Tron: Evolution

In 1982 was de thuiscomputer nog niet ingeburgerd, speelde je videogames voornamelijk in de arcadehal en had niemand nog gehoord van het internet. De Disney-fim Tron was in dat jaar voor velen een openbaring. In deze speelfilm belandt de eigenaar van de lokale arcadehal, Kevin Flynn, in het bedrijfsnetwerk van zijn voormalig werkgever. Er blijkt een virtuele wereld te bestaan en de programma’s die hierin leven zijn dan misschien digitaal, ze hebben heel wat weg van gewone mensen. Inmiddels is het 2011, zijn computers en consoles doodgewoon, maar de aantrekkingskracht van Tron is er niet minder op geworden. Wat er zich allemaal afspeelt in de digitale wereld wordt sinds kort weer verkend in de film Tron: Legacy en daar hoort natuurlijk ook een digitale spelwereld bij.

De licentiegame heeft in dit geval een andere subtitel dan de film: Evolution. Het zal ongetwijfeld te maken hebben met het verhaal dat zich voor de gebeurtenissen van die film afspeelt. De vrede in de digitale wereld wordt wreed verstoord door de komst van een mysterieus virus dat programma’s overneemt. Wanneer de titelheld Tron en hacker Flynn daarnaast verraden worden, zijn de virtuele rapen helemaal gaar. Als een stilzwijgende Monitor, een programma dat de boel in de gaten moet houden, moet jij onderzoeken hoe de vork in de steel zit in deze computerwereld. Enige voorkennis wat betreft de wereld van Tron is misschien wel nodig om het verhaal helemaal mee te krijgen, maar dat neemt niet weg dat het spel aardig wat achtergrondinformatie rondom de nieuwe film geeft.

Hoe je het in Tron opneemt tegen het virus Abraxis verreist een stuk minder voorkennis. Evolution is grofweg in drie delen op te splitsen. Stukken waarin je als Monitor door de futuristische omgevingen rent, klimt en klautert. Daarnaast zijn er gevechten tegen andere programma’s die worden uitgevoerd met Tron-disks en tot slot zijn er nog stukken met voertuigen waarin je onder andere plaatsneemt in tanks en de iconische Light Cycles.

Aan al deze gameplayonderdelen zit een aardig upgradesysteem verbonden. Door vijanden te verslaan verdien je ervaringspunten die, wanneer je een level stijgt, worden omgezet in megabytes. Met meer geheugen is het als computerprogramma mogelijk om nieuwe versies van aanvallen of updates voor disks of Light Cycles te installeren.

Dit goed uitgewerkte upgradesysteem kan echter niet verhullen dat de daadwerkelijke gameplay van Tron weinig bijzonder is. De platformdelen zijn behoorlijk simplistisch en zo nu en dan zelfs onhandig door de camera die bijvoorbeeld op de verkeerde plek hangt, waardoor je niet kan zien waar je heen moet springen. Op de gevechten valt ook wel wat aan te merken, verschillende vijanden hebben bijvoorbeeld aanvallen waar ze slecht tegen bestand zijn. Het ene programma is bijvoorbeeld zwak tegen bomb-disks, terwijl de andere juist snel ‘’derezzed’’ wordt door een stasis-disk. Omdat alle vijanden op elkaar lijken en de zwakke plekken enkel worden getoond wanneer ze voor het eerst geïntroduceerd worden, is het vaak maar raden welke aanval het beste werkt.

Geslaagder is de manier waarop het platformen en diskgevechten met elkaar gecombineerd worden. Door tijdens deze strijd over elektrisch geladen onderdelen van de wereld heen te klimmen laad je niet alleen je energie op, maar vult de balk waarmee je krachtige aanvallen uitvoert zich ook weer. Op deze manier voldoet simpelweg stilstaan en knoppen rammen niet, wil je levend uit de gevechten komen.

Het hoofdverhaal doorloop je in een uurtje of zes, maar tegen die tijd heb je het hoogste level nog niet gehaald, door blijven grinden is mogelijk in de multiplayer. Niet alleen je level uit de singleplayer keert hierin terug, maar ook de manier van vechten, platformen en het gebruik van voertuigen. Met een simpele druk op de knop wissel je in de verschillende modi tussen menselijke vorm en Light Cycle waarmee je door middel van het neonkleurige spoor dat je met dit voertuig achterlaat, andere spelers de pas afsnijdt. Best leuk en aardig natuurlijk, maar dit extraatje is nu al niet bepaald drukbevolkt, waardoor het wel erg aannemelijk is dat het over enkele maanden compleet uitgestorven is. Nu is dit ook weer niet buitengewoon dramatisch, want ook de multiplayer is niet bepaald gebalanceerd, waardoor veel spelers dezelfde soorten aanvallen blijven gebruiken en er weer weinig overblijft van echte kennis van vaardigheden.

Tron: Evolution blinkt eigenlijk voornamelijk uit in stijl. De sfeer in de omgevingen en de variatie die hierbij komt kijken mag er zeker wezen en ook de soundtrack, die bestaat uit een paar nummers van Daft Punk en een aantal strakke technobeats uit het repertoire van de componist van God of War werkt sfeerverhogend. Het is daarom juist jammer dat Tron, ondanks het bronmateriaal, dat nota bene grotendeels draait om videogames, weinig met dit gegeven doet. Het originele verhaal en de complexe wereld worden geen recht aangedaan door de ongeïnspireerde gameplay. Het spel mag dan nergens echt weerzinwekend slecht zijn, echt goed is het ook niet want het geheel voelt simpelweg ongepolijst.