Front Mission Evolved

Ik wil deze recensie graag beginnen met een stelling, één waarvan ik zelf sterk vermoed dat deze waar is. Zo niet, dan hoor ik het graag. Komt ‘ie: Niemand in Nederland is nog geïnteresseerd in games waarin je met een mech speelt. Deze stelling valt uiteraard moeilijk te controleren met 17 miljoen inwoners, dus geef ik zelf maar twee mogelijke reacties.

Reactie 1: “De stelling is niet waar, ik hou van mech-games. Ik ben dan ook helemaal gek van de Front Mission-serie, heb alle delen gekocht, waar nodig geïmporteerd en helemaal stuk gemaakt. Ik kan dus ook niet wachten op Front Mission Evolved, de eerste game in de serie op de huidige generatie consoles. Eindelijk weer een mech-game die naar Europa komt, eindelijk weer een goede tactische RPG naar Japanse traditie, maar dan met al het moois wat tegenwoordig mogelijk is.”

Slecht nieuws, Front Mission-adepten: Evolved is helemaal niet van Japanse makelij. Square Enix heeft Double Helix in dienst genomen, een ontwikkelaar die zijn thuisbasis heeft Californië, oftewel het meest westelijke westen van het grootste Westerse land dat je maar kunt bedenken. Wat doet een Westerse ontwikkelaar? Inderdaad, die maakt er een hersenloze third person shooter van. Op zich een logische stap wanneer je een Westers publiek wil bereiken, ware het niet dat zelfs westerlingen een schrijnend gebrek aan kwaliteit maar al te gauw doorzien (uitzonderingen daargelaten).

De tactische elementen zijn in Evolved beperkt tot het aankleden van je Wanzer-mech. Zo kun je voor elke missie kiezen uit verschillende wapens, te verdelen over vier slots. Deze upgrades koop je met geld dat je verdient tijdens de missies. Met een beetje geld kun je dus een aardige Metal Gear in elkaar sleutelen, al zitten er enige beperkingen aan. Teveel bepakking maakt de Schwanzer bijvoorbeeld te zwaar. Dit customizen is best aardig en kan vooral in de multiplayer prima werken, ware het niet dat ik online in totaal één andere speler tegenkwam.

Dat de gemiddelde Front Mission-fan genoegen neemt met een beetje robots ‘tunen’ betwijfel ik. Gameplay tijdens de missies ontstijgt nergens het niveau van aan één stuk door oppervlakkig knallen door verschrikkelijk liniaire levels tegen inspiratieloze vijanden. Het heeft weinig meer te maken met tactiek en RPG.

Reactie 2: “De stelling is waar, ik heb helemaal niks met mech-games. Ik vind het Japanse ongein. Waarom zou ik in zo’n achterlijk groot koekblik willen stappen om het gevecht aan te gaan met andere gigantische koekblikken, in een oorlog tussen verschillende legers aan koekblikken. De enige manier waarop je mij aan een mech-game krijgt is als de rest helemaal geweldig is. Een interessante setting, afwisselende en vloeiende gameplay, gruwelijke graphics, een meeslepend verhaal, et cetera.”

Eerst het goede nieuws. Ja, de game speelt flink vloeiend. Als een malle dash je door levels heen en tussen vijanden door, terwijl er magazijnen aan kogels en raketten worden geleegd op alles wat beweegt. De snelheid zit er goed in, maar – hier begint het slechte nieuws – een game wordt verschrikkelijk eentonig zonder tempowisselingen, onderbrekingen, afwisseling. Ja, er zijn eindbazen, maar die gevechten brengen veel te weinig tactiek met zich mee. Ja, er zijn stukken dat hoofdpersoon Dylan Ramsey uit zijn koekblik stapt en te voet vijanden moet afknallen, maar deze segmenten leveren door de klungelige controls enkel irritatie op en zijn daardoor volkomen overbodig.

Dat laatste woord vat heel Front Mission Evolved goed samen, de game is overbodig. Setting en verhaal – leger valt New York aan, wereldoorlog ontstaat, hoofdpersoon overwint familietragedie en speelt belangrijke rol in het conflict – zijn verwaarloosbaar, hoofdpersonages cliché, graphics zwaar verouderd, nergens enige diepgang... Het zijn geen kwaliteiten die een gemiddelde gamer blij maken ben ik bang. Zo schiet Front Mission Evolved dus tweemaal zijn doel voorbij en valt het gewoon netjes tussen wal en schip.