Sid Meier's Pirates!

Sid Meier’s Pirates! was in 2004 geen onaardige remake van de gelijknamige klassieker uit lang vervlogen tijden. Het concept is zo oud als de weg naar Rome, maar de heruitgave voldeed wel aan de verwachtingen van nostalgische fans van het eerste uur en sprak tegelijkertijd een compleet nieuwe generatie spelers aan. Nu, zes jaar en nog een Xbox- en PSP-versie later, wordt het spel voor de zovéélste keer heruitgebracht op de Wii.

De originele remake is een oase van speelbaarheid en had mij wekenlang in zijn greep. Het spel heeft naar mijn weten nooit de aandacht of het succes gekregen die het werkelijk verdiende. Net om die reden vond ik het helemaal niet verkeerd dat de game nogmaals werd aangeboden aan de Nintendo-doelgroep. Het heeft alleen veel te lang geduurd voordat Sid Meier’s Pirates! naar de Wii werd gebracht. Daardoor is het spel, zonder inhoudelijk aan glans te hebben verloren, toch een tikje stoffig geworden.

In de kern is het nochtans grotendeels dezelfde strategische avonturengame waarin je begint als een niets betekende piraat uit de zeventiende eeuw die gaandeweg steeds meer invloed op de wereld krijgt. Je vaart door het Caribische gebied, berooft koopvaardijschepen van hun lading en plundert havensteden. Er zijn knappe vrouwen te imponeren door op de dansvloer je mannetje te staan, verborgen schatten te vinden en voldoende mysteries om op te lossen. Sid Meier’s Pirates! biedt de speler enorm veel vrijheid en kent tegelijk voldoende afwisseling, maar veel aspecten van deze Wii-versie schieten naar huidige maatstaven toch echt te kort.

De grootste vernieuwing - de logische toevoeging van de bewegingsbesturing - is meteen ook het grootste struikelblok. Je zult vaak moeten zwaardvechten met kapiteins van andere schepen en die gevechten beperken zich tot ongecontroleerd zwiepen met de Wii-afstandsbediening. De zwaaibewegingen die je maakt worden nooit correct vertaald naar het scherm, terwijl Red Steel 2 eerder dit jaar al heeft bewezen dat dit eigenlijk perfect realiseerbaar is. Het dansspelletje om de harten van het vrouwelijk schoon te veroveren wordt geplaagd door diezelfde onnauwkeurigheid en is simpelweg niet leuk om te spelen.

Boven alle standaard content kent deze versie twee exclusieve minigames: Bombardment en Lock Picking. Bombardment vervangt het eenvoudige, maar opvallend goed uitgebalanceerde turn-based RTS-spelletje uit de originele game voor een ongeïnspireerde minigame waarbij je op het scherm moet richten om de verdediging van een havenstad neer te halen met een paar rake kanonballen. Lock Picking is (eigenlijk) niet eens het vermelden waard en biedt geen enkele toegevoegde waarde voor eenieder die het origineel heeft gespeeld.

Op technisch gebied is Sid Meier’s Pirates! ook niet meer bij de tijd. Zonder enige opsmuk duiken de beelden van een zes jaar oude game behoorlijk onder de aanvaardbare norm en ondanks de lage resolutie heeft de framerate duidelijk moeite om op een acceptabel niveau te blijven. Je wordt tijdens het spelen bovendien voortdurend opgehouden door laadschermen. Bijna iedere handeling gaat samen met een korte maar vervelende wachttijd en dat bewijst nog maar eens dat we hier te maken hebben met de zoveelste nutteloze port in het assortiment op de Wii.