Medal of Honor

Recensie | -

Het opnieuw oppakken of starten van iets kost altijd even tijd voordat alles weer op volle toeren draait. Of het nu je computer is die eerst alles moet laden voordat je er fatsoenlijk mee aan de slag kunt of een ooit zo goedlopende tenniscarrière die door vrouw en kinderen in het slop geraakt is: alles neemt tijd in beslag voordat het weer op (dat hoogstaande) niveau is. Medal of Honor is eigenlijk in hetzelfde schuitje verzeild geraakt. De serie is jarenlang afwezig geweest en heeft geen basis meer waar het op kan bouwen. EA heeft besloten de reeks een totale herstart te geven door het nieuwste deel in de moderne tijd af te laten spelen. Om te laten zien dat ze de frisse start menen, heet de game dan ook niet meer of minder dan Medal of Honor.

Het verhaal neemt ons mee naar Afghanistan, waar het Amerikaanse leger in een felle strijd met de Taliban terecht is gekomen. De vijand kent de omgeving stukken beter dan de Amerikanen, en om het aantal slachtoffers zo laag mogelijk te houden worden zogenaamde Tier 1-operators ingezet. Dit zijn de meest geheime en allerbeste personen waar het leger over beschikt en worden enkel ingezet in de meeste extreme gevallen om in vijandelijk gebied te opereren. Deuce is één van deze Tier 1-operators en is ook het belangrijkste personage waar de speler de controle over krijgt. Deuce probeert samen met de rest van zijn team opdrachten te voltooien die andere eenheden binnen het leger nooit voor elkaar krijgen.

Deze opdrachten vereisen, niet geheel verrassend voor het meest geheime team dat er bestaat, een hoop sluipwerk en geruisloos uitschakelen van vijanden. Je bent in de praktijk vooral bezig om met je gehele team de tegenstanders tegelijk neer te schieten om zo schermutselingen te voorkomen. Dit is een verademing op de gebruikelijke hectische adrenalineschietspellen binnen het genre (lees: elke ander spel binnen het genre), want ondanks dat de singleplayer geen aaneenschakeling is van keiharde actie, blijft het zeer vermakelijk om te opereren op basis van sluipwerk, in plaats van het vele schietwerk.

Uiteraard zitten er ook stukken in waar het schieten juist wel de boventoon voert. Naast Deuce krijg je namelijk ook de rol van Rabbit, een lid van de US Rangers. Dit team heeft als doel om de vijandelijke troepen terug te dringen, om zo gebieden Talibanvrij te maken. In het eerste optreden van Rabbit is al meteen duidelijk dat de stukken die je met hem speelt als dag en nacht verschillen met de missies van Deuce. Met Rabbit speel je het moment dat de US Rangers door transporthelikopters gedropt worden. Vervolgens komt het typisch schuil- en schietwerk weer aan bod. Telkens kom je in een gebied Talibanstrijders tegen die in de bergen of in dorpjes zitten en mag je pas doorstomen als ze allemaal uitgeschakeld zijn. Dit is het typische concept dat al jarenlang op dezelfde wijze wordt gebruikt en ook in Medal of Honor is dit niet anders. Enerzijds is dit jammer omdat de game qua daadwerkelijke gameplay zich niet weet te onderscheiden tijdens deze missies. Aan de andere kant: het blijft wel altijd boeiend.

De variatie in speelstijlen wordt nog eens vergroot door uiteenlopende missies waarin je onder meer in een Apache vliegt en een fantastisch sluipschutterslevel. Variatie is duidelijk troef in Medal of Honor en dat wordt op een succesvolle wijze uitgevoerd. Je hebt nooit het gevoel dat je de game neer wilt leggen, omdat er telkens wel iets anders in het verschiet ligt. Of dat nou het rijden op een quad is of het opblazen van gehele gebouwen, steeds weer biedt het interessante afwisselingen waardoor je net weer eventjes verder wilt . Het enige echte kritiekpunt: de singleplayer is al na zo’n zes uurtjes voorbij en streeft in dat opzicht Modern Warfare 2 niet voorbij.

