Blue Dragon: Awakened Shadow

Voor mijn leven hoef ik vast en zeker niet te vrezen wanneer ik stel dat de Blue Dragon-serie maar een middelmatige franchise is zonder bijster veel bestaansrecht. Het eerste deel was alleraardigst maar brak geen potten, en het vervolg Blue Dragon Plus voor de Nintendo DS bleek weinig origineel en bevatte te veel slordigheden. Helaas weet ook het derde deel, Blue Dragon: Awakened Shadow, de serie niet uit de schaduw te trekken.

Het is twee jaar voor de gebeurtenissen uit de originele Blue Dragon, wanneer jij een held creëert om op avontuur te gaan. Je kunt van jouw personage een unieke held maken, compleet met blauw piekhaar en een heroïsche tuniek, of met een beschaafde zwarte coupe en een tuinbroek. Op zich geen slecht idee, want het is een stuk makkelijker om je met een personage te identificeren dat je zelf hebt bedacht en daadwerkelijk stoer vindt.

Gek genoeg kun je niet direct aan de slag met jouw stoere held, maar krijg je een onnodig lange tutorial voor je kiezen die je moet spelen met de paarse slechterik Nene. Het nut van een tien minuten durende tutorial waarin je enkel krijgt uitgelegd dat je de A-knop gebruikt om aan te vallen en moet indrukken om speciale schaduwkrachten te activeren, en de B-knop ervoor zorgt dat je vijandelijke aanvallen blokkeert, ontgaat mij volledig. Daarnaast snap ik niet waarom je die tutorial per se met Nene speelt, terwijl je zojuist een eigen personage hebt ontworpen.

Blue Dragon: Awakened Shadow kent wel meer van dit soort rare keuzes. Wanneer je weer gewoon lekker met jouw eigen personage in de weer bent en de eerste computergestuurde medespelers ontmoet, valt bijvoorbeeld direct het inconsistente gebruik van voice-acting op. De tekst van alle personages wordt vergezeld door irritante bliepjes, maar te pas en te onpas zit er opeens een gesproken zin tussen. Waarom?! Het inconsistente gebruik van voice-acting is echter niet eens het meest storende aan de gesprekken die alle personages voeren. Erger is het dat de teksten stikken van de spel- en grammaticafouten, waardoor ik vermoed dat de game gewoon lekker is vertaald door Google Translate.

Als je door de slordigheden in de teksten heen kijkt, openbaart zich een verhaal dat van weinig originaliteit getuigd. De blauwe schaduwen van alle personages zijn ontvreemd en jij blijkt de enige die nog kan beschikken over de speciale krachten van je schaduwcreatuur. Uiteraard ga je op pad om alle schaduwen terug te brengen naar de oorspronkelijke eigenaars en bij die lastige taak wordt je bijgestaan door een selectie compagnons.

Helaas doen je medestrijders lang niet altijd even goed hun werk, wat inhoudt dat je negen van de tien keer zelf al het vuile werk moet opknappen. Dat is op zich niet zo’n probleem, want door het heft in eigen hand te nemen en alle vijanden te verslaan verzamel je een hele lading aan ervaringspunten. Deze kan je vervolgens aanspreken om toffe upgrades voor je aanvallen en items te vergaren. Aan het einde van de game ben je dan ook helemaal bepakt en bezakt met een ontzettend vet arsenaal aan krachten waardoor je zelfs de meest pittige vijanden de baas bent. Helaas zorgt de slordige en matige uitwerking van de rest van de game ervoor dat zelfs dit prima uitgewerkte spelelement niet genoeg is om de game pure middelmaat te laten ontstijgen.