Splatterhouse

Verkoopverwachtingen zijn een raar iets. Ging uitgever Namco Bandai er een paar maanden geleden nog vanuit dat Splatterhouse meer dan een miljoen keer op de toonbank zou vliegen; een paar weken geleden maakte men bekend dat de verwachtingen waren bijgesteld naar het luttele aantal van 300.000 stuks. Bijna een kwart van de oorspronkelijke verwachtingen dus. Lekker dan, wanneer je als ontwikkelaar twee jaar lang bloed, zweet en tranen in een project hebt gestopt! Vooral bloed trouwens, in het geval van Splatterhouse.

De ultieme manier om revanche te nemen is dan natuurlijk om alsnog het oorspronkelijk beoogde aantal exemplaren te verkopen en in eerste instantie lijkt deze remake van de gelijknamige klassieker dat ook in zijn mars te hebben. Je gaat aan de slag met Rick, een adolescent die wakker wordt in een bloedbad en erachter komt dat de gestoorde Dr. West zijn vriendin heeft ontvoerd. Voor hij hem te grazen kan nemen en zijn vriendin kan redden, moeten de nodige monsters verslagen worden. Hiervoor heeft Rick de hulp nodig van het mysterieuze Terror Mask, dat hem groter en sterker maakt dan ooit tevoren.

In het grootste deel van de verhaalmodus hak je jezelf vervolgens van de ene naar de ruimte. Het moet gezegd worden, het bloedbad en de gore gruweldaden die op het scherm worden getoverd stemmen de gemiddelde sadist absoluut tevreden. Doordat men een simpele (maar passende) comicstijl hanteert ziet het er niet té realistisch uit, zodat je niet bang hoeft te zijn om misselijk te worden. Hoewel… het afrukken van ledematen en de honderden liters bloed die je vergiet zullen op zijn minst enkele gamers doen kokhalzen. Laten we het er maar ophouden dat de Ichi the Killers onder ons tevreden mogen zijn – en fans van de originele Splatterhouse zijn hierbij inbegrepen.

Jammer is wel dat het hele vechtsysteem nergens het niveau simplistisch overstijgt. Willekeurig button-bashen met af en toe een wapen in je hand is het grootste deel van de tijd voldoende. Daardoor zijn de gevechten zo generiek dat het een behoorlijk gebrek is. Nu zullen de fans van de originele delen uit de arcadehal en Sega MegaDrive hier maling aan hebben, maar het blijft jammer dat er niet wat meer variatie zit in het vechtsysteem. Weliswaar probeert ontwikkelaar BottleRocket de variatie alsnog te brengen via een aantal puzzels, maar ook hier durft men niet buiten de gebaande (en uitgewoonde) paden te treden. Het grootste deel van het pad bestaat bovendien uit te kleine ruimtes waardoor de camera meer dan eens gekke streken uithaalt.

Gelukkig bestaat Splatterhouse uit meer dan alleen 3D-gevechten tegen de meest afzichtelijke wezens. Zo nu en dan schakelt het spel namelijk over naar een 2D-perspectief. Dan moet je niet alleen de nodige vijanden verslaan, maar ook wat platformonderdelen overleven. Denk hierbij aan het springen over kuilen, ontwijken van projectielen en meer van dit soort dingen. Ook hier treedt BottleRocket nauwelijks buiten de gebaande paden, maar op deze momenten lijkt het spel veel meer op de oude Splatterhouse-delen en ligt de amusementsfactor ook stukken hoger. Wie het spel ondanks het eentonige vechten uitspeelt wordt zelfs beloond met de drie originele Splatterhouse-delen, een leuke extra die de spelduur aanzienlijk kan verlengen.