Majin and the Forsaken Kingdom

Langgeleden werd een vredig en magisch koninkrijk plots overspoeld door een verschrikkelijke Duisternis (die verdomde duisternis in games ook altijd). Terwijl de Duisternis de koning en alle inwoners van het land in haar macht nam, kon de mensheid gelukkig nog rekenen op de legendarische Majin, een enorm sterk wezen dat de Duisternis dapper weerstand bood. Toch mocht het niet baten: in zijn laatste poging iets goeds te doen voor zijn vrienden, sloot hij de lieftallige prinses van het kasteel op in een kristal voordat ook zij ten prooi zou vallen aan de Duisternis. Een kleine honderd jaar laten volgen we de dief Tepeu (spreek uit als Tep-pee-joe); een jonge knaap die het land van de Duisternis wil bevrijden en daarbij een bijzondere vriendschap sluit met een eigenaardige reus.

Om meteen maar een aantal eerste indrukken uit de wereld te helpen: nee, Majin and the Forsaken Kingdom is géén action-adventure, geen RPG en ook geen platformer. Hoewel de game wel elementen leent uit deze genres, is het in de basis een puzzelgame waarbij de nodige strategie komt kijken. Die strategische gameplay doet nog het meeste denken aan Pikmin, al bestuur je in dit geval een met mos begroeide reus in plaats van kleine levende radijsjes.

De game is opgedeeld in meerdere verschillende ‘werelden’ die weer uit afzonderlijke gebieden opgebouwd zijn. De verschillende werelden hebben allemaal een eigen thema en zijn stuk voor stuk prachtig vormgegeven en voorzien van muziek die varieert van bijzonder episch tot akelig repetitief. Als Tepeu klim, klauter, ren en vecht je jezelf een baan door de verschillende gebieden, maar de hulp van de vriendelijke Majin is daarbij essentieel. Zo bevinden zich overal vijanden die je te lijf kunt gaan met je zwaard, maar veel veiliger ben je als je Theotl (zo heet de Majin trouwens) op de duistere vijanden afstuurt om ze een flinke tik te verkopen. Door de vijand zelf aan te vallen vul je een meter die je uiteindelijk een speciale teamaanval verschaft. Het vechtsysteem is geinig, maar wel vrij makkelijk. De ontwikkelaar ons eerder dat het alleen op de vijand afrazen onbegonnen werk is, maar in de praktijk blijkt dat Tepeu voldoende mogelijkheden heeft om zijn vijand aan te vallen of desnoods te vluchten. Het gebruik van de Majin is op sommige momenten wel echt nodig, maar een beetje beetje buttonbashen van jouw kant helpt al een hele hoop. De eindbaasgevechten daarentegen, dat is waar echt de nodige tactiek bij komt kijken.

Deze eindbazen versla je door de Majin op het juiste moment, met de juiste aanval aan te laten vallen, zodat jij gebruik kunt maken van de daardoor onthulde zwakke plek. Zeker tijdens deze gevechten doet de game denken aan een bepaalde Nintendo-topper: The Legend of Zelda. En dat is niet het enige waarin de game op Zelda lijkt. Ook de puzzels zijn van hetzelfde kaliber: blokjes schuiven, hendels omzetten, voorwerpen oppakken en verplaatsen, je kent het wel. Een voorbeeld: Tepeu verzamelt in een bepaald gebied bommen, die Majin met een katapult kan afschieten. Hierdoor ontploffen muren, zodat Tepeu weer door kan lopen naar een hendel, die er op zijn beurt weer voor zorgt dat de Majin een deur kan opmaken. Het verschil met Majin is echter dat de Zelda-serie een mooie balans vindt tussen ontdekken, puzzelen, vechten en tal van andere dingen, terwijl er in Majin een bewuste nadruk is gelegd op de puzzels.

Gelukkig verveelt dit niet snel. Na verloop van tijd leert Theotl nieuwe trucjes zoals de mogelijkheid om windhozen te blazen en elektriciteit op te wekken. Uiteraard handig in gevechten, maar ook in te zetten in combinatie met schommelende platformen, generatoren enzovoorts. In de praktijk komt het er op neer dat je een gebied betreedt, eerst eens rustig rondkijkt naar de mogelijkheden om vervolgens je plan van aanpak uit te voeren. Wel jammer dat Theotl zo af en toe niet goed luistert naar je commando’s waardoor hij soms van een platform afspringt terwijl je er minstens vijf handelingen over gedaan had om hem daar te krijgen.

Majin and the Forsaken Kingdom is vooral een hele vredige en rustige ervaring. Onderuit gezakt in je stoel laat je je meenemen naar een vrolijke Disney/Ghibli-achtige wereld waarin je in je eigen tempo de verschillende gebieden probeert te doorkruisen. Daarbij ontrafelt zich beetje bij beetje de geschiedenis van de Majin door middel van herinneringen die te vinden zijn in de wereld.