eigenlijk omgekeerd: Castlevania begon jaren geleden al met de elementen die bovengenoemde games later hebben verfijnd.

Het gevolg van deze zorgvuldige vermenging van elementen is dat Lords of Shadow te allen tijde zijn eigen gezicht blijft behouden. Dat begint al vanaf minuut één, wanneer je toegesproken wordt door de krachtige vertelstem van Patrick Stewart. These are dark times… krijg je te horen en je voelt de spanning direct. De wereldorde is verstoord, de verbinding tussen hemel en aarde is verloren gegaan en de Lords of Shadow zorgen ervoor dat angst regeert en dokter Dood overuren draait. The Brotherhood of Light probeert deze duistere heersers te stoppen en ziet in Gabriel de uitverkorene om dit doel te bereiken.

Maar Gabriel heeft veer minder nobele motieven. Zijn geliefde Marie is vermoord en er gaan geruchten dat het mysterieuze God Mask de doden terug naar het land der levenden kan brengen. Dat hij door de Lords of Shadow te verslaan en passant de wereld redt is mooi meegenomen, maar van ondergeschikt belang voor onze feilbare held. Hij hakt en steekt, rouwt en wreekt. Gaandeweg Gabriels kruistocht raakt de verteller steeds meer van hem vervreemd en jij daarmee ook. De moordpartijen en aangerichte bloedbaden hebben duidelijk hun effect op zowel de (anti?)held als de speler. Eén ding blijft overduidelijk: Gabriel moet en zal dat felbegeerde God Mask in handen krijgen.

De verhaalvertelling is groots, wat met name door de geweldige muziek aangejaagd wordt. Die is onheilspellend wanneer onheil dreigt, bombastisch tijdens spannende gevechten en melancholisch als de camera over de bergtoppen zweeft en Gabriel verandert in een weerloos wezen in een weerwolflandschap. En, niet onbelangrijk, afwezig wanneer de situatie om stilte vraagt. Dankzij de sfeervolle muzikale begeleiding neem je voor lief dat de gezichten er niet altijd even gedetailleerd uitzien, dat de (vaste) camerastandpunten soms wat ongelukkig gekozen zijn en dat de bewegingsanimaties van Gabriel soms niet helemaal vlekkeloos zijn. Het zijn kleine grofheden die geen van alle op enig moment afbreuk doen aan de epische kruistocht.

Gewapend met het beroemde Combat Cross, dat hij via The Brotherhood of Light gekregen heeft, gaat Gabriel op zoek naar de Lords of Shadow. De reis leidt hem door verraderlijke gebieden waar hordes vijandelijke monsters overwonnen moeten worden. Dankzij het ijzersterke vechtsysteem komt het beste in de game(r) naar boven tijdens de talloze gevechten. Het systeem is diepgaand en toegankelijk tegelijk en legt de nadruk op tactisch te werk gaan. Het is belangrijk om het Combat Cross te gebruiken om aan te vallen én te verdedigen, want met alleen blind knoppen rammen bereik je maar één ding: een vroegtijdige dood. Je kunt aanvallen met een koprol ontwijken, maar minstens zo belangrijk is het om op het juiste moment te blokkeren. Met goed blokkeren bouw je focus op, genoeg focus levert orbs op die je kunt gebruiken voor magie, en magie is de sleutel tot succes in de gevechten. Klinkt moeilijk? In de praktijk blijkt het eenvoudig toe te passen, al blijf je tot het einde toe bijleren hoe je beter kunt blokkeren en counteren.

Tussen de gevechten door wandel en ren je door gevarieerde, sfeervolle omgevingen die vol zitten met gapende gaten om overheen te slingeren, metershoge muren om op te klimmen en stroeve schakelaars die je kunt omzetten met behulp van het Combat Cross. Dankzij het multifunctionele metalen kruis kan Gabriel meer dan alleen van richeltje naar randje springen en dat maakt het platformen bijzonder interessant. Het is daardoor ook niet hinderlijk dat je in de levels behoorlijk aan het handje genomen wordt, doordat de game je beperkt in waar je wel en niet kunt gaan en staan. Omdat de plekken die je wel kunt bezoeken zo boeiend zijn, maakt het niet uit dat onzichtbare muren je beletten om bepaalde plaatsen te verkennen. Bovendien moet je altijd blijven opletten om niet subtiel verborgen plekjes voorbij te springen en upgrades mis te lopen. Er valt namelijk genoeg te verzamelen om Gabriel een tandje sterker te maken. Of het nu upgrades zijn voor je levens- en magiebalken, nieuwe vaardigheden of extra aanvalsmogelijkheden, er zijn genoeg spelden te zoeken in de lineaire hooiberg.

Zo nu en dan wordt de mix van actie en platformen ingewisseld voor een omgevingspuzzel. In de eerste hoofdstukken van het avontuur zijn deze puzzels redelijk simpel, maar later krijg je puzzels voorgeschoteld die een heel level in beslag nemen. Vooral in de latere levels zitten een aantal puzzels die niet zozeer moeilijk zijn, maar waarvan de oplossing zich niet in één oogopslag laat raden. Deze sterke puzzels combineren actie en denkwerk op een leuke manier en zijn daardoor een lekkere afwisseling op het vechten en platformen, zonder zoveel tijd in beslag te nemen dat ze gaan vervelen.

Eigenlijk is dat nog het meest bewonderenswaardig van Lords of Shadow: de game weet het voor elkaar te krijgen om gedurende het ongeveer twintig uur durende avontuur geen moment te vervelen. Dat komt vooral door de vele tempowisselingen. Het ene moment wordt een climax rustig opgebouwd en is er ruimte voor puzzels en platformen, doordat je in een hoofdstuk eerst vier, vijf of meer levels doorloopt voordat je bij een echte eindbaas komt. De hoofdstukken erna kunnen dan zomaar slechts twee levels bevatten waarin climax op climax gestapeld wordt. Vooral de eindbaasgevechten zijn fantastische, meeslepende tweestrijden. Van weerwolfkoningen tot verschrikkelijke vogels en van toverkollen tot heuse titanen; Gabriel nagelt ze allemaal aan het kruis.