Star Wars: The Force Unleashed II

Star Wars: The Force Unleashed was ongeveer twee jaar geleden een groot succes. Uiteindelijk werd het spel zelfs het bestverkochte LucasArts spel ooit. Logisch dus dat een tweede deel ons opnieuw onderdompelt in de wereld van lichtzwaarden, Stormtroopers, heftige Force-krachten en eeuwige eindbaas Darth Vader. Met het verschijnen van dit tweede deel wordt het voor de vele Star Wars-fans onder ons weer tijd om de Lightsabers op te poetsen om de strijd aan te gaan met Darth Vader en zijn immens grote leger.

Net als in het vorige spel draait het in Star Wars: The Force Unleashed II om Starkiller, de leerling van Darth Vader. Aan het begin van het spel wordt hij getest door Vader maar het gaat allemaal mis, waardoor Starkiller vlucht en op zoek gaat naar antwoorden over zijn verleden. Deze tocht brengt hem langs allerlei plekken die je kunt herkennen als je de Star Wars-films hebt gezien. Onder andere de Cloning Facility op Kamino wordt vereerd met een bezoekje van onze hoofdpersoon. Je zoektocht brengt je zelfs even langs het hutje van Yoda op Dagobah en het is dan ook erg leuk voor de fans om deze plekken te zien.

De eerste dingen die opvallen zijn de kwaliteit van de graphics en de heftige scènes die je af en toe voorgeschoteld krijgt. Zo is er een moment in het spel waar je uit een gebouw springt en razendsnel naar beneden suist, en onderweg moet je ook nog eens Tie-Fighters afweren en je navigeren langs hekken en losse stukken ijzer. Als je beneden bent gekomen explodeert de hele boel en brokstukken van glas en metaal vliegen je om de oren. Het zes uur durende avontuur zit vol met scènes zoals deze en ze zijn een toffe afwisseling op de gevechtsactie.

Het is dan ook jammer om te zien dat sommige omgevingen saai worden als je er wat langer rondloopt. Zo zijn er wel erg veel loodsen, ruimteschepen of andere gebouwen die saai en grauw zijn. Op bepaalde plekken lijkt het zelfs alsof er gedeeltes simpelweg zijn gekopieerd en achter elkaar zijn geplakt. Vaak genoeg had ik het gevoel “Deze gang heb ik toch allang gehad?” – terwijl ik daar echt nog niet was geweest. Dit is eigenlijk vooral een kwaal van de stukken die je binnen speelt. De delen van het spel die zich buiten afspelen zijn namelijk een stuk beter te pruimen en zien er veel beter uit.

De gameplay steekt in de basis redelijk in elkaar, maar het grote probleem is dat je eigenlijk alle krachten direct al tot je beschikking hebt. Zo heb je verschillende Force Powers waarmee je je tegenstanders kunt pijnigen. Denk bijvoorbeeld aan Force Lightning of Force Push, waar je meerdere vijanden tegelijk mee aan kunt pakken, of Jedi Mind Trick, waardoor vijanden voor jou vechten of zichzelf de diepte in storten. De krachten zijn stuk voor stuk goed te beheersen, maar doordat je ze al meteen krijgt, versla je de meeste vijanden zonder al teveel problemen en doet de mogelijkheid om je krachten sterker te maken er al snel niet echt meer toe.

Een van de andere grote problemen van het spel is dat het bevechten van tegenstanders behoorlijk repetitief wordt. Je krijgt vaak hele hordes Stormtroopers van verschillende klassen en wat grotere machines zoals de welbekende AT-ST's op je dak. In het begin is het nog leuk om een tegenstander met je gedachten ergens tegenaan te smijten of iemand vol te pompen met elektriciteit, maar na niet al te lange tijd heb je die aanvallen wel gezien en lijkt het verslaan van de groepen vijanden eerder een verplichte klus dan een leuke bezigheid. Dat geldt overigens voor alle vijanden, dus ook voor de enorme machines waar je vaak tegen moet vechten. Om deze reuzen nog even een laatste zetje te geven richting het einde van hun bestaan moet je eerst nog een uitgebreide 'finishing move' uit je mouw schudden. Ook deze zijn de eerste paar keer erg spectaculair, maar omdat er per machine maar één 'finisher' is heb je dit eigenlijk ook al snel gezien.