Medal of Honor is dan wel zeer geslaagd in het vasthouden van de aandacht, maar doet verder echt totaal niks nieuws. Op sommige vlakken laat het zelfs zien dat de game bepaalde trekjes van het shootergenre wat al te graag blijft aanhouden. Zo is de game zo lineair als een eenrichtingsweg en zijn veel situaties enorm gescript. Zo kom je op een gegeven moment in een kapotgeschoten dorp, waar iedereen dood lijkt te zijn. Aangezien er overal brokstenen liggen kun je er maar op één plek langs, en precies daar komt er vanachter een muurtje een Talibanstrijder zetten en slaat jou met zijn wapen in je gezicht. Het is niet mogelijk om dit te ontwijken, aangezien je op dat soort momenten direct de controle verliest en alles vanzelf gebeurt. Dit soort momenten komen net iets te vaak voor, waardoor je er op een gegeven moment wel genoeg van krijgt.

Grafisch gezien laat Medal of Honor je meer op twee gedachten hinken. Op het eerste oog ziet alles er bovengemiddeld goed uit, maar na een tijdje spelen valt het hier en daar toch door de mand. Zo is duidelijk te zien dat er een soort cirkel om de speler is met een radius van, pak ‘m beet, vijftig meter waarin de gedetailleerdheid van voorwerpen duidelijk vooruitgaat. Ook loopt er dikwijls een merkwaardige schaduwlijn langs deze cirkel. Het meest afzichtelijke zijn waarschijnlijk de lichteffecten en explosies, die er uitzien alsof ze ontworpen zijn voor de vorige generatie consoles.

Het gevoel dat de wapens je geven is gelukkig volledig onomstreden. Elk wapen kent zijn eigen terugslag, herlaadtijd, schietfrequentie en stugheid. Daarnaast lijkt dit - tot zover er uit werkelijke ervaring te spreken is - bij elk wapen ook echt te kloppen. Het herladen van een wapen met een groot magazijn kost nu eenmaal wat meer tijd dan het opnieuw gereedmaken van een pistool en een lomp wapen met een enorme schietkracht zorgt er inderdaad voor dat je wapen door de kracht omhoogslaat. Stuk voor stuk voelt het natuurlijk aan en dat maakt van het schieten een waar genot.

Aanvankelijk zat dit in de online multiplayer helemaal niet zo goed in elkaar als in de verhalende modus, maar daar is na een heleboel feedback vanuit de community gelukkig een hoop verandering in gekomen. Wapens werken in de multiplayer nu net zo perfect als in campagnemodus. Om de multiplayer van Medal of Honor hier in één alinea te behandelen zou niet rechtvaardig zijn, lees daarvoor hier het uitgebreid de ervaring die ik eerder opdeed met de multiplayer. In ieder geval maakt de goede en verslavende multiplayer een hoop goed van de korte speelduur van het singleplayeravontuur.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Met Medal of Honor is EA erin geslaagd de serie nieuw leven in te blazen. De singleplayer is erg vermakelijk en met lekker veel variatie. Enig kritiekpuntje is de erg korte speelduur. Wapens voelen zeer authentiek aan en alles van herlaadtijd tot terugslag lijkt te kloppen. Minder sterk is de mate waarin de singleplayer gescript en lineair is. Sommige dingen gebeuren gewoon elke keer op dezelfde plek en dat draagt niet bij aan het realisme. Gelukkig heb je daar in de multiplayer totaal geen last van en is die modus ook nog eens enorm geslaagd. Om een lang verhaal kort te maken: ze zijn het ontwikkelen van een goed schietspel bij EA zeker niet verleerd, maar er liggen zeker kansen om nog vooruitgang te boeken.

8+
  • Zeer vermakelijke en gevarieerde singleplayer…
  • Wapens voelen erg realistisch aan
  • Multiplayer is verslavend en sterk
  • maar is het verhaal al na zes uur weer afgelopen
  • Laat grafisch hier en daar steken vallen
  • Erg lineair en gescript

Plaats een reactie


X
Lees meer over Medal of Honor: