Vanquish

Is Japan het trucje verleerd? Jarenlang waren ze in het verre oosten verantwoordelijk voor de games die de industrie veranderden, maar de laatste tijd lijkt Japan de weg kwijt. Wij Westerse gamers hebben onze heil niet gevonden in melodramatische RPG’s met veel stekelig haar, maar in gewelddadige shooters. Tijd voor PlatinumGames om aan te tonen dat ze in Japan nog weten hoe ze een strakke game moeten maken die wij Westerlingen ook kunnen waarderen.

In Vanquish speel je als Sam Gideon, een Solid Snake-achtige stoere gast met een blits robotpak. Samen met een enorm leger wordt hij de ruimte ingestuurd om de Russische troepen te verslaan die een Amerikaans ruimtestation hebben overgenomen. Sams grootste vaardigheid is niet zijn grote mond, die hij vooral gebruikt om te mopperen en te roken, maar zijn hypermoderne pak dat heel wat meer foefjes heeft dan de standaard militair.

Vanquish lijkt misschien wel op de zoveelste third-person shooter, het is Sams pak dat ervoor zorgt dat dit spel zo nu en dan meer weg heeft van een Bayonetta of een Devil May Cry. Door de raketaandrijving in het pak zoeft Sam met hoge snelheid van dekking naar dekking. Op momenten dat Sam rolt, glijdt of springt kun je de tijd vertragen om in slow motion de Russische robots aan stukken te knallen.

De hoogtepunten van Vanquish zijn ongetwijfeld de razendsnelle grootschalige gevechten. Omdat er overal op het ruimtestation voertuigen overvliegen en dingen ontploffen, heb je werkelijk het idee dat er een grootschalige strijd wordt uitgevochten. Ook door de omgevingen die gedeeltelijk stukgaan en rondvliegende kogels wordt de indruk van een hectische strijd gewekt. Het is daarom des te toffer wanneer Sam zijn pak activeert voor wat slow-mo-actie. Rondvliegende raketten kunnen nu gemakkelijk uit de lucht geschoten worden en andere aanvallen worden zonder al te veel moeite met een zijwaartse rol ontweken.

Bij het gebruik van het Augmented Reaction Suit (ARS) zit natuurlijk wel een addertje onder het gras. Na langdurig gebruik raakt dit stukje techniek oververhit en vallen verschillende functies uit. Daardoor wordt Sam een makkelijker doelwit voor de mechanische vijand die genadeloos en vrijwel altijd in de meerderheid is. De speciale krachten gebruiken moet daarom met mate en dat is ook precies waarin de uitdaging van Vanquish zit. Zorg je ervoor dat de temperatuurmeter net niet in het rood raakt en er genoeg secondes tussen iedere slow mo of glij-move zit, dan rijg je stijlvolle combo’s aan elkaar waarin je vijanden het gaafst en snelst aan stukken worden geknald of gebeukt.

Het duurt even voordat je dit principe volledig onder de knie hebt, maar wanneer dat eenmaal het geval is, speelt Vanquish simpelweg heerlijk. Of je het nu opneemt tegen groepen rode robots of transformerende eindbazen, de actie is snel en verschrikkelijk spectaculair. Het is daarom des te spijtiger dat Vanquish niet bepaald de langste singleplayer heeft. Met ongeveer 6 à 7 uur knal je je er in de normale moeilijkheidsgraad wel doorheen. Voordat je nu razendsnel naar beneden scrollt om aan te geven dat dat veel te weinig is en dat je de nieuwste Call of Duty nu gaat halen, moet je wel weten dat ik na het uitspelen van Vanquish voor mijn gevoel nog niet klaar was. Dat lag niet aan het lichtelijk absurde einde rondom Russische rebellen en de Amerikaanse president die nogal wat weg heeft van Hillary Clinton, maar aan het simpele feit dat Vanquish echt een game is waar je tijd en moeite in kunt steken en waar je als speler bovendien echt goed in kunt worden.

Teleurstellender aan Vanquish is het feit dat je niet echt beloond wordt door beter te spelen. Aan het einde van iedere acte krijg je een score voorgeschoteld die is gebaseerd op het aantal keren dat je gesneuveld bent, de hoeveelheid gesloopte robots en het gebruik van dekking. Dit scoresysteem is tot op zekere hoogte een goede motivatie om je beste beentje voor te zetten, maar op een hoge score na is er niet echt een beloning te vinden. Upgrades zijn er alleen voor het beperkte arsenaal van wapens, voor Sams pak ontbreken ze. Ook het aanbod aan speciale modi of opties is wat karig. De singleplayer is na de eerste speelbeurt wel op een hogere moeilijkheidsgraad te spelen, onder andere op de angstaanjagend klinkende modus God Hard, maar als je niet geïnteresseerd bent in hogere scores of een grotere uitdaging blijft er weinig over.

Het is vooral de Challenge Mode die de speelduur nog wat meer op weet te rekken. Hierin word je als Sam in een afgesloten ruimte gedropt waarin ladingen van steeds sterkere vijanden opduiken. Ook hier wordt het uiterste gevraagd van je vaardigheden en dat is zowel een genot om naar te kijken als om te spelen. Vanquish blijft ondanks alle chaos op het scherm namelijk verrassend vloeiend lopen.