Comic Jumper

Eén van de medewerkers van Twisted Pixel bedacht op de middelbare school een eigen stripfiguur: Captain Smiley. Gedurende zijn gehele jeugd vervulde deze superheld een prominente rol op menig examenblaadje, werkboek Engels en tafelblad. Uiteindelijk, jaren na dato, zou dit puberale hersenspinsel ten grondslag liggen aan een nieuwe game op de Xbox Live Arcade.

Maar laten we bij het begin beginnen. Comic Jumper draait om Captain Smiley, een uitgerangeerd stripfiguur dat door slechte oplages uit zijn eigen stripboekenserie wordt geknikkerd. Gelukkig hebben de mannen van Twisted Pixel (juist, de ontwikkelaar speelt een rol in de eigen game) nog wél vertrouwen in de geelgebekte superheld en ze hebben speciaal voor hem een gloednieuwe basis gebouwd. Voordat Smiley echter zijn eigen comic weer terug kan krijgen moet er geld verdiend worden en daarom moet hij gastoptredens doen in enkele andere stripseries.

Dit levert hilarische scènes op met een hoop pop culture references. De eerste halte voor Captain Smiley is een fantasy-comic over de held Nanoc (ja lees dat maar eens andersom) waarin Smiley het opneemt tegen inboorlingen in golfkarretjes, uit de kluiten gewassen tijgers en uiteindelijk Nanoc zelf: een met obesitas kampende barbaar inclusief Schwarzenegger-accent. Of wat te denken van een uitstapje naar een Japanse manga, waar Smiley van rechts naar links moet lopen en op zijn pad hordes uitbundige schoolmeisjes door de gangen van een middelbare school heen mept.

Elk van de vier verschillende werelden heeft zijn eigen visuele stijl die precies bij het genre van de comic past waarbij het oog voor detail knap is. Zoals gezegd loop je in de wereld van de manga van rechts naar links (zoals je een echte manga ook leest) en de omgevingen zijn volledig in zwart-wit. De levels die zich afspelen in de jaren ’60-comic kenmerken zich dan weer door een cel-shaded stijltje en omdat censuur in die periode nog hoogtij vierde, worden alle vunzige dingen die gezegd worden (met name door je sidekick Star) met een dikke stempel en een toeter uit beeld gecensureerd.

Als we het dan toch over de overige personages hebben; de dialogen in de game zijn keer op keer echt geweldig. Je hebt de nuchtere, soms wat naïeve, Captain Smiley maar het is met name je sidekick Star (het logo op Smiley’s borstkas) die de show steelt met zijn grofgebekte opmerkingen. Elk moment doet zich wel weer een hilarische situatie voor waarop Star het vervolgens niet kan laten om zijn ongezouten mening te spuien. Ik moest bijvoorbeeld hardop lachen toen Paper Lad (een propje papier met een stem) het over zijn ontluikende seksuele gevoelens begon te hebben en zelfs bij het bekijken van het statistiekenmenu klinkt een briljant liedje waarin de zanger het je kwalijk neemt als je bepaalde gesprekken doorgespoeld hebt.

Hoe geweldig de humor ook is, een spel is een spel en er moet natuurlijk wel sprake van fatsoenlijke gameplay zijn. Captain Smiley is in dat opzicht een pittige kruising tussen Megaman en arcade shoot ‘em ups met een vleugje on-rail shooteractie. Laat ik het wat duidelijker verwoorden: de camera wisselt regelmatig tussen een zijaanzicht en een third-person view, maar in het grootste gedeelte van het spel gebruik je de linkerstick om te lopen en bewegen, en de rechterstick om je wapens te richten. Dat doe je het ene moment terwijl Smiley gewoon door de levels heen rent, het volgende moment rijd je in een golfkarretje of surf je van een dak af. Comic Jumper verder best een pittige game en je zult dan ook regelmatig het loodje leggen. Gelukkig zijn er wel een aantal checkpoints per level zodat je niet het hele level overnieuw hoeft te spelen als je de pijp uit gaat. Toch moet gezegd worden dat de schietactie (waar je toch het grootste deel van de game mee bezig bent) hier en daar een beetje repetitief en saai wordt, ook omdat je nooit nieuwe wapens vergaart